نامه ی پدر سامان نعمتی به مدیر فصلنامه ی کوه

 .

.

.

.

.

.

.

« در پی رخداد حادثه تلخ نانگاپاربات و نا پدید شدن فرزندم سامان نعمتی با همه سنگین بودن این ضایعه ، با درک تفکرات سامان در نگاه به کوه ، کوه نوردی و روابط انسانی همه تلاش خود را مصروف روشن شدن حقیقت کرده ام ، تا ضمن رسیدن خانواده سامان به حق اخلاقی و قانونی خود یعنی رسیدن به واقعیت ها ، فرصت درک منطقی بایدها و نبایدها برای همه کوه نوردان فراهم آمده و از این حادثه درس گرفته شود . این حادثه فراتر از خطای انسانی بوده و متاثر از تفکرات غلط حاکم بر بخشی از افراد در نگاه به انسان ، قله و کوه نوردی است و مسئله بسیار پیچیده تر و بغرنج تر از آنچه است که برخی تصور می کنند . لذا بر این اساس همواره انتظار داشته و دارم که صاحب نظران ودلسوزان جامعه کوه نوردی اجازه فرصت سوزی در جهت کسب تجربه و درس اندوزی را ندهند و با کمک به روشن شدن حقایق در نقش مرجعی بی طرف و با انگیزه در جهت پالایش کوه نوردی ایران از هر زنگاری گام بردارند و اما متاسفانه اتفاقات بعد از حادثه  نشان داد که تفکرات غلط قله پرستی و شهرت طلبی بادکنکی افراد موثر در حادثه در دنباله خود به نحوه برخورد با این حادثه نیز رسیده است . و جدا از مسئولیت گریزی و ادامه دادن تفکرات غلط توسط اعضاء تیم ، عملکرد برخی از صاحب نظران و کارشناسان تعجب برانگیز است . و افرادی که می توانند در نقش یک مرجع بی طرف و براساس منافع جامعه کوه نوردی به روشن شدن حقیقت کمک کنند متاثر از مصلحت های گروهی و فردی در جهت وارونه کردن حقیقت گام برداشته و برمی دارند. از جمله این افراد حضرتعالی می باشید که در هر شرایطی سعی دارید بدون توجه و اشاره به اشکالات تیم به تبرئه کامل آنها بپردازید . قطعا حادثه غار پراو را بیاد دارید ... »

.

متن کامل این نامه در:  سایت گروه کوه نوردی قاجر قروه

http://www.ghajer.com/index.html

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٥ دی ۱۳۸٧
    پيام ها    +