موج گرما دراروپا و سرعت آب شدن یخ های رشته کوه آلپ

موج گرما در اروپا بر سرعت آب شدن یخ های رشته کوه آلپ افزوده است. 


شبکه اول تلویزیون دولتی آلمان، «آ.اِر.دِ» با اشاره به اینکه گرمای مستمر در اروپا موجب ذوب شدن یخ های رشته کوه های آلپ شده است، گزارش داد: معمولا گرمای خورشید در سپتامبر به سطوح یخی این کوه، حمله و آنها را آب می کرد و تا قبل از آن پوشش برفی سطح کوتاه همچنان وجود داشت. اما با اینحال گرما در این منطقه از ژوئن گذشته شروع شده است که تاثیرات مهمی بر اکوسیستم این کوه دارد.


موج گرما در اروپا اینبار حتی بر توده های یخی سطح رشته کوه های آلپ نیز تاثیر گذاشته است. بعنوان مثال هم اکنون در بخش مشرف این کوه ها به کشور سوئیس، تکه های بزرگ یخ در تابستان امسال تا دو درصد حجم خود را از دست داده اند. در آلمان نیز فرآیند آب شدن این توده های یخی تشدید شده است. بطور کلی این توده های یخی در زمره بزرگترین منابع تامین کننده آب شیرین در کره زمین محسوب می شوند و ضمنا بر آب و هوای جهانی نیز تاثیرگذارند.


نینا ریگر، خبرنگار این شبکه افزود: زمانی که «سوگ اشپیتسه» مرتفع ترین کوه رشته کوه های «وتراشتاین» را ابر فرا می گیرد در واقع می توانیم بگوییم که توده های یخی سطح کوه در حال احیاء خود هستند. در ارتفاع دو و هزار ششصد متری، بزرگترین و بالاترین توده یخی آلپ، مشرف به ایالت بایرن آلمان تحت عنوان «شِنِه فرنر» قرار دارد. اینجا یکی از پنج نقطه دارای توده های عظیم یخی در بخش آلمانی رشته کوه های آلپ است. اما بر روی تمامی این توده ها اکنون آب جریان دارد. موج گرمای گذشته تنها در این منطقه روزانه سی و پنج هزار متر مکعب از یخ های این منطقه را تحت تاثیر خود قرار داده است که با یک دهم مصرف آب شهر بزرگی نظیر مونیخ برابری می کند. میزان ذوب شدن این توده های یخی چنان زیاد است که حجم آب نهرهای شهر «واسربورگ آم این» را بیش از حد متعارف کرده است. این آب ها البته بعلت رسوب زیاد، قابل شرب نیستند. 


لودویگ براون، یخچال شناس آکادمی علوم بایرن آلمان در اینباره گفت: پیش بینی می کنم ظرف بیست تا سی سال آینده بطور مثال دیگر مناطق یخچالی نظیر «شنه فرنر» را در رشته کوه های آلپ نداشته باشیم. همچنین پیش بینی می شود که در سال 2100 میلادی نود درصد از یخچال های آلپ از بین بروند.

 

ایرنا

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٢۸ ‎ق.ظ روز شنبه ۳۱ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


انجمن کوه نوردان و نشست هم اندیشی در مورد رول کوبی

_  برگزاری "نشست هم اندیشی در  مورد رول‌کوبی" توسط انجمن کوه‌نوردان را می‌توان از جمله‌ی کارهای مثبت و ضروری در تابستان امسال کوه‌نوردی ایران دانست.

 

_  جلسه در حدود ساعت  پنج و نیم عصر و با حضور  چهره‌های نام آشنا ، فعال و پیش‌کسوت  ورزش سنگ‌نوردی  آغاز شد و به عنوان صرفا یک شرکت‌کننده و نه اصلا صاحب‌نظر   ... به نظرم مجموعه‌ی مباحث و گفت و گوهایی که مطرح شد می‌تواند برای جامعه‌ی سنگ‌نوردی بسیار مفید و سودمند باشد . امیدوارم انجمن کوه‌نوردان هر چه زودتر جمع بندی این نشست را منتشر کند.

 

_  چند نکته و نظر شخصی:  اول ... موضوع  "رول‌کوبی ، موافقان و مخالفان" حکایت تازه‌ای نیست...  اما اشاره‌ی بسیاری از دوستان در جریان نشست انجمن به  وبلاگ کلاغ‌ها  و اینکه انتشار نقدی در این وبلاگ موجب و دلیلی برای زنده شدن مجدد این بحث قدیمی و  جلسه‌ی حال حاضر شده است ... برایم نکته‌ای جالب و از شما چه پنهان  خوشحال کننده بود. دوم ... طرح بسیاری دیدگاه‌ها و موضع‌گیری های مسئولانه  در باره‌ی دریل‌کاری و سوراخ‌کاری بی‌ضابطه و بدون نظارت و کنترل سنگ‌ها و دیواره‌های کشور برایم بسیار جالب بود .  این حس خوبی است که به عنوان یک وبلاگ‌نویس بدانی در طرح انتقاد خود تنها نیستی و از درون جامعه‌‌ی سنگ‌نوردی کشور نیز افرادی نام آشنا و با سابقه و اعتباری انکارناپذیر نیز چنین دیدگاهی دارند.

 

_  موضوع رول کوبی در این نشست ، به طور عمده از زاویه ی فنی مورد نقد و بررسی قرار گرفت . از سوی رضا(؟) ، باقر عیوضی، حسن گرامی ، حمید شفقی ، محمد تقی بهره ور ، مرتضی زارع ، محمدرضا احمدیان ، بابک کیانپور ،  هادی پیروز حمیدی ، شهرام عباس نژاد و ...  نگرانی‌ها و دغدغه‌های زیست محیطی نیز عمدتا در سخنان عباس ثابتیان و عباس محمدی دیده شد .

  

_ اذعان به گونه‌ای آشفته‌گی و از هم گسیخته‌گی در وضعیت موجود سنگ‌نوردی کشور  از سوی اغلب شرکت‌کننده‌گان در نشست انجمن  ... به نظرم می‌تواند زمینه‌ساز و نویدبخش حرکتی تازه به سمت تغییر و تحول و آینده‌ی بهتر این ورزش باشد.

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:۱٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢۸ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


دریل کاری سنگ نوردان تخریب محیط زیست است!

 

سوراخ کاری سنگ‌ها و دیواره‌ها ، ورزش نیست . تخریب طبیعت است!

با کمک دریل و میخ و چکش و انبوهی ابزار ، سنگ یا دیواره‌ای را بالا رفتن ، هنر نیست. ورزش هم نیست. فقط می‌تواند گونه‌ای خودخواهی و جهل نسبت به سهم و حق آینده‌گان برای لذت بردن و برخورداری از چشم‌اندازهای بکر و دست نخورده را نشان دهد.

دریل کاری و سوراخ کاری سنگ‌ها و دیواره‌ها توسط سنگ‌نوردان، بیش از آنکه افتخار باشد یا گونه‌ای نمایش قهرمانی و مجالی برای خودنمائی ، سزاوار انتقاد و نکوهش است . کار این سنگ‌نوردان، ارزش نیست . ضدارزش است!

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٩:٢۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


رفتار مسئولانه در قبال محیط زیست...

 

در راستای حفاظت از میراث طبیعی نیوزلند، درهای یک جاذبه گردشگری طبیعی این کشور به روی گردشگران بسته می‌شود.

دولت نیوزلند قصد دارد در راستای حفاظت از جنگل‌های «وایپوآ» که از آن به عنوان میراث طبیعی جهانی این کشور نام برده می‌شود، درهای این مقصد گردشگری را به روی گردشگران ببندد. جنگل «وایپوآ» در شمال نیوزلند سالانه میزبان حدود 250 هزار گردشگر، به ویژه طبیعت‌گردان است که برای تماشای گونه‌های نادر گیاهی جانوری این جنگل از جمله گونه‌ای از درختان غول‌پیکرکه قدمت برخی از آنها به 2000 سال می‌رسد، به شمال نیوزلند سفر می‌کنند.

براساس بررسی‌هایی که توسط چند سازمان غیردولتی انجام شده، حضور گردشگران در جنگل وایپوآ طی سال‌های اخیر صدمات زیادی را به گونه‌های نادر جانوری و گیاهی این جنگل وارد کرده است.

در این شرایط دولت نیوزلند قصد دارد در آینده نزدیک طرحی را به مرحله اجرا بگذارد که بازدید از جنگل وایپوآ برای گردشگران ممنوع شود و تنها محققان می‌توانند از آن بازدید کنند. این در حالی است که در سال‌های گذشته فیلم‌برداری فیلم‌های مطرحی چون «هابیت» و «ارباب حلقه‌ها» در جنگل وایپوآ، رشد چشمگیر گردشگران این جنگل و نیوزلند را به همراه داشت و با کسب درآمد حدود ‌دو میلیارد دلار برای اقتصاد این کشور، صنعت گردشگری نیوزلند را متحول کرد.

 

ایسنا

 

پی نوشت:

این خبر خیلی تازه نیست و حدود دو سال پیش در همین وبلاگ منتشر شده است ... اما به لحاظ نوع نگاه و رفتار دولت ها به موضوع حفظ محیط زیست و تفاوت شگرف و تقریبا غیرقابل باوری که دارد با  آنچه در کشور خودمان در جریان است و شاهد آن هستیم ... گفتم شاید بد نباشد باردیگر نگاهی به آن داشته باشیم. 

و البته ... با امید فراوان به جلب توجه و شاید تجدید نظر در رفتارهای تخریب گرایانه‌ی بعضی دوستان سنگ‌نورد و دیواره‌نورد در شاخه‌ی دریل به دستان  ... مرتضی زارع و دوستانش در کوه بیستون کرمانشاه و دیگران در علم‌کوه و اخلمد و لجور و یافته ...که شاید بیاموزند و بفهمند که در مباحث زیست محیطی ، دغدغه و احساس مسئولیت برای حق آینده‌گان چه معنایی دارد ... و بعد  امثال آن گروه دیواره‌نوردان بینالود که سال گذشته آنچنان زشت و ناپسند زباله‌های خود را در علم چال رها کردند و به پایین بازگشتند ... و باز هم البته ، رفتارهای آن گروه های کوه‌نوردی که زباله‌ها و بنرهای پلاستیکی یادبود خود را در کوه‌ها به یادگار می‌گذارند!!

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:٤٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


غار یخ مراد را سرویس بهداشتی کرده اند!!

«غار یخ‌مراد سرویس بهداشتی کارگرانی شده است که در حال اجرای طرح توسعه گردشگری و ساخت جاده در محدوده‌ی این غار یخی هستند.»

 

عملیات جاده‌سازی با هدف توسعه گردشگری غار «یخ مراد» از حدود 15 روز پیش آغاز شده، اما اکنون دهیار روستای «کهنه دِه» که غار یخ مراد در نزدیکی آن است، از وقوع اتفاق جدیدی در این غار یخی خبر می‌دهد که سبب اعتراض و فرار گردشگران شده است.

 

حسین خداکرمی به خبرنگار گردشگری ایسنا گفت: در نزدیکی غار یخ مراد سرویس بهداشتی وجود ندارد، برای همین کارگرانی که مشغول ساخت جاده‌ی یخ مراد هستند از آن به عنوان سرویس بهداشتی استفاده می‌کنند که این مسأله باعث شده تفریح‌گران و گردشگران نتوانند به داخل غار وارد شوند. برخی از آن‌ها حتا به دهیاری مراجعه کردند و به بوی نامطبوعی که مانع ورود گردشگران به غار شده است، معترض شده‌اند.

او ادامه داد: مسؤول این اتفاق اداره میراث فرهنگی و گردشگری البرز است که بدون هماهنگی با دهیاری دست به اجرای طرح توسعه گردشگری غار یخ مراد زده است. ما این موضوع را به مسؤولان این اداره اطلاع دادیم که سریع‌تر مسأله را پی‌گیری و رفع کنند.

اتفاق جدیدی که در «یخ مراد» رخ داده از این منظر قابل هشدار است که به گفته دهیار «کهنه دِه»، این غار به طور غیرمستقیم در تأمین آب روستا نقش دارد.

خداکرمی گفت: در پایین دست غار، رودخانه‌ی «آزاد بَر» وجود دارد که به باور محلی غار یخ مراد در کمی و زیادی آب این رودخانه که یکی از سرشاخه‌های رودخانه کرج است، تأثیر دارد. پایین‌تر از غار هم چند چشمه وجود دارد که آب آن به رودخانه می‌ریزد، این در حالی است که فضولات رها شده در غار به خاطر دمای داخل آن، قابل تجزیه نیست و در آینده ناقل بیماری‌های قارچی و عفونی خواهد شد. این اتفاق حتما گردشگران بیشتری را از یخ مراد دور می‌کند.

او سپس از بی‌اطلاعی دهیاری برای اجرای طرح توسعه گردشگری یخ مراد سخن گفت‌ و افزود: اردیبهشت‌ماه امسال هیأتی از استانداری، میراث فرهنگی و گردشگری و حفاظت محیط زیست البرز به همراه فرماندار و بخشدار برای بازدید از غار یخ مراد آمده بودند. به آن‌ها پیشنهاد دادیم پیش از انجام هر اقدامی حتما کارشناسی و برگشت هزینه‌ها را بررسی کنند و دهیاری را در جریان قرار دهند، ولی حدود دو هفته پیش متوجه شدیم گروهی از اداره میراث فرهنگی و گردشگری استان البرز آمده‌اند تا طرحی را در این غار اجرا کنند. مانع آن‌ها شدیم، اما آن‌ها کار خود را انجام دادند، قرار بود نامه‌ای از سوی این اداره به دهیاری ارائه شود، ولی تا امروز متأسفانه نه تماسی گرفتند و نه اطلاعی دادند و با وجود اخطارهای انجمن غارشناسان ایران، عملیات راه‌سازی یخ مراد نیز متوقف نشده و کارگران همچنان مشغول کارند.

به گفته‌ی او، در حال حاضر عملیات توسعه گردشگری به بیرون غار محدود است و فعلا دیوارکشی و پله‌های ورودی ساخته شده است.

خداکرمی ادامه داد: لودری که در ساخت جاده‌ی یخ مراد استفاده می‌شد پنج‌شنبه‌ی گذشته به دلیل نقص ترمز از جاده منحرف شد و به دره و کنار رودخانه سقوط کرد که دیگر قابل استفاده نیست، راننده هم مصدوم شد. با این حال عملیات جاده‌سازی متوقف نشده است و کارگران به کار خود ادامه می‌دهند.

او در ادامه با بیان این‌که گردشگران زیادی برای دیدن این غار یخی می‌آیند، اما مردم روستا عایدی از آن‌ها ندارند، در پاسخ به این سوال که چرا تا کنون دهیاری اقدامی برای انتفاع مردم از منابع گردشگری انجام نداده است؟ گفت: این غار در اختیار اداره میراث فرهنگی و گردشگری است، چون ثبت ملی شده و دهیاری نمی‌تواند در امور آن دخالت کند، مگر آن که مجوزی در این باره صادر شود. ما پیشنهادهایی در این‌باره دادیم، ولی تاکنون خبری نشده است. حالا هم که ما را در جریان طرح خودشان قرار نداده‌اند.

دهیار کهنه ده، سپس به آسیب‌هایی که به این غار در اثر رفت و آمد زیاد وارد شده است، اشاره کرد و افزود: گردشگران مدام برای دیدن یخ مراد می‌آیند که باید این آمد و شد کنترل شوند. انفجارهای زیادی در این غار به خاطر جست‌وجوی گنج رخ داده که هنوز هم ادامه دارد. این انفجارها سبب ایجاد حفره‌ها و مسیرهای جدیدی شده که دمای داخلی غار را افزایش داده و باعث تحلیل رفتن یخ‌ها شده است.

خداکرمی تأکید کرد: اگر قرار باشد هر کسی وارد این غار شود و مشکل ایجاد کند مطمئن باشید تا 10 سال دیگر اثری از این غار نمی‌ماند. این غار به متصدی نیاز دارد همان‌طور که قبلا داشت. چهل، پنجاه سال پیش غار متصدی داشت که از هر بازدیدکننده امضا می‌گرفت و ژاندارمری نیز هفته‌ای یک بار فهرست بازدیدکنندگان و وضعیت داخلی آن را کنترل می‌کرد، شاید حالا هم به چنین کنترل‌هایی نیاز داشته باشیم.

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:۱۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


جسد کوه نورد کرجی را در رودخانه چالکرود رودسر پیدا کردند

بخشدار رحیم آباد از توابع شهرستان رودسر از پیدا شدن جسد کوه نورد کرجی در رودخانه چالکرود روستای طیولای بالا اشکور این بخش خبر داد.

 

منصور سعادت نژاد عصر یکشنبه در گفت وگو با ایرنا با اشاره به تلاش شبانه روزی نیروهای امدادی برای پیدا کردن کوه نورد 21 ساله کرجی اظهار کرد: عوامل امداد و نجات، جسد این کوه نورد را در رودخانه چالکرود پیدا کرده و در حال انتقال جسد از پایین دره به بالای منطقه هستند.
وی افزود: بیش از 20 نفر از عوامل امدادی، غواصی و دیگر نیروهای بومی و محلی، برای یافتن کوه نورد مفقود شده مشارکت داشتند.
روز جمعه گذشته یک گروه 12 نفره کوه نوردی از استان البرز برای صعود به ارتفاعات طیولای بخش رحیم آباد رودسر به منطقه رفتند که یکی از این کوه نوردان، ناپدید شد.

 

 


 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:۱٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


روستایی که طبیعت آن را پس گرفت

بعد از ۵۰ سال مادر طبیعت تصمیم گرفت که قلمرو خود را از روستای هوتوان چین پس بگیرد و آرام آرام همه نشانه های سکونت انسان در این منطقه را پاک کند.

این روستای متروک در عرض ۵۰ سال تبدیل به یک باغ مخفی زیبا شد که به طور کامل با پوشش های گیاهی و سرسبز در حال مخفی شدن است. روستای هوتوان یکی از ۳۹۴ جزایر چین است که در رودخانه یانگ تسه چین قرار دارد.

 

خبرگزاری مهر

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٤:٥٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


اخطار زیست محیطی فدراسیون به گروه های کوه نوردی

با توجه به رفتار غیراخلاقی و به‌دور از چارچوب‌های زیست محیطی برخی کوه‌نوردان، هیات‌ها، باشگاه‌ها و  گروه های کوه‌نوردی و به جا گذاشتن یادبودها، بنرها و پلاکاردهای تبلیغاتی در اقصی نقاط کوه‌های کشور، بویژه کوه دماوند - بر روی قله و محل نصب چادرهای بارگاه سوم- کارگروه حفظ محیط کوهستان فدراسیون اعلام می دارد؛ در صورت مشاهده چنین رفتاری، فدراسیون کوه‌نوردی به شدت با افراد حقیقی و حقوقی برخورد خواهد نمود! ...

لذا مدیران و مسئولان باشگاهها، گروه ها و هیات ها ملزم هستند قبل از عزیمت به منطقه، کوه نوردان را در این مورد توجیه نمایند.
همچنین این کارگروه از جامعه کوه نوردی کشور تقاضا نمود در مواجهه با این رفتار اقدام به راهنمایی و تذکر به افراد خاطی نمایند و این کارگروه را درجریان تخلف صورت گرفته قرار دهند.

 

از سایت فدراسیون

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:٢٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٥ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


فاجعه ی برودپیک : گشایش مسیر ایران فراموش شد!!

_ به نظر می‌رسد با گذشت زمان می‌توانیم اندک اندک به آشکار شدن پاره‌ای نکات مبهم، پنهان و ناگفته‌ی فاجعه‌ی برودپیک  از زبان مسئولان و دست اندرکاران آن برنامه امیدوار باشیم.

 

_ رامین شجاعی در آخرین پست وبلاگ خود و به بهانه‌ی  جمع‌آوری و انتشار مجموعه  گزارش‌ها و یادداشت‌های آیدین بزرگی ، مقدمه‌ای را نوشته است که در آن برای توصیف و بیان کلیت برنامه‌ی اجرا شده (برودپیک)  دیگر اشاره‌ای به "گشایش مسیر جدید ایران" وجود ندارد:

" ...آیدین و همنوردانش، پویا کیوان و مجتبی جراهی بعد از صعودی توانفرسا و دشوار موفق شدند جبهه غربی برودپیک را به روش سبکبار(آلپی) از کمپ 3 صعود نمایند. متاسفانه در هنگام بازگشت از قله در هوای طوفانی مسیر برگشت را گم کردند و بعد از چند روز دست و پنجه کردن با مرگ در برودپیک جاودانه شدند..."

 

_ بله . و به همین ساده‌گی آن همه تبلیغات و جنجال و هیاهو ( که البته برای سرپوش گذاشتن بر ضعف‌ها و کاستی‌های سرپرستی و برنامه بود) مبنی بر "گشایش مسیر جدید ایران" فراموش می‌شود!! ... جبهه‌ی غربی برودپیک به روش سبکبار از کمپ 3 صعود شده است!!

 

_ به نظر می رسد با گذشت زمان می‌توانیم اندک اندک به آشکار شدن پاره‌ای نکات مبهم، پنهان و ناگفته‌ی فاجعه ی برودپیک  از زبان مسئولان و دست اندرکاران آن برنامه امیدوار باشیم.

 

 

 پی نوشت:

در ورزش دوچرخه‌سواری و هنگام مسابقات گروهی ، تکنیک و روشی وجود دارد که به آن خوابیدن در باد نفر جلوئی می‌گویند... به نظرم ، آخرین پست رامین شجاعی آشکارا تلاش او برای خوابیدن در باد افتخارات آیدین را  نشان می‌دهد!!

 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:۱٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٥ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


به کوه نوردان: با دماوند شایسته رفتار کنید!

دماوند ، اولین اثر طبیعی ایران است و طی سالیان اخیر ، دامنه‌ی آسیب ها و تخریب‌ها بر پیکر آن سرعت نگران کننده‌ای بخود گرفته است. از سوئی دست اندازی‌های سوداگرایانه‌ی زمین خواران و معدن کاوان و از سوی دیگر رفتارهای نامناسب و غیر زیست محیطی بعضی کوه‌نوردان و گروه های کوه‌نوردی ...

 

شکی نیست که مدیران و مسئولان این گونه گروه‌ها و تشکل‌ها بایستی در برابر عملکرد نامناسب اعضای تیم های اعزامی‌شان در رها کردن بنرهای پلاستیکی و تولید زباله در زیباترین و باشکوه‌ترین کوه سرزمین‌مان پاسخ‌گو باشند :

 

 

مدیریت شعب بانک سپه (کرمانشاه) و

مرکز آموزش های هوایی شهید خضرائی

مصطفی نظری و سجاد خوش نام (کرمانشاه)

 

 گروه کوه نوردی کارنول

گروه کوه نوردی سپاه ( استان کرمانشاه) 

 یاماج تبریز

 بانک پارسیان ( حوزه شمال)

 گروه کوه نوردی 175 دزفول

 تیپ 130

 شرکت تعاونی دهیاری های بخش مرکزی چالوس

گروه کوه نوردی سولدوز 

 

 

پی‌نوشت:

تعدادی از عکس‌های این پست توسط آقای امین معین  مسئول کارگروه محیط زیست فدراسیون کوه‌نوردی ارسال شده است و معنای آن می‌تواند این باشد که چنین رفتارهایی از سوی فدراسیون نیز رصد می‌شود.

 

 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٦:٠٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٢ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


دریل کاری سنگ نوردان ... ورزش یا وندالیسم؟!

 

_ عکس فوق را خوب و با دقت ببینید. بخشی از فعالیت  دوستان سنگ‌نورد که نام "گشایش مسیر" را نیز بر خود دارد ...

 

_  آیا این دریل کاری‌ها گونه‌ای آسیب و تخریب همیشه‌گی  بر دامن طبیعت نیست؟

 

_  آن دسته از دوستان کوه‌نورد و علاقه‌مندان به طبیعت که نوشتن انواع یادگاری‌ها با ماژیک و اسپری رنگ بر کوه‌ها و غارها را  وندالیسم می‌نامند ، نظرشان در باره‌ی این دریل کاری سنگ‌نوردان چیست؟  آیا می‌توان از آن به عنوان گونه‌ای وندالیسم یاد کرد؟

 

_  دوستان سنگ‌نوردی که می‌خواهند از دریل کاری خود در دامان کوه‌ها و دیواره‌ها دفاع کنند ... لطفا توضیح دهند تفاوت و مرز کارشان با وندالیسم چیست و در کجاست؟

 

_  در صورت مجاز بودن ... با گسترش و توسعه‌ی چنین فعالیت‌هائی (دریل کاری)  چشم انداز  آینده‌ی کوه‌ها و دیواره‌ها چگونه خواهد بود؟  یعنی ... چه چیزی را می‌خواهیم برای نسل‌های آینده به  یادگار بگذاریم؟  ... شهر شما یک دیواره ... و فقط یک دیواره دارد (این یک مثال است) ... میراث شما برای آینده‌گان دیواره‌ای دریل کاری شده و سوراخ سوراخ خواهد بود؟ ... آنان دیگر حق ندارند از دیدن دیواره و طبیعتی بکر و دست نخورده در شهر خود لذت ببرند؟  ... آیا  دوستان سنگ‌نورد برای این گونه دریل کاری ‌های خود در دامن طبیعت ، حد و مرزی را  نیز قائل هستند؟

 

_ عکس فوق را خوب و با دقت ببینید. بخشی از فعالیت  دوستان سنگ‌نورد که نام "گشایش مسیر" را نیز بر خود دارد ...

 

 

نظر شما چیست؟

 

 

 

پی نوشت:

عکس استفاده شده در این پست  ،  برگرفته از گزارش لیلی رهنما با عنوان گشایش مسیرهای نو در چشمه سهراب است و اشاره به فعالیت مرتضی زارع و دوستان بر دیواره‌ی بیستون شهر کرمانشاه نیز دارد .

 

**************************************

 

 

 

دیدگاه عباس ثابتیان : دریل کاری سنگ نوردان ... درست یا نادرست؟

 
سوراخ کردن کوه و صخره برای گشایش مسیر، درستی یا نادرستی آن و مرزبندی های آن، دغدغه ی قدیمی گروهی از کوه نوردان و سنگ نوردان بوده است، انجمن کوه نوردان ایران هم نقدها به این کار داشته است و حتی در سال 1386 ودر پی گزارش گشایش مسیر اراکی ها بر روی دیواره ی علم کوه، یکی از نشست های همگانی خود را به همین امر اختصاص داد.
 
بخشی کوتاهی از گزارش اراکی ها را بخوانید:
 
پس از جلسه فنی تصمیم گرفته شد از بالا فرود بیاییم وکارگاه‌ها را نصب کنیم تا نفرات با ایمنی کامل ادامه مسیر را گشایش نمایند. برای تیم امکان نداشت کار را از پایین ادامه دهد زیرا چنین اقدامی نیاز به تکنیک، تاکتیک، زمان و انرژی زیادی داشت. از تراورس اورال تا کارگاه اول حداقل 4 کارگاه زنجیر باید نصب گردد.

برای پاسخ دادن به این پرسش به چند نکته باید اشاره کرد:
 
1- به نظر می رسد سنگ نوردی و دیواره نوردی ایرانیان تا حد زیادی متاثر از فرانسوی هااست و شاید بشود گفت که برگزاری سه دوره جشنواره ی بیستون و حضور پرشمار فرانسویان در آن هم به این مشکل دامن زده است.
فرانسوی ها در بین اروپاییان بیشترین تغییرها را در محیط های کوهستانی ایجاد کرده اند، از سوراخ کاری تا ساخت و سازهای بزرگ در آلپ ها، چیزی که در آلمان، انگلستان، ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی نمی بینید. در آمریکا هم دغدغه حفظ و حراست از محیط های کوهستانی بسیار بالاست، در بیشتر سایت های سنگ نوردی تابلوهایی شما را با اصول و مقررات کار در آن منطقه آشنا می کند و در تمام آنها سوراخ کاری و مته و دریل زدن ممنوع شده است.
 
2- گروهی از سنگ نوردان ایرانی اعتقاد دارند که مسیرها باید ایمن شوند و برای ایمن سازی نیاز به رول کوبی و اضافه کردن میانی ها داریم و اینکه در هر منطقه باید مسیرهایی برای کارآموزان و کم تجربه ها ایجاد کرد تا آنها بی نگرانی از بروز حادثه صعود کنند.
در نادرست بودن دلیل عده ای از موافقین سوراخ کاری با هدف ایمن سازی،  یک نکته همین که بیشترین حادثه ها نه برای کارآموزان، که برای حرفه ای ها و پرتجربه ها رخ داده است.
 
3- عده ای هم کوهستان و سنگ و صخره را ملک خود می دانند و نیازی به این نمی بینند که از کسی یا جایی (مانند فدراسیون یا سازمان حفاظت از محیط زیست یا سازمان میراث فرهنگی) اجازه بگیرند، به نظر می رسد حتی چنین پرسشی در ذهن آنها هم شکل نمی گیرد که آیا در کوه بیستون که یک اثر ثبت شده ی جهانی است، ما اجازه داریم دریل به دست این صخره و آن صخره را سوراخ کنیم؟
 
از سال های دور تعدادی مسیر در سایت های سنگ نوردی کشور رول کوبی و گشایش شده و به ویژه در یک دهه ی گذشته تعداد این سوراخ کاری و رول کوبی ها به شدت افزایش یافته است. اگر سری به بندیخچال، دیواره ی پل خواب، هملون، برقون و دیگر جاهای با جاذبه های سنگ نوردی بزنید، خواهید دید که هر روز عده ای سرگرم گشایش «مسیر خود» هستند! داشتن مسیر خود یکی از انگیزه های بالا برای دریل به دستان است! و کار آنها نه برای ایمن سازی و نه برای فراهم کردن مسیری برای نوآموزان است، به نظر می رسد که این کار نوعی کل کل کردن و برجا گذاشتن سابقه و ردی از خود و پربار کردن رزومه است.
 
موضوع کار فرهنگی که خیلی ها به آن اشاره می کنند، لازم است اما به شدت ناکافی است! در حالی که ما از آلودگی و شلوغی و سرسام زندگی شهری به طبیعت پناه می بریم، انتظار طبیعی از متولیان ورزش های کوهستانی، سازمان حفاظت از محیط زیست و سازمان میراث فرهنگی برای وضع قانون و باید و نبایدهای سفر به طبیعت، بسیار بدیهی است.
 
 
 
 
  
 
فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی مهم ترین وظیفه را برای سامان دهی این معضل بر عهده دارد مانند آنچه که سازمان های هم سنگ آن در جاهای دیگر دنیا انجام می دهند، چند مثال:
 
1- فصل بهار زمان تخم گذاری پرندگان در حفره های لابلای صخره هااست، فدراسیون با کمک سنگ نوردان باید این محل ها را شناسایی کند و اعلام کند مردم در چه بازه ای از سال اجازه ی ورود به این نقاط را دارند.
 
2- کوه ها و محیط های کوهستانی ظرفیت یا برد مشخصی دارند و حضور نعداد زیادی کوه نورد در یک دوره از سال مانند آنچه از خرداد تا شهریور در دماوند روی می دهد، به این نماد ملی آسیب می زند، فدراسیون باید بتواند مقرراتی وضع کند تا هر روز تعداد مشخصی از کوه نوردان اجازه ی حضور در منطقه و صعود داشته باشند تا آسیب به کمینه ی خود برسد، هم چنین اجازه ی ورود اسب و قاطر برای کشیدن بار کوه نوردان باید به وسیله ی فدراسیون کوه نوردی صادر شود، ممکن است در مرداد ماه که اوج هجوم به دماوند است فدراسیون اجازه ی حرکت قاطر را ندهد! به دلیل ضربه و آسیب شدید ناشی از عبور آنها به کوه، کوه نوردان بار خود را خود حمل کنند، کوه نوردی آنها جانانه تر و باارزش تر هم خواهد بود، این رویا و خیال پردازی نیست، در بسیاری جاها و در مناطق حساس و آسیب پذیر، سازمان های مرجع کوه نوردی این کار را می کنند.
 
3- در هر سایت سنگ نوردی تعدادی مسیر آموزشی و مدرسه ای ایجاد می شود (ما بیش از آنچه نیاز است، چنین مسیرهایی در تمام سایت های سنگ نوردی داریم) و دیگر جاها باید بدون دست کاری و بکر بمانند، نباید احدی اجازه داشته باشد دریل و مته ببرد و سنگ و صخره را سوراخ کند و این هم از وظیفه های فدراسیون است که اگر روزی روزگاری جامه ی عمل پوشید، همه باید به آن احترام بگذارند و رعایتش کنند.
4- کتاب های راهنمای صعود کمک بزرگی به رسیدن به این منظور می کنند، مسیرها بر روی نمای عمومی سنگ ها نام گذاری، شماره گذاری و مشخص می شوند، در پای هر مسیرهم پلاکی نام آن را مشخص می کند. در کتاب راهنما معمولا محل کارگاه (ها)، بلندی و دشواری هر مسیر معرفی می شود و هرکسی با توجه به این آگاهی ها و براساس آمادگی فنی و جسمی خود تصمیم به صعود مسیری می گیرد.
 
موضوع سوراخ کاری بر روی سنگ ها باید تحت کنترل قرار گرفته و مدیریت شود، همان گونه که تمام مسیرهای کوه نوردی شمال تهران، پاکوب های سنگ ریزی شده و فنس بندی شده دارد تا مردم را به استفاده از آنها هدایت کند، فدراسیون می تواند و باید کار سنگ نوردی در طبیعت را هم سروسامان بدهد، مسیرهای آموزشی و اسپرت مشخص شوند، نوع صعود (سرطناب و یا با حمایت از بالا) تعیین شود و اجازه ی دریل زدن و سوراخ کاری به هر دلیلی به هیچ کس داده نشود. روشن است که وظیفه ی بزرگی برای رعایت این امر و حفاظت از محیط های کوهستانی به دوش خود سنگ نوردان است تا هم خود این باید و نبایدها را محترم بدانند و هم دیگران را از انجام آنها باز دارند.
 
از اینها بگذریم و برسیم به دو نکته گفتنی دیگر:
 
قرار نیست تمام کوه ها و صخره ها و مسیرها را، ما بپیماییم اما اگر چنین بایدی در کار است، این کار را باید پاک و بدون برجای گذاشتن ردپایی از خود به انجام برسانیم!
 
آنچه که طبیعت به ما ارزانی می دارد، تنها به ما تعلق ندارد، همان طور که در مصرف آب و انرژی باید محتاط و هوشیار باشیم، در دست اندازی به کوه و صخره هم باید حد و اندازه ای نگاه داریم تا عرصه بر ما و آیندگان تنگ نگردد.
 
پ ن عنوان این پست همانی است که در وبلاگ کلاغها آمده است.
  "دریل کاری سنگ نوردان....ورزش یا وندالیسم؟
 
پ ن عکس ها از عباس ثابتیان .......... نقل از وبلاگ آرام کوه
 
 
 
 
********************************
 
 
  
 
 دیدگاه حمید شفقی : بولت کوبی و بایدها و نبایدها

Hamid.shafaghi@gmail.com

مدتها بود روی مطلبی در مورد رول کوبی فکر کرده بودم و قصد انتشار آن را داشتم . این مطلب را با توجه به ایراد برخی انتقادات نسبت به گشایش مسیرهای جدید توسط بانوان به تعلیق در اوردم تا مخاطب خاص نداشته باشد . مخاطب این مطلب خود من و جامعه سنگنوردی است و مطالب نوشته شده در این قسمت نظرات شخصی و بر اساس تجربیات مختلفی است که در سنگنوردی و آموزش در کشورهای مختلف به دست آورده ام . امیدوارم که همه و از جمله خودم بتوانیم با رعایت این نکات در جهت حفظ طبیعت و گسترش درست سنگنوردی قدمهای مناسبی برداریم .

دریل جدید من با هر باطری 35 رول پتزل می زند !! یعنی با دوتا باطری می تونم روی 70 رول در یک جلسه حساب باز کنم .خوشبختانه اقلیم کوهستانی ایران هم به گونه ای است که در اکثر مناطق دیواره ها و صخره های مناسبی یافت می شود . خوب پس من می توانم شروع کننده مسیرهای زیادی به نام خودم باشم و مقابل دوستانم با غرور اعلام کنم که مسیرهای مختلف با درجات مختلفی گشایش کرده ام ! این مساله باعث ایجاد اشتیاق در نفرات دیگر می شود . چون احساس می کنند که کار گشایش مسیر افتخارات زیادی دارد . خوب هر چند نفر می توانند به صورت مشترک دریلی بخرند و شروع به سوراخکاری طبیعت بکنند . با وجود ادامه این رویه آیا بعد از مدتی چیزی از صخره های زیبای کشور باقی می ماند ؟! حتماً هر کدام از ما هم میخواهیم برای حفظ نام و اعتبار خود پلاکی فلزی نیز در ابتدای مسیر خود پیچ کنیم ؟! خوب نسل بعدی در مورد ما چه می گوید ؟ اصلاً چه کسانی مجوز رول کوبی دارند ؟! استانداردهای رول کوبی چیست و آیا به صرف داشتن یک دریل مجوز سوراخکاری طبیعت را خواهیم داشت ؟ شاید در این قسمت برخی تفاوتها بین دیواره های بلند و مسیرهای اسپرت وجود داشته باشد . به عنوان مثال در هیچ کدام از دیواره های بلندی که صعود کرده ام بین دو کارگاه بولت چندانی ندیدم . یعنی عموماً فقط کارگاهها وضعیت مناسبی دارد و فاصله بین دو کارگاه فقط در صورت نبودن شکاف و عوارض جهت صعود تراد بولت خورده است . حتی در کشوری مانند ماداگاسکار که دیواره بلند آن جزو کم شکاف ترین دیواره های دنیا می باشد بولت کوبی به گونه ای انجام شده که به هیچ عنوان توی ذوق نمی خورد . شاید یک مسیر با درجه 5.13 و به طول 50 متر ، 10 بولت بیشتر در یک طول خود  نداشته باشد . درست است که یکی از دلایل این تعداد بولت کم صرفه جویی در انرژی بولت کوبی باشد ولی مطمئنا فرهنگ بولت کوبی نیز بولت های نزدیک به هم را در مسیرهای غیر آموزشی و بلند  رد می کند .

 

در کنار این نگرش ، نگرش دیگری نیز وجود دارد که به توسعه مسیرهای سنگنوردی می پردازد . عموماً افرادی با تجربه که با هزینه کرد از جیب ، وقت و انرژی خود و با تسط بر تکنیکهای بولت کوبی و روشهای نوین ، اقدام به توسعه مسیرهای سنگنوردی و ایجاد مدرسه های سنگنوردی می کنند . این افراد فارغ از نام و شهرت ، به گسترش این رشته کمک کرده و هزینه های آن را به جان می خرند . بیشتر آنچه که در سنگنوردی امروز ایران داریم مرهون تلاش و زحمت این عزیزان و زحمت کشان است .  

در طول این مدت بحثهای زیادی هم بر سر گشایش مسیر از بالا و پایین پیش آمد که البته به نظر من بسیار مفید بود . گشایش مسیر یک مهارت است . این مهارت می تواند شامل دو قسمت باشد . قسمت اول خود بحث انتخاب بولت مناسب ، انتخاب محل مناسب برای کوبیدن بولت و کوبیدن درست بولت بر سنگ می باشد.  مهارت دیگر مورد نیاز  گشایش سرطناب یا به عبارتی از پایین به بالا می باشد . استفاده از این مهارتها کاملاً به تیپ مسیری که در حال گشایش هستید بستکی دارد . به عنوان مثال برای گشایش یک مسیر یک یا نهایتاً دو طوله اسپرت می توان در صورت امکان دسترسی از بالا بر روی مسیر فرود آمد اقدام به پاکسازی مسیر نمود محل بولتها را مشخص کرد و سپس بولتها را کوبید . این قضیه اتفاقا در مورد مسیرهای درجه بالا که انتخاب صحیح محل بولت جزو الزامات است می تواند بسیار مفید باشد . ( زیرا می توان قبل از کوبیدن بولتها با صعود قرقره بهترین محلها برای انداختن کوئیک را انتخاب کرد )  اما اینکه بر روی یک دیواره بلند نیز چنین اقدامی صورت بگیرد با ذات صعود همخوانی ندارد . مثالهایی از این کار قبلاً در دیواره نوردی ایران انجام شده و البته همچنان نیز  تکرار می شود . گشایش یک مسیر بلند اصولاً بهتر است که از زمین انجام پذیرد . البته برخی سنگنوردان اسپرت کار در کشورهای صاحب سبک نیز اقدام به گشایش و رول کوبی مسیرهای چند طوله اسپرت از بالا به پایین نیز می کنند که البته تعداد این مسیرها بسیار معدود می باشد و عموماً صعود از مسیر آماده شده برای فرد افتخار است نه بولت کوبی آن . در جایگاه ارزش گشایش از پایین نیز به باید به کلمه   Ground up ( از پایین به بالا )  اشاره کرد که یکی از فاکتورهای سخت بودن گشایش می باشد .

در مورد آثار زیان بار فرهنگ تفکری که فرود و بولت کوبی را بر روی مسیرهای دیواره ای تایید می کند می توان فقط به این تصویرسازی استناد کرد که سنگنوردان بیشماری در حال فرود از پله 1 دیواره بیستون و بولت کوبی بر پیکره جان دیواره هستند . مسلما در چنین فرهنگ و نوع فعالیتی چیزی از دیواره باقی نمی ماند.

در ادامه این مطلب لیستی از اشتباهاتی که در فرهنگ بولت کوبی و گشایش مسیر در ما وجود دارد را لیست کرده ام . این اشتباهات مختص فرد خاصی نیست و شاید هر کدام از ما در هر کدام از این آیتمها نقشی داشته ایم . مهم این است که با افزایش دانش خود و متوجه شدن خطای خود از تکرار آنها بپرهیزیم .

اشتباه اول : هر کسی که دسته رول و یا دریل دارد و بولت بخرد می تواند بولت بکوبد !

این قرارداد که عموماً  افراد دارای مهارت و تجربه گشایش مسیر می کنند  در بسیاری از کشورهای دنیا نانوشته است ولی سنگنوردان به آن احترام می گذارند . رول کوبی به تنهایی یک هنر است . این که چه رولی کوبیده شود ؟ کجا کوبیده شود ؟ چگونه کوبیده شود ؟ اندازه سوراخ بولت چقدر باشد و همه و همه نکاتی ریز است که عموماً در گشایش مسیرهای جدید رعایت نمی شود . در همین راستا فدراسیون کوهنوردی اقدام به برگزاری چندین دوره در مورد بولت کوبی با حضور مدرسین فرانسوی نمود تا این شیوه ها یکسان گردد . هر چند این شروعی خوب در کار آموزش این هنر بود ولی به نظر اینجانب به نتیجه مطلوبی منتهی نشد چرا که پیگیریهای آتی در این خصوص به انجام نرسید . دلیل اهمیت این مساله آن است که فرض ما این است که یک منطقه را به صورت کامل به عنوان یک مدرسه سنگنوردی در نظر گرفته ایم . حال نفرات مختلف و بر اساس سلیقه شروع به بولت کوبی مسیرها می کنند . استفاده از بولت نامناسب برای سنگ نامناسب یکی از اشتباهات عمده ما در بولت کوبی می باشد . شناخت جنس سنگ و میزان مقاومت آن یکی از اصلی ترین پیش نیازهای بولت کوبی است . ما در سنگ گرانیت ، لایم استون ، سند استون و.... عموماً از یک نوع بولت استفاده می کنیم . حتی در مناطق جدیدی که بولت کوبی شده اند  و با جنس سنگ نرم می باشد در سقفها از بولتهای گوه ای استفاده شده است  مثالی دیگر کوبیدن اشتباه بولت و یا کوبیدن بولت در جای اشتباه می باشد . این اشتباهات در صورت پرتردد بودن مسیر نیاز به ریبولت دارد که خود چهره طبیعت را مخدوش می کند . همه اینها و مسائل دیگر را که در نظر بگیریم به این نتیجه قطعی می رسیم که کسی که بولت را می کوبد باید فردی آموزش داده شده و  جنس و نوع بولت کوبی به گونه ای باشد که تا مدتها نیاز به تغییر و ایجاد سوراخ جدید بر سنگ احساس نشود . شاید فدراسیون کوهنوردی و انجمن کوهنوردان بتوانند با ارایه راهکاری ، مجوز بولت کوبی را فقط به افرادی بدهند که دوره های مربوطه را گذرانده و یا در این مساله به مهارت رسیده اند .

اشتباه دوم : هر منطقه ای که سنگ غیر ریزشی دارد و قابل صعود است باید رول کوبی شود !

مدرسه های سنگنوردی مکان های خوبی برای گسترش دانش سنگنوردی می باشند و البته تعداد این مدارس با توجه به پتانسیل های موجود در ایران بسیار کم است . اما آیا این مساله دلیلی می شود بر کوبیدن بولت بر هر صخره و یا محلی که به نظر مناسب می رسد ؟ در کشورهای متمدن عموماً مناطق با ارزش از کوبیدن بولت در امان مانده اند . پارکهای ملی و پربازدید ، آثار باستانی ، مکانهای تاریخی ، محلهای تولید مثل و زندگی حیوانات وحشی و خیلی جاهای دیگر منع بولت کوبی شده اند . حتی در برخی مکان ها استفاده از دریل ممنوع می باشد . ( با وجودیکه رول کوبی منع نشده ولی با منع استفاده از دریل مانع بزرگی جهت تخریب یکباره طبیعت ایجاد شده است ) . مثال عمده این قضیه بولتهای قدیمی است که بر سینه فرهادتراش کوبیده شده است . البته شاید اون زمان چنین تفکری در مورد حفظ محیط زیست و ظاهر طبیعت و احساس تملک بر روی طبیعت وجود نداشت اما امروزه مشاهده می شود که کمابیش این رفتار در برخی قسمتها ادامه پیدا می کند . اما این مساله مانع گسترش ایجاد مسیرهای سنگنوردی نیست . با انتخاب منطقه مناسب و گسترش سنگنوردی در آن منطقه می توان به گسترش این رشته و ایجاد جذابیت برای آن کمک کرد اما کوبیدن رول بر روی هر منطقه ای و هر سنگی کار اشتباهی است .

اشتباه سوم : انتخاب صفحه  بولت  رنگی

این مساله چیزی است که جدیداً باب شده و متاسفانه ادامه دار شده است . استفاده از صفحه های رنگی جهت بولتها که باعث می شود رنگ یک شی مصنوعی از فاصله بسیار زیاد بر روی دیواره خودنمایی کند . صفحه هایی با رنگهای مختلف که شکل بولت را از فاصله ای بسیار دور نمایش می دهد . این مساله را تقریباً در هیچ جایی به غیر از ایران ندیده ام . حتی در کشوری مانند دانمارک و با وجود نداشتن مناطق سنگنوردی زیاد ، در آن حداقلی که دارند بولتها را به رنگ سنگ انتخاب کرده و می کوبند تا بیشترین تطابق را با طبیعت داشته باشد و تعارضی ایجاد نکند .

اشتباه چهارم : بریم بکوبیم تا بعد ببینیم چی پیش میاد . ( یاد گرفتن بولت کوبی با سعی و خطا )

عدم انتخاب سیر درست مسیر و بولت کوبی در برخی مناطق محدود اسپرت داخل ایران بسیار وحشت آور است . گویی فرد منطقه ای را نزدیک به خود پیدا کرده و آن را جزوی از ملک شخصی خود می داند . انوقت هست که احساس می کنیم سعی و خطا بر روی سنگ جزو حقوق مسلم ما است . حتی بدون کوچکترین دانشی از بولت کوبی اقدام به کوبیدن می کنیم . کوبیدن بولت در این حالت شبیه خط خطی کردن دفتر زیبای طبیعت است . گفتن نمونه های این نوع بولت کوبی شاید ناراحت کننده باشد ولی در اکثر مناطق میتوان رد و پای سعی و خطا را دید .

 

اشتباه پنجم : تمرین بولت کوبی بر روی سنگهای پای مسیرها

تمرین زدن سرمته و سوراخ در ارتفاع 1 متری دیواره ها و صخره ها و یا بر روی سنگهای افتاده پای مسیر نیز جزو موارد و اشتباهات ما می باشد . برای اموزش رول کوبی و نحوه گرفتن دسته مته و یا سوراخکاری با دریل می توان از سنگهای شکسته و جدا و دور از مسیرهای عبور و مرور استفاده کرد . سوراخی که ما برای اموزش می کوبیم تا همیشه بر روی سنگ باقی می ماند و امکان ترمیم آن وجود ندارد

اشتباه ششم : بستن گیره مصنوعی بر روی سنگ

این اشتباه نیز متاسفانه وجود داشته و شاید تکرار نیز بشود . این اشکال ندارد که ما اگر چنین کارهایی را در گذشته انجام داده ایم ولی اگر کسی امروزه گیره ای مصنوعی را بر روی سنگ طبیعی ببندد جایی برای توجیح وجود ندارد .

اشتباه هفتم : دوخت مسیر با بولت در گشایش مسیرهای مصنوعی

مسیرهای مصنوعی تقریباً در خیلی از مناطق سنگنوردی ایران وجود دارند . جالب آن است که بدانید مسیر مصنوعی که دوخت بولت شده است هیچ وقت درجه ای بیشتر از A0 و یا نهایتاً A1 نمی گیرد . ضمن اینکه گشایش مسیر مصنوعی روی چنین درجه ای تقریباً در اکثر نقاط مدرن سنگنوردی منقرض شده است . متاسفانه بسیاری از مسیرهای سنگنوردی گشایش شده به صورت مصنوعی در ایران به همین حالت هستند . نهایت ابتکار در این مساله ایستادن بر روی پله 1 رکاب و کوبیدن بولت است . شاید این قضیه در گذشته به خاطر نبود ابزارهای صعود مصنوعی پیشرفته در ایران اتفاق افتاده و عمدی در آن وجود نداشته اما گشایش مسیر مصنوعی آنهم با دوخت بولت این روزها در همه جای دنیا بیشتر مورد شماتت واقع می شود تا تحسین . خراب کردن ظاهر سنگ و ردیفی از بولتها که متاسفانه همچنین شاهد گسترش این روش در بین جوانان هستیم . در یک منطقه سنگنوردی در ایران دوخت بولتی دیدم که فاصله بین هر دو بولت آن 50 سانتی متر بود !!

 

بهتر است برای گشایش مسیرهای مصنوعی به آموزش استفاده از ابزارهای مصنوعی پرداخته و مسیرهایی در این راستا گشایش کنیم که هم دارای درجه و هم کیفیت صعود مناسب باشند . برای آموزش رکاب زدن هم به اندازه کافی مسیر دوخت بولت در ایران وجود دارد پس لطفاً چیزی به آن اضافه نکنید .

اشتباه هشتم : نصب و پیچ رول پلاک مشخصات مسیر و نام گشایش کنندگان در پای مسیر :

زمانی باب بود که برای نگه داشتن یاد و خاطره نفرات گشایش مسیر ، پلاکی را به یادبود او در ابتدای مسیر نصب می کردند . این پلاک حداقل به 4 پیچ برای نگه داشته شدن نیاز داشت و معمولاً از جنس استیل می باشد . بازتاب نور این پلاک را در خیلی از دیواره ها می توان از فاصله بسیار دور دید و این شاید برای سنگنوردان برای پیدا کردن ابتدای یک مسیر بسیار مناسب باشد . اما مساله ای که اینجا ایجاد می شود زشت کردن چهره سنگ به خاطر حفظ یاد و خاطره خود و دوستان است . البته دلیل دیگری نیز که در اینجا وجود دارد ضعف ما در تهیه کتابهای راهنمای مسیرها است . یعنی به خاطر اینکه میدانیم این مسیر در آینده فراموش می شود خود را مجاب به تهیه پلاک و ... می دانیم . بهتر است به جای درج نام مسیر بر روی پلاکهای استیل و خراب کردن ظاهر سنگ ، نسبت به تهیه کتابهای راهنمای سنگنوردی برای مناطقی که در آن فعالیت می کنیم اقدام کنیم .

اشتباه نهم : کوبیدن رول در اطراف شکافها

این نیز یکی از اشتباهات دیگر است که متاسفانه این اشتباه سنگنوردی تراد ایران را بسیار عقب انداخته است . بسیاری از شکافها در مناطق مختلف سنگنوردی به صورت بولت نخورده باقی می مانند . این مساله دو نتیجه مثبت را در پی دارد . یکی اینکه ظاهر سنگ به هم نمی خورد و دوم آنکه افرادیکه در پی صعود شکاف بر می آیند به مرور زمان و با توجه به نیاز استفاده از ابزار به مهارتهای بیشتری برای صعود دست می یابند . این مساله جایی بدتر خود را نشان می دهد که یک مسیر شکاف توسط پیشگامان سنگنوردی در ایران صعود شده است و ما بدون اجازه و با صلاحدید خود اقدام به رول کوبی آن می کنیم . برای رول کوبی شکافها باید سنجیده برخورد  شود شاید این مسیری باشد که در حال حاضر برای ما قابل صعود نیست و ایندگان بتوانند این مسیر را با ابزار و بدون اسیب رساندن به سنگ صعود کنند .

اشتباه دهم : بی تفاوتی سنگنوردان محلی و پیشکسوت

مطرح کردن این مساله  شاید حرکت بر روی یک مرز باریک می باشد . سنگنوردان پیشکسوت هر منطقه ای باید با در نظر گرفتن ایجاد شرایط برای پیشرفت سنگنوردان و گشایش مسیرهای نو و جذاب برای سنگنوردان ، در عین حال نظارتی مناسب بر عملکرد و نحوه صعود سنگ نوردان در مناطق جدید داشته باشند . حفاظت از محلهای تردد حیوانات وحشی و پرندگان ، جلوگیری از مخدوش کردن سنگها و صخره ها ، نظارت بر گشایش مسیرهای جدید و چک کردن نوع بولت و ابزار مورد استفاده و نظارت بر نحوه صحیح کار در صورت تایید از مسئولیتهای این افراد است . البته نه اینکه فردی بدون هیچ تجربه ای بخواهد به کار دیگران ایراد بگیرد بلکه با بررسی و به روز نگه داشتن خود و داشتن دغدغه های زیست محیطی نسبت به این مساله نظارت درستی را انجام دهد .

در مورد تک تک نکات بالا ، عکسهای زیادی وجود دارد . خیلی در مورد گذاشتن یا نگذاشتن عکس مربوط به هر مساله کلنجار رفتم و در نهایت تصمیمم بر نگذاشتن شد . این تصمیم به این خاطر بود که خیلی از این اشتباهات سهوی بوده و عموماً نیت افراد خیربوده البته خیری که در ذهن آنها شکل گرفته است . اما فکر می کنم در صورتی که این مسائل و نکات مشابه، با خرد جمعی جامعه سنگنوردی جمع آوری شود و از طریق فدراسیون و انجمن کوهنوردان اطلاع رسانی گردد دیگر هیچ عذری پذیرفته نیست . فکر می کنم بعد از این ،  اطلاع رسانی انجام کارهای اشتباه در سنگنوردی باید انجام شده و حتی توسط نهادهای ذیربط برخورد شود تا دیگر شاهد مشکلاتی اینچنینی نباشیم .

 
 
 
 
 
 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٤:۳٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٢ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


پلیس سوییس فوت دو کوه نورد ‍ژاپنی را در آلپ مورد تایید قرار داد

پلیس سوییس روز سه شنبه اعلام کرد که دو تن از اتباع ‍ژاپن در ارتفاعات آلپ سوییس جان خود را از دست داده اند.

 

به گزارش ایرنا، خبرگزاری کیودو روزچهارشنبه افزود: این دو تن که شنبه صعود خود را آغاز کرده بودند،به دلیل بدی هوا جان خودرا ازدست دادند.
وزارت خارجه ‍ژاپن نیز روز چهارشنبه با انتشار بیانیه ای فوت این دو تن را مورد تایید قرار داد.
به گزارش پلیس شهر واله ، این دو تبعه ژاپنی بیش از 60 سال سن داشتند.
ارتفاعات ماترهورن بیش از 4400 متر ارتفاع و در بخش جنوبی کوه های آلپ و با ایتالیا هم مرز است .
گفته می شود که بدی هوا باعث تاخیر در جستجوی اجساد دو ‍ژاپنی شده زیرا یک کوه نورد لهستانی یکی از آنها را یکشنبه دیده اما تلاش برای یافتن آنها از روز دوشنبه آغاز شده است.

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۱ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


علم کوه و دیواره نوردان تخریب گر و بی مسئولیت!!

" ... در دنیای امروز کوه‌نوردان صحبت از صعود پاک و حفظ محیط زیست بیش از هر زمان دیگری مطرح گردیده است اینجاست که این سئوال مطرح می‌شود که گشایش مسیرهای جدید بر روی دیواره‌هایی چون علم کوه به چه قیمتی باید صورت  گیرد ؟

بحث بر سر انجام ندادن این مهم نیست ، بلکه بر سر چگونگی این کار است .که کار به شکل صحیح هم از لحاظ فنی و هم از لحاظ زیست محیطی انجام شود تا جز خاطره‌ای ردی بر جای نگذاریم . اگر از مقوله میخ‌ها ، رول‌ها و مسائل فنی گذر کنیم پسماند‌های باقی مانده بعد از گشایش که مسئله اصلی این چند سطر نوشته است نقش اصلی را در عمل‌کرد ما ، نشان خواهد داد ، که هدف از این کار کسب شهرت است  یا شور اشتیاق برای رسیدن به لذتی درونی است که فراتر از کسب نام و شهرت است‌! ... "

 

 

متن کامل و بقیه عکس‌ها را در وبلاگ عباس ثابتیان ببینید

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٤:۳٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


جنازه کوه نورد 22 ساله‌ای در ارتفاعات طاق بستان پیدا شد

مدیر کنترل عملیات سازمان امداد و نجات از پیدا شدن جنازه کوه نورد 22 ساله‌ای در ارتفاعات طاق بستان کرمانشاه خبر داد.

 

مرتضی مرادی پور در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزاری فارس گفت: ساعت 10 امروز جسد مردی 22 ساله که به علت سقوط از کوه جان باخته بود در طاق بستان کرمانشاه کشف شد.

وی ادامه داد: ظاهرا این فرد 2 روز پیش از ارتفاعات طاق بستان پشت بیمارستان امام رضا(ع) سقوط کرده بود که به علت خلوت بودن مسیر، کسی متوجه سقوط او نشده است.

مدیر کنترل عملیات امداد و نجات افزود: تعدادی از کوه نوردان متوجه این جسد شده و از طریق پلیس 110، امداد و نجات را مطلع کردند.

به گفته وی، جسد این فرد با همکاری آتش نشانی و کوه نوردان محلی به شهر انتقال داده شد.

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


برای موستاق آتا از هر نفر 25 میلیون تومان گرفتند؟!

رئیس هیئت کوه‌نوردی و صعود‌های ورزشی شهرستان دماوند از هزینه 250 میلیون ریالی هر یک از کوه‌نوردان این شهرستان برای صعود به قله «موستاق‌آتا» در قالب تیم «هیئت استان تهران» خبر داد.

«ابراهیم علمداری» با اشاره به هزینه‌های هنگفت صعود به قله‌های مرتفع هیمالیا افزود: صعود به قله موستاق‌آتا برای هر یک از کوه‌نوردان دماوند، 250 میلیون ریال هزینه در برداشته است که متأسفانه مسئولان حمایت‌های خود را به گونه‌ای که شایسته کوه‌نوردان باشد، انجام ندادند!

رئیس هیئت کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی شهرستان دماوند تصریح کرد: انتظار داشتیم تا مسائل مالی و تجهیزاتی کوه‌نوردان بیشتر مورد توجه مسئولان قرار گیرد، اما با توجه به موفقیت بزرگی که این کوهنوردان به دست آوردند، امیدواریم در آینده مسئولان شرایط بهتری را برای بهبود وضع کوه‌نوردی دماوند که پیشرفت چشم‌گیری در استان تهران داشته است، انجام گیرد.

دو کوه‌نورد دماوندی توانستند به همراه تیم کوه‌نوردی هیئت استان تهران، قله 7 هزار و 546 متری موستاق‌آتا در کشور چین را صعود کنند که پس از ورود به شهرستان دماوند مورد استقبال مسئولان و علاقمندان به ورزش قرار گرفتند.

 

نقل از کوه نوشت

 

 

پی‌نوشت :

با توجه به مصاحبه‌ی انتقادی_ اعتراضی رئیس هیئت کوه‌نوردی شهرستان دماوند نسبت به عملکرد هیئت تهران برای هزینه‌ی 25 میلیون تومانی  هر شرکت‌کننده در برنامه موستاق آتا ، ضرورت دارد مسئولین هیئت کوه‌نوردی استان تهران در جهت ارائه‌ی گزارشی شفاف و روشن در باره ی مسایل مالی برنامه‌ی اجرا شده اقدام نمایند.

 آیا انتخاب و حضور افرادی در تیم اعزامی ، بدون شرکت در اردوهای انتخابی ( نگاه کنید به بخش کامنتینگ) صحت دارد؟  

مسئولین هیئت کوه‌نوردی استان تهران نمی‌توانند نسبت به انتقاداتی که در سطح افکار عمومی مطرح می‌شود بی‌تفاوت باشند.

 

_ 25 میلیون تومان هزینه‌ی هر نفر ... برای موستاق آتا ؟! به نظرتان زیاد نیست؟! ... آیا هیئت کوه‌نوردی استان تهران برای اجرای این برنامه با یکی از شرکت‌های توریستی _ گردشگری داخلی قرارداد داشته یا خود به صورت مستقل عمل نموده است؟

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:٢٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٤ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


آنا فراهانی: سفرنامه ای خواندنی و جذاب

 

 آنا فراهانی و امین معین بر فراز مون بلان

" ... از اینجا به بعد دیگر از برف نرم خبری نیست. می بایست با کوله های سنگین دوباره دست به سنگ شویم با این وضعیتِ پاهام بعید می دونستم به پایین برسم.  اگه به خاطر هزینه اش نبود حتما و قطعا با هلی کوپتر برمی گشتم.  دوباره درد در تمام وجودم پیچید.حتی قسمتی از مسیر را ترجیح دادم پابرهنه فرود بیام ولی سرعتمو کم کرده بود. ساعت 4 عصر بود و آخرین ترن راس ساعت 5 حرکت می کرد  و اگه بهش نمی رسیدیم 7- 6 ساعت دیگه باید پیاده می رفتیم. بنابراین عزممو جزم کردم و کفشامو پوشیدم. امین کوله ام را گرفت و روی کوله خودش گذاشت و گفت فقط تا می تونی برو که به قطار برسیم. آخرین لحظات به ترن که اتفاقا خییلی هم شلوغ بود رسیدم. مامور خط وقتی منو از دور لنگان لنگان دیده بود جلو آمد و به فرانسوی یک چیزایی گفت. اول فکر کردم اشتباه گرفته  ولی بعد فهمیدم اومده منو خارج از نوبت صف ببره توی قطار که بشینم روی صندلی. دیگران هم نه غر زدند و نه اعتراضی کردند. اونجا باز هم اشکام جاری شد ولی ایندفه نه بخاطر درد. بخاطر انسان دوستی و ادب و... "

 

متن کامل این سفرنامه ی جالب را در وبلاگ آناپورنا بخوانید

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٤٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


روزنامه شرق: دردهای دماوند

 

امین معین. دبیر کارگروه حفظ محیط کوهستان فدراسیون کوه‌نوردی

کوه دماوند بلندترین کوه ایران و خاورمیانه و بلند‌ترین قله آتشفشانی آسـیاست. این کوه در قسمت مرکزی رشته‌کوه البرز در جنوب دریای خزر و در بخش لاریجان شهرستان آمل قرار دارد. کوه دماوند که از نظر تقسیمات کشوری در استان مازندران قرار دارد، در سی‌ام تیرماه سال ۱۳۸۷ به عنوان نخستین اثر طبیعی ایران در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد.
همچنین دماوند از سال ۱۳۸۱ در مصوبه ٢٢١ شورای عالی محیط زیست به‌عنوان (اثر طبیعی ملّی) در شمار مناطق چهارگانه ارزشمند از نظر حفاظت محیط زیست قرار گرفته‌ است. این کوه با ارتفاع پنج‌هزارو ۶٧١ متر (برخی منابع پنج هزارو ۶١٠متر) با دارابودن یخچال‌های طبیعی و مسیر‌های متنوع صعود، همواره به منظور فعالیت‌هایی چون کوه‌نوردی و اسکی موردتوجه کوه‌نوردان داخلی و خارجی بوده است. تعداد قابل‌توجه کوه‌نوردانی که هرساله وارد منطقه دماوند می‌شوند، لزوم مدیریت همه‌جانبه این منطقه را نمایان می‌کند.
درحالی‌که خبرها حاکی از تلاش‌های سازمان‌های متولی برای ثبت جهانی دماوند است، این گران‌کوه از ضعف مدیریت در ابتدایی‌ترین اشکال آن رنج می‌برد. اگر این تلاش‌ها باعث می‌شود موضوع اصلی؛ یعنی، خود دماوند موردبی‌مهری قرار گیرد، آرزو می‌کنیم دماوند ثبت جهانی نشود. مگر اثر ملی -طبیعی‌شدن این کوه چه گلی بر سرش زده است که ثبت جهانی‌اش بزند؟
گذشته از تهدیداتی چون معدن‌کاوی در دامنه‌ها، چرای بی‌رویه و زودتر از موعد دام و شکار غیرمجاز که کوه دماوند با آنها روبه‌روست، این روزها مشکلاتی از جنس دیگر گریبان دماوند را گرفته است.
ارگان‌های غیرمتولی، بازدیدکنندگان و جوامع ساکن در کوه‌ها عامل اصلی تولید مواد زائد، پسماند و ضایعات به‌شمار می‌آیند. مناطق کوهستانی از نظر ظرفیت جذب مواد زائد با یکدیگر متفاوت هستند اما به‌طور کلی ظرفیت همه آنها کمتر از سایر اکوسیستم‌ها است. هرساله با شروع فصل اسکی و کوه‌نوردی یعنی اواخر ماه مارس و اوایل آوریل میلادی (فروردین شمسی) تا انتهای فصل یعنی حدود اواخر ماه سپتامبر میلادی (اوایل مهرماه شمسی) شاهد ورود هزاران کوه‌نورد، اسکی‌باز و طبیعت‌گرد به منطقه به‌ویژه جبهه‌های اصلی دماوند هستیم که حاصل آن انباشت صدها کیلو زباله در جان‌پناه‌ها و متأسفانه در بین مسیر‌های صعود و آسیب به پوشش گیاهی منطقه است. این در حالی است که در بسیاری نقاط دنیا کوه‌نوردان ملزم به دفع بهداشتی و حمل شخصی پسماند جامد و حتی فضولات انسانی هستند؛ برای نمونه در منطقه هیمالیای نپال از کوه‌نوردان مبلغی در ازای خدمات دفع پسماند دریافت می‌شود، به همین شکل در آلپ و حتی مناطقی مانند کلیمانجارو. در بسیاری از پارک‌های ملی ایالات متحده، کوه‌نوردان و طبیعت‌گردان ملزم به دفع بهداشتی فضولات انسانی هستند...
گسترش فرهنگ حمل شخصی زباله‌های جامد توسط کوه‌نوردان و فرهنگ‌سازی در راستای حفظ محیط کوهستان که البته کاری بس دشوار و نیازمند زمان است، می‌تواند در بلندمدت بخشی از مشکلات دماوند را حل کند. در این راستا فدراسیون کوه‌نوردی و برخی دیگر از انجمن‌ها و تشکل‌های زیست‌محیطی در حال برنامه‌ریزی و گسترش فرهنگ حفظ محیط کوهستان در بین کوه‌نوردان و گردشگران هستند.
راه‌بند شهرداری رینه در مسیر جبهه جنوبی دماوند: در این بین اجرای طرح‌های فاقد برنامه‌ریزی اصولی از سوی برخی ارگان‌ها موجب تداخل و ناهماهنگی‌هایی شده است. به عنوان مثال از حدود دوسال پیش دخالت مراجع دولتی غیرمرتبط با کوه‌نوردی، محیط‌زیست طبیعی و گردشگری، مانند شهرداری و شورای شهر رینه لاریجان در اموری مانند کنترل ورود و خروج کوه‌نوردان به منطقه یا کسب عوارض از کوه‌نوردان در مبادی ورودی به بهانه دفع و کنترل پسماند، نه تنها گرهی از مشکلات دماوند باز نکرده  بلکه راه دشوار و صعب‌العبور مدیریت دماوند را بیش از پیش سنگلاخ و موجبات نارضایتی کوه‌نوردان، گردشگران و تورگردانان را فراهم کرده است. در ابتدا، راه‌بند غیرقانونی ایجادشده توسط شهرداری رینه در مسیر ورودی جبهه جنوبی دماوند و جاده خاکی منتهی به چادرگاه موسوم به گوسفندسرا با اخذ وجه نقدی از کوه‌نوردان، با پیگیری فدراسیون کوه‌نوردی و با دخالت شورای اسلامی شهر تهران برداشته شد ولی به تازگی بعد از گذشت مدت زمان نه چندان طولانی این راه‌بند دوباره احداث شده و عواملی که خود را مأموران شهرداری خطاب می‌کنند، بدون وجود چارچوب مشخصی اقدام به اخذ ورودی و عوارض از کوه‌نوردان می‌کنند.
چه باید کرد:واقعیت این است که کنترل ورود و خروج گردشگران و کوه‌نوردان به مناطق کوهستانی یکی از راه‌های کمک به گردشگری پایدار طبق ظرفیت قابل تحمل مناطق طبیعی (carrying capacity) است ولی سؤال اینجاست که آیا ارگانی مانند شهرداری، آنچنان که از اسم آن برمی‌آید مسئول رسیدگی به امور محوله در محدوده قانونی شهر است یا خارج از محدوده شهر!
فصل ششم ماده ۵۵ وظایف شهرداری‌ها دارای ٢۶ بند است که در هیچ کجای این قانون اشاره‌ای به فعالیت شهرداری‌ها در خارج از محدوده شهر نشده است. حتی طبق ماده‌ ٧ قانون‌ مدیریت‌ پسماندها مصوب‌ ٢٠/٢/١٣٨٣ مدیریت‌ اجرائی‌ تمامی پسماندها غیر از صنعتی‌ و ویژه‌ در خارج‌ از حوزه‌ و وظایف‌ شهرداری‌ها و دهیاری‌ها، برعهده‌ بخشداری‌هاست. وجود چنین تعارض‌هایی باعث شد در سال ٩٣ و با پیشنهاد سازمان میراث فرهنگی، کمیسیونی متشکل از نمایندگان بخشداری لاریجان، فدراسیون کوه‌نوردی، شهرداری رینه، برخی تشکل‌های مردم‌نهاد مرتبط و چند ارگان دیگر به پیگیری و رفع مشکلات به وجودآمده بپردازند. اما متأسفانه پس از گذشت نزدیک به یک سال و برگزاری جلسه‌های متعدد، هنوز مشکلات کوه دماوند وجود دارد و سیل نارضایتی کوه‌نوردان از نحوه اجرا و طرز برخورد عوامل اجرائی طرح راه‌بند جبهه جنوبی کوه دماوند، خود مدعای لزوم رسیدگی و توجه بیشتر به این مشکل است. دراین‌بین نباید از این نکته غافل شد که انجام طرح‌ها و برنامه‌های زیست‌محیطی، زمانی اثر مطلوب و بیشینه را روی جامعه هدف خواهد داشت که با تکیه بر پژوهش و تحقیقات اولیه و توسط عوامل آموزش‌دیده ارائه شود.
باند پروازی تفریحی و پیست‌های موتورسواری: اگرچه اخذ عوارض از کوه‌نوردان و جلوگیری از ورود خودرو به منطقه در پشت ژست‌ها و شعار‌های زیست‌محیطی - که اتفاقا این‌روزها بازار گرمی دارد- اقدامی عامه‌پسند و ظاهرا شایسته است ولی عدم صرف درآمد مربوطه از راه‌بند و عوارض اخذشده در راستای حفظ دماوند، مجری غیرموجه و نحوه اجرای غیراصولی این طرح، آن را به اقدامی برخلاف حفظ محیط منطقه مبدل کرده است. از دیگر نقاط‌ضعف این طرح عجولانه و غیرکارشناسی می‌توان به این نکته اشاره کرد که مسدودکردن تنها یک مسیر دسترسی (ضلع جنوبی) به دماوند می‌تواند عواقبی چون هجوم یکباره و غیرقابل‌کنترل کوه‌نوردان به دیگر جبهه‌ها مانند جبهه غربی و شمالی و ایجاد صدمات جبران‌ناپذیر را به دنبال داشته باشد. این‌گونه و با ادامه روند بهره‌برداری و مدیریت غیرمتولیان در کوه دماوند، اخباری مبنی‌بر ایجاد مسیرهای خارج جاده (off road) یا ایجاد باند پروازی تفریحی و پیست‌های موتورسواری در دامان این نخستین اثر طبیعی ملی کشور مانند کابوس‌هایی هستند که شاید در آینده نزدیک به وقوع بپیوندد. این‌گونه به نظر می‌آید که دخالت سازمان‌های متولی محیط‌زیست، گردشگری و کوه‌نوردی در کشور و تفویض اختیارات به ارگان‌هایی که توانایی و دانش مدیریت منطقه را دارند، می‌تواند راه تحقق مسائلی چون ثبت جهانی دماوند را هموارتر کند.

 

روزنامه شرق

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٩:٤٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٢ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


انجمن کوه نوردان: نشست هم اندیشی در مورد رول کوبی

 

سوراخ کردن سنگ ها و دیواره ها از مسایلی است که از دیرباز در میان کوه نوردان مورد بحث و مناقشه بوده است.

با توجه به گسترش فعالیت های دیواره نوردی در ایران، و نظر به آسیب هایی که رول کوبی های بی ضابطه و تجهیز غیر مسولانه ی مسیرهای سنگ نوردی به کوهستان وارد می کند، انجمن کوه نوردان ایران نشستی را برای هم اندیشی در این زمینه برگزار می کند.

نخستین نشست در این زمینه در روز سه شنبه 27 مرداد 1394 در دفتر انجمن برگزار می شود.

از علاقه مندان درخواست می شود ضمن هماهنگی با دفتر انجمن، در این نشست شرکت کنند. هم چنین دوستان می توانند نظرات خود را با ای میل یا فکس با انجمن در میان بگذارند.

 

 

زمان جلسه ساعت 17 تا 20 روز سه شنبه 27 مرداد 1394

مکان: دفتر انجمن کوه نوردان ایران -0 خیابان انقلاب بعد از لاله زار شماره 590 طبقه 4 واحد  12   

 

 

از سایت انجمن

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٩:۳۱ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٢ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


نیما اسکندری: نقدی بر یک پوستر برنامه ی کوه

1-به کار بردن نام صعود بزرگ برای برنامه ای که قرار است انجام دهیم چندان زیبا نیست و در مورد ارزش و بزرگی یک برنامه قضاوت را به دیگران سپردن بهتر است.(به امید کاهش این خود تحویل گیری ها و خود غول بینی ها از کوه نوردی ایران).

2- بر اساس تعاریف موجود روش های صعود عبارتند از:ا-روش محاصره ای(اکسپدیشن) 2- روش کپسوله 3- روش آلپی (سبکبار)

صعود شاخه ای و حلقه ای ظاهراً روشی جدید است...

 

متن کامل نقد نیما اسکندری را در وبلاگ دوبی سل بخوانید

 

 

پی نوشت:

نیما در انتهای نقد خود نوشته است"سوالات من در مورد پست چوپان دروغگو همچنان به قوت خود باقی است" ... به نظر می رسد مخاطب پرسش های او در پست چوپان دروغ گو ، یکی از اعضا و احتمالا سرپرست برنامه ی اعلام شده باشد.

پست چوپان دروغگوی نیما اسکندری را هم بخوانید

 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱۱:٢۸ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٠ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


زمین ما ...

 

عکس: اینترنت

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٦:۱٦ ‎ق.ظ روز جمعه ٩ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


اکوسیستم جنگل ابر با حضور انبوه گردشگران در معرض تهدید است

 

رییس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری شاهرود می گوید: انبوه گردشگرانی که بدون توجه و رعایت نکات زیست محیطی در جنگل ابر شهرستان حضور می یابند، اکو سیستم پوشش گیاهی این منطقه را تهدید می کند

 

حسین شوکتی نیا روز چهارشنبه به مناسبت هشتم مرداد روز جنگل به خبرنگاران افزود: تعدادی از گردشگران بدون آگاهی پا به عرصه طبیعی می گذارند و با کندن بوته و شکستن شاخه درختان و تردد وسایل نقلیه در منطقه به پوشش گیاهی و طبیعت آسیب وارد می کند.

وی می افزاید: تردد این وسایل علاوه بر از بین بردن پوشش سطحی خاک ، زمین را فشرده و هم زمینه بروز فرسایش بادی و آبی را در منطقه فراهم می کند و مانع زادآوری طبیعی گیاهان منطقه می شود.

وی ادامه داد: اداره منابع طبیعی هر سال اقدام به مسدود کردن  راههای فرعی جنگل می کند تا از ورود وسایل نقلیه به داخل جنگل جلوگیری کند.

شوکتی نیا اضافه کرد: متاسفانه گردشگران با روشن کردن و رها ساختن آتش در عرصه های گیاهی سبب می شوند هر سال شاهد آتش سوزی هایی در عرصه های طبیعی به ویژه جنگلی باشیم.

این مسوول افزود: همچنین آنان هنگام خروج از جنگل انبوهی از زباله را در محیط به جای می گذارند که این اداره با امضا تفاهم نامه ای مشترک با دهیاری روستای ابر اقدام به جمع آوری و انتقال زباله از جنگل می کند.

وی تاکید کرد: همه این آسیب ها موجب می شود اکوسیستم حساس و شکننده جنگل ابر در معرض خطر قرار گیرد.

به گفته این مسوول علاوه بر حضور بیش از حد گردشگرانی که به طبیعت احترام نمی گذارند، تغییر آب و هوا و بروز خشکسالی پیاپی ادامه حیات پوشش گیاهی و جانوری را در جنگل ابر با مشکلات بسیار زیادی مواجه کرد.

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٦:٥٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۸ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


جنگل‌های ارسباران و کویر لوت در راه ثبت جهانی

پرونده جنگل‌‌های ارسباران و کویر لوت به عنوان میراث طبیعی کشور برای ثبت جهانی و قرار گرفتن در فهرست آثار یونسکو آماده می‌شود.


معاون گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در مصاحبه اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما با اشاره به اینکه این پرونده ها در حال نهایی شدن و دارای اولویت است گفت: کمیته میراث طبیعی که معاونت گردشگری هم یکی از اعضای آن محسوب می شود همه تلاش خود را برای تکمیل این پرونده به کار می برد تا این دو اثر را به عنوان نخستین آثار طبیعی ایران به جهانیان معرفی کند.


مرتضی رحمانی موحد افزود: تکمیل دو پرونده مربوط به جنگل های ارسباران و بیابان لوت مانند دیگر پرونده هایی که برای ارائه به یونسکو ارائه می شود زمان بر است و با توجه به وسعت وگوناگونی اقلیمی و جانوری منحصر به فرد در هر کدام نیاز به بررسی ها و نظارت دقیق داریم.


وی گفت: منحصر بفرد بودن، نشان دادن فرآیند تحول یک اثر در طول تاریخ زمین شناختی، مکان‌هایی که از نظر بیولوژیکی و اکولوژیکی دارای ویژگی‌های خاص هستند و پدیده‌هایی که در معرض خطر قرار دارند از جمله معیارهای ثبت جهانی آثار طبیعی به شمار می‌رود.


کویر لوت در سال‌های 2005 تا 2009  به عنوان گرمترین نقطه زمین معرفی شده است، ضمن اینکه بلندترین هرم ماسه بادی‌های جهان در این بیابان قرار دارد که این هرم‌های ماسه بادی حتی از بلندترین هرم‌های ماسه بادی که در چین شناسایی شده بلندتر است.


جنگل های ارسباران نیز در زمره 15 منطقه غنی جهان از نظر تنوع ژن های گیاهی و جانوری است و 72 هزار هکتار ذخیره‌گاه زیست کره را در خود جای داده است.

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱:٤۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۸ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


امروز در تهران ، با کریستف ویلیچکی

 

روز چهارشنبه 7 مرداد 94 از ساعت 17 الی 19 

  آدرس: خیابان شریعتی، بعد ازچهارراه قصر، ورودی یک وزارت ارتباطات

 

کارنامه صعودها
اورست 17 فوریه 1980- مسیر عادی جنوبی ویلیچکی به همراه "لزک سیچی" نخستین صعود زمستانی به یک کوه 8000 متری را انجام دادند.
برودپیک 1984– مسیر عادی در نخستین صعود یک روزه یک قله هشت هزار متری در16 ساعت صعود و 6 ساعت بازگشت.
ماناسلو1984- مسیر جدید (جنوب جنوب شرقی) به همراه "الکس لو".
کانچن چونگا 1986- نخستین صعود زمستانی کوه به همراه "یرژه کوکوچکا".
ماکالو1986- مسیر عادی صعود به شیوه عادی به همراه مارسل رودی(رودی در بازگشت کشته شد.
لوتسه 1988- مسیر عادی در نخستین صعود زمستانی لوتسه به شکل انفرادی و آزاد(سولو) به سرپرستی آندره زاوادا.
دائولاگیری 1990- مسیر جدید بر روی جبهه شرقی بصورت آزاد و به مدت 16 ساعت از کمپ اصلی.
آناپورنا 1991– مسیر انگلیسی ها در جبهه جنوبی به همراه "بوگدان استفکو.
ماناسلو 1992– مسیر عادی به همراه " مارکو بیانچی" و " کریستین کونتر".
چوآیو1993- مسیر لهستانی ها به همراه "مارکو بیانچی".
شیشاپانگما 1993– مسیر جدید در جبهه جنوبی به شکل کاملا انفرادی.
گاشربروم دو 1995- مسیر عادی انفرادی و آزاد.
گاشربروم یک 1995- مسیر ژاپنیها به شیوه آلپی به همراه "کارلوس کارسولیو"،" اد ویسترز" و" جک بربکا".
کی2 1996– برج شمالی به همراه " مارکو بیانچی" " کریستین کونتر".
نانگاپاربات 1996– مسیر کینشوفر بشکل انفرادی و آزاد.
همچنین می توان به تلاش های زمستانی بر روی ماکالو، کی2 و... بوسیله وی اشاره نمود.
ویلیچکی در سال 2012 سرپرست نخستین صعود زمستانی برودپیک بود. صعودی که با موفقیت 4 عضو این تیم و البته مرگ ماچی بربکا و توماس کوالسکی همراه بود و عاملی شد برای سبک شدن فعالیت های او...

 

 

از سایت فدراسیون کوه نوردی

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٦:٤٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٧ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


مدیریت واحد بر کوهستان‌ها ایجاد شود

مدیر عامل انجمن حفظ محیط زیست کوهستان ایران با اعلام اینکه خلا مدیریت واحد بر کوهستان‌ها در سازمان محیط زیست وجود دارد، گفت: این خلا در فضای محیط زیست ایران باید پر شود.

 

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه مازندران، عبدالله اشتری در جشن تیرگان و بزرگداشت روز ملی دماوند که در شهر رینه آمل برگزار می‌شود، با اشاره به اینکه اهمیت کوهستان برای دنیا از سال 92 به بعد شناخته شده است، اظهار کرد: حفاظت از کوهستان جز اسناد بین‌المللی قرار گرفته است.

 

وی با بیان اینکه بیشتر تلاش‌ها برای حفظ کوهستان از سال 2002 به بعد صورت گرفته است، عنوان کرد: در تمامی این بندها ایران و اهمیت کوهستان‌های ایران نیز دیده می‌شود.

 

اشتری با تاکید بر اینکه جایگاه کوهستان در سلامت اقتصادی، سیاسی و فرهنگی کشور اهمیت دارد، افزود: باید برای مدیریت کوهستان برنامه‌ریزی و مدیریت جدی صورت گیرد.

 

این فعال محیط زیست با اشاره به اینکه کوهستان‌ها از نظر تنوع زیستی، جنگلی و مرتعی اهمیت زیادی دارند، بیان داشت: کوه نوردان انتظار دارند نه تنها به کوه دماوند کمک شود بلکه مدیریت واحدی نیز بر کوهستان‌ها اختصاص داده شود.

 

مدیرعامل انجمن حفظ محیط زیست کوهستان ایران با اشاره به اینکه 12 سال از اعلام 11 دسامبر به عنوان روز جهانی کوهستان می‌گذرد، افزود: این روز اعتبار جهانی به کوهستان‌ها داده است و سازمان محیط زیست نیز باید قدمی در راه اعتلای این کوهستان‌ها بر دارد.

 

به گزارش ایسنا، اشتری در این مراسم از سوی فعالان محیط زیست به عنوان چهره برگزیده محیط زیست کشور در سال 94 انتخاب شد.

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۸:٢٥ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


گرامی باد یاد و خاطره ی سامان نعمتی

 

گزارش "صعود به قلل دنا به مناسبت هفتمین سالگرد سامان نعمتی یار همیشگی نانگاپاربات" را در سایت گروه کوه نوردی قاجر قروه بخوانید...

 

 

سایت گروه کوه نوردی قاجر قروه

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۸:۱٤ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


جلوه ای از رفتارهای زشت تعدادی از گروه های کوه نوردی

 

" داستان همان قصه‌ی تکراری است ... صحبت از دماوند است ... اولین اثر طبیعی ملی ایران. صحبت از کوه‌نوردان است که عاشق طبیعتند و حرمتش را نگاه می‌دارند و تلاش می کنند با حفظ محیط کوهستان دین خود را برآن ادا کنند.

صحبت از تولید زباله در کوهستان است و بنرهایی که با سختی و مشقت زیاد به قله رسانده می شوند که جاه‌طلبی و خودنمایی صاحبشان را به نمایش بگذارند. اما با بی‌مسئولیتی و بی‌شخصیتی همان صاحبشان در کوه رها می‌شوند.. "

 

متن کامل را در وبلاگ آناپورنا بخوانید

 

 

 پی نوشت :

عکس‌های آنا فراهانی وضعیت تاسف‌باری از قله‌ی زیباترین و باشکوه‌ترین کوه سرزمین‌مان را نشان می‌دهد .  در گروه‌های کوه‌نوردی چه می‌گذرد؟! ... می‌توانیم از دوستان درخواست کنیم عکس‌های خود را از چنین صحنه‌های ناپسندی برای ما بفرستند تا با انتشار آن ، به شکلی صریح و با نام  از مدیران و مسئولان آن گروه کوه‌نوردی برای عملکرد زشت تیم اعزامی‌شان ، خواهان پاسخ‌گوئی شویم . انتشار علنی و افشای نام این گروه‌ها یک ضرورت است!... عکس‌های ارسالی ، مربوط به هر گروه و تشکلی که باشد بدون هیچ ملاحظه‌ای منتشر خواهد شد.

 

 

 طبیعت و کوهستان‌های زیبای سرزمین‌مان را پاس بداریم!

sayeha@gmail.com

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۸:۱٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٥ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


تراژدی در آلپ

 

از وبلاگ کوه قاف : تلاش بلند پروازانه اولی اشتیک کوه نورد 38 ساله سوئیسی برای دست یابی به 82 قله 4000 متری آلپ همراه بود با مرگ همنورد 32 ساله هلندی او Martijn Seuren بر روی Aiguille de Rochefort.
متاسفانه 4 شنبه گذشته مارتین در گذر از توده مون بلان بر اثر 300 متر سقوط در سمت ایتالیایی کوه به داخل یک شکاف سقوط کرد و جان سپرد. به گزارش تیم امداد شامونی این اتفاق در ساعت 4.30 دقیقه روز 4 شنبه 22 جولای و در ارتفاع 3900 متری کوه روشفر رخ داده است.
اولی اشتیک معروف به ماشین سوئیسی که بدلیل صعودهای سرعتی و فنی خود از جمله صعود دیواره شمالی آیگر معروف است در این برنامه ابتدا Michael Wohlleben دیگر همنورد خود را بدلیل آسیب پا هنگام فرود با کایت از دست داد و اینک با غم مرگ Martijn Seuren روبرو شده است. اشتیک در وب سایت خود عنوان داشت از این حادثه عمیقن غمگین است. او در مورد چگونگی این رخداد توضیحی نداده است.
ایشان برای پیمایش 82 قله آلپ 1000 کیلومتر دوچرخه سواری و البته 100 هزار متر بالا و پائین رفتن از ارتفاعات آلپ را در برنامه خود داشتند.

 

 کوه قاف

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٥:٤٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٤ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


در باره ی ثبت جهانی دماوند

 

مشاور رئیس سازمان حفاظت محیط زیست کشور گفت: چرای بی رویه و ساخت و ساز غیرمجاز، ثبت جهانی دماوند را با چالش مواجه می کند.

به گزارش خبرنگار مهر، جشن تیرگان و روز ملی دماوند، از پیش از ظهر جمعه با حضور کارشناسان و صاحبنظران محیط زیست و میراث فرهنگی در شهر رینه آمل آغاز بکار کرد و در این جشن بر لزوم حفظ زست محیطی برای تسریع در روند ثبت جهانی دماوند تاکید شد.

قله دماوند که اکنون در ردیف ثبت میراث جهانی قرار گرفته یکی از زیباترین قله‌های مخروطی جهان است و انجمن دوستداران دماوند کوه سالها در تلاش است تا این قله زیبا را از گزند حوادث دور نگه دارد.

اسماعیل کهرم مشاور رئیس سازمان محیط زیست کشور ظهر جمعه در میزگرد زیست محیطی که در حاشیه جشن تیرگان در شهر رینه لاریجان برگزار شد، بیان داشت: ما باید خودمان حرمت دماوند را از نظر طبیعی و فرهنگی داشته باشیم.

وی تصریح کرد:در ارتفاعات بالای دو هزار متر اگر شهرک و یا چرای بی رویه دام داشته باشیم، نباید به دنبال ثبت جهانی دماوند باشیم.

مشاور رئیس سازمان محیط زیست کشور با بیان اینکه ما خودمان باید ارزش دماوند کوه را حفظ کنیم، تصریح کرد:اگر حرمت ها حفظ شود و شاهد هیچ گونه تهدیدی به کوه دماوند باشیم آن وقت است که مسئولان جهانی قانع می شوند دماوند ثبت جهانی گردد.

کهرم به جشن تیرگان اشاره کرد و افزود:جشن تیرگان بزرگترین اجتماع فرهنگی و طبیعی است که برای حمایت از دماوند است.

 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:٥٧ ‎ق.ظ روز شنبه ۳ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +


غار آفتاب،‌ ارثیه بلاتکیف تمدن ایران

 

گزارش خواندنی ایسنا از غار کرفتو : «کرفتو» در زبان کردی به معنی غار آفتاب است؛ بزرگترین غار دست‌کَند ایران، با 750 متر طول اکتشاف‌شده و تعداد زیادی دهلیزهای کشف‌نشده در استان کردستان بین سقز و دیوان‌دره قرار دارد. خود غار این طور که زمین‌شناسان می‌گویند ‌متعلق به دوره‌های میانی حیات زمین است که بعد از عقب رفتن آب‌ها، از زیر دریا بیرون آمده و تحقیقات نشان می‌دهد که در دوره پیش از تاریخ، محل سکونت انسان‌های اولیه بوده است. اگر برای دیدن دست‌نگاره‌های بشر اولیه هیجان‌زده می‌شوید لازم نیست تا اسپانیا و فرانسه بروید؛ غار کرفتو تعدادی از این نگاره‌های باستانی را به صورت حجاری روی دیوارهای خود دارد؛ نقش‌هایی از گوزن و حیوان‌های ناشناخته دیگر. ...

 

متن کامل گزارش را در سایت ایسنا بخوانید

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:٢۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱ امرداد ۱۳٩٤
    پيام ها    +