در پاسخ به بیانیه ی انجمن کوه نوردان

« در بررسی حادثه نانگاپاربات بطور طبیعی مطرح شدن نظرات متفاوت از دیدگاه های متعدد دور از انتظار نیست . این نظرات در صورت همراهی صادقانه و شجاعانه اعضای تیم می توانند زمینه بلوغ کوه نوردی ایران را به سمت کاهش حوادث و استحکام برنامه ها در آینده فراهم آورد . اما متاسفانه از یک جهت ازآن همراهی صادقانه با توجه به تناقض گویی و مسئولیت گریزی اعضاء تیم خبری نیست و از طرفی دیگر برخی تشکل ها کوه نوردی از جمله انجمن کوه نوردی بجای بررسی واقع بینانه و منصفانه بصورت تک بعدی به تریبون تک صدایی سرپرست و تیم نانگا تبدیل می شوند و یک طرفه به قاضی می روند گویی در لحظات رخ دادن حادثه در آنجا حاضر و ناظر بوده اند . انجمن در اولین بخش بیانیه خود از خانواده نعمتی درخواست می کند جهت احترام به علائق سامان و همچنین حفظ جایگاه و احترام او از گرفتار شدن در جنجال آفرینی پرهیز کنند و بجای پیگیری قضایی گرفتن مشاوره از مجامع کوه نوردی را راهی بهتر می داند .که البته بد نیست که انجمن محترم به مطالب چاپ شده در روزنامه اعتماد ملی و همچنین اصلاحیه خبر ـ در پی اعتراض خانواده نعمتی ـ در همان روزنامه و تناقض گویی ها در اخبار و روایت های متفاوت از حادثه توسط روابط عمومی باشگاه دماوند و اعضاء تیم انجام گرفته جدی تر توجه کنند و آنگاه در مورد پرهیز از جنجال آفرینی اعلام نظر فرمایند .

 

انجمن در ادامه بیانیه خود ، انتقادات به سرپرست و تیم نانگاپارات را در سه بخش ( مسائل انحرافی ، مسائل فنی ، بی توجهی به ارزشهای صعود )  دسته بندی کرده و آنها را رد می کند .

در بخش اول در رابطه مسائل انحرافی مطرح شده به نظر انجمن، به نقد « اینکه صلاحیت تیم های خارج از کشور باید به تایید مقام های  ( مثلا فدراسیون کوه نوردی ) برسد »  می پردازد و این مسئله را مخالف توسعه این ورزش در بخش خصوصی می داند و در ادامه حتی پای بندی به آئین نامه ها  را به صلاح نمی داند  « پای بندی به جزئیات اجرایی آیین نامه و دستورالعمل هایی که توسط فدراسیون کوه نوردی تدوین شده یا خواهد شد شاید برای صعودهای رسمی که با کمک های دولتی اجراء می شوند الزامی باشد . اما تسری آن ها به فعالیت های غیر دولتی ، کاری ناممکن و بازدارنده و نادرست است »  با این حساب از نظر انجمن کوه نوردی در خارج از کشور نه تنها نباید به تایید مقام های رسمی ورزشی برسد بلکه نیازی هم به رعایت جزئیات و آیین نامه ها و... که بطور طبیعی باید در جهت استحکام فعالیت های ورزشی باشد را لازم نمی بیند . اما جالب تر اینکه در همین بخش نقش باشگاه های کوه نوردی را از نظر ساختاری و عملکردی تا حد تسهیل گر مثل حامی مالی پایین می آورد و توجه نمی شود که در مدیریت جدید اشاره به نقش تسهیل گر در تکمیل ارتباط ساختاری هدفمند می باشد  و از این تعجب برانگیز تر انجمن عنوان می کند «  چنین اظهار نظرهایی ـ یعنی تایید صلاحیت تیم های کوه نوردی در صعود های خارج از کشور ، رعایت آیین نامه و... می تواند به تضعیف باشگاه ها و فراری دادن علاقمندان از کار سازمان یافته بیانجامد و کوه نوردی های غیر باشگاهی و غیر مسئولانه تر را رواج دهد » به عبارت روشن تر نظر انجمن این است که نبود تایید مقام های ورزشی در مورد اعزام تیم در بخش غیر دولتی جهت صعود های خارج از کشور ، بدون نقش بودن باشگاهها و تبدیل شدن آنها به تسهیل گر ، عدم رعایت جزییات آیین نامه ها و دستورالعمل ها می تواند  به توسعه کوه نوردی بصورت باشگاهی و مسئولانه منتهی شود !؟

اگر انجمن موضوع بازنگری در آیین نامه ها را جهت تطبق بهتر با اینگونه برنامه در جهت ارتقاء کمی و کیفی مطرح می کردند قابل قبول می بود اما عدم الزام به یک اساس مشترک حرفی عجیب و جدید است . البته ناگفته نماند ایرادات اصلی به این تیم تنها این موارد نیست. ایراد اصلی همان است که دربخش دوم انجمن به شکل هدفمند مطرح می کند و بسیار سطحی از آن می گذرد.

در بخش دوم بیانیه انجمن به مسئولیت متقابل اشاره کرده است و اینکه علاوه بر مسئولیت سرپرست در هدایت گروه اعضاء گروه هم موظف به تبعیت از دستور سرپرست هستند و عنوان می شود اگر کسی بر اثر اجرای دستور سرپرست دچار حادثه ای شود ممکن است سرپرست را مسئول دانست . اما تمکین نکردن به دستور سرپرست از مواردی است که رافع مسئولیت در چنین مواردی است . که قابل ذکر است در حادثه نانگا اصلا موضوع عدم تمکین معنا ندارد زیرا تمکین در شرائطی امکان شکل گیری دارد که فرد در وضعیت درست تصمیم گیری قرار داشته باشد برای کسی که دچار علائم ارتفاع زدگی شده است ، کسی که از اول برنامه تا لحظه حادثه همراهی خوب و منظم و همنوردی موثر بوده است  بکار بردن این واژه تنها یک ذهنیت گرایی خیال بافانه است . و نکته دیگر اینکه حتی اگر مقاومت سامان در مورد بازگشت درست باشد بدلیل ارتفاع زدگی معنی عدم تمکین نمی دهد و دوم اینکه بالاخره سامان بازگشت را می پذیرد یعنی خواسته سرپرست اجراء می شود  _ پس باید پاسخگو باشد _ اما در مقابل سرپرست و اعضاء تیم که باید حداقل همان بخش از مسئولیت دو سویه را انجام دهند تنها کاری که می کنند مقداری جر و بحث با کوه نوردی که قبل از این جر و بحث  نیز در شرایط روحی و جسمی بحرانی قرار داشته و سپس او را که بازگشت را می پذیرد تنها رها می کنند . در بخش دیگر به حق فرد در خطر پذیری بعنوان محدود کننده وظایف سرپرستی در برنامه های سازمان یافته اشاره شده است که این مطلب نیز تنها بازی با کلمات است زیرا که سامان در جهت مسیری جدید و ناشناخته و خطرناک بر اساس تصمیم و آگاهی گام برنداشته که برای او با قائل شدن حق خطر پذیری انجمن بخواهد مسئولیت سرپرست و دیگران را منتفی شده اعلام کند . در ادامه انجمن اظهار نظر خود به بیان اهمیت این صعود می پردازد و گله مند است که چرا به این صعود توجه کافی نمی شود . در بزرگ نمایی این صعود به سرپرستی یک زن اشاره شده در حالیکه در بخش های قبلی خود انجمن نقش سرپرست را بطور کامل در جهت گریز از پاسخگویی تقلیل می دهد و با این حساب دیگری چیزی بنام سرپرست نمی ماند که بتوان به آن افتخار کرد . در آنجا که بقول انجمن نقشی بیشتر از فرد حادثه دیده نداشته و بعد از حادثه هم چیزی بنام شجاعت در برخورد مسئولانه دیده نمی شود پس به چه افتخار بایدکرد .  به بحث نداشتن باربر اشاره شده البته در کنار این موضوع بد نبود به استفاد تیم از چادر و طناب های تیم آلمان پس از هماهنگی اشاره کرد این مسئله همان کاری را برای تیم ایران کرده که باربر می توانست بکند . از حمایت مالی بخش خصوصی گفته شده که بحق نمی توان آنرا نادیده گرفت و باید به شرکت نارون آراء تبریک گفت . به اهمیت شعار تیم اشاره شده است که می توان گفت اگر تمام بزرگی های این برنامه ( عنوان شده توسط انجمن ) نادیده گرفته شده است بخاطر پیام تلخی است که حادثه به مردم داد پیامی بسیار روشن تر از شعار تیم  ، و آن اینکه می توان همنورد ارتفاع زده خود را در نزدیکی قله رها کرد و اگر ناپدید شد نباید نگران پاسخ گویی از بعد اخلاقی و حرفه ای باشی ، چونکه می توانی به حمایت انجمن کوه نوردان امیدوار باشی  ، می توانی تعریفی جدید از حرفه ای بودن ارائه دهی  ، مقصر قلمداد کردن فرد حادثه دیده هم بد نیست  ، و....

بسیاری سامان نعمتی را نمی شناختند اما تلخی حادثه و عمق تاثیر گذاری فراتر از تصور بود . و این انتظار می رفت و می رود که مجامع کوه نوردی  از جمله انجمن کوه نوردی  در نگاه به حادثه در ترویج روحیه و تفکر مسئولیت پذیری  و اصول ارزشی کوه نوردی قدم بردارند نه در جهت مسئولیت گریزی و مقصر تراشی . »

.

.

از سایت گروه کوه نوردی قاجر قروه

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٢:٥۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٧
    پيام ها    +