حفظ محیط زیست به نفع طبقات پایین جامعه است

.

.

.

.

.

.

 

« در مملکت خودمان تا پیش از آنکه آداب و رسوم غربی وارد شود، اخلاق محیط زیستی وجود داشته است . ما قبل از مشروطیت با فرهنگ غرب آشنا می شویم . منتها در غرب، دوره یی 300 ساله برای صنعتی شدن می گذرد تا آنها از تولید سنتی به تولید صنعتی می رسند . ماشین به طور ناگهانی وسط خیابان های آنها ظاهر نمی شود. همراه با تکامل، یک فرهنگ زندگی صنعتی هم شکل می گیرد . ولی ما با پول نفت، صنعت و ماشین را آماده می خریم و به مملکت خودمان می آوریم. در کوچه های یک متری، یکدفعه پیکان وارد می شود. مجبوریم همه بافت های قدیمی را خراب کنیم. عین این ماجرا در همه حوزه ها اتفاق می افتد. اگر دقت کنید، می بینید همه روستاهای قدیمی فارس بالای تپه ها ساخته شده اند تا قابل دفاع باشند. به علاوه کسی داخل زمین حاصلخیز روستا نمی سازد، چون زمین حاصلخیز باید آزاد باشد تا بتوان هزاران سال در زمین های حاصلخیز کاشت و درو کرد. من عکس های هوایی شیراز، مربوط به سال های 1350 و 1360 را دارم. ببینید چند هزار هکتار از زمین های حاصلخیز تبدیل به شهر شده اند. جدا از اینها تا قبل از صنعتی شدن، اسراف در فرهنگ ما کاری زشت است اما پس از آن نه. مدگرایی نوعی اسراف است. بعد از اسراف، جمعیت زیاد هم طبیعت را نابود می کند. آن وقت چه کسی باید این مسائل را بگوید؟ هنرمندان، نویسندگان، دانشمندان و از همه مهم تر سازمان هایی که پول می گیرند تا طبیعت را حفظ کنند. باید مردم را جمع کنیم تا با هم متحد شوند. در این دنیایی که تلویزیون، ماهواره، اینترنت و رسانه اسراف را تبلیغ می کنند باید جلوی آنها بایستیم و مردم را آگاه کنیم. حالا این میان، ما محیط زیستی ها اقلیتی هستیم که اگر بی تفاوت باشیم دیگر کسی این مسائل را نخواهد گفت ... »

.

مصاحبه ای خواندنی با بیژن دره شوری در روزنامه اعتماد :

http://www.etemaad.ir/Released/87-12-20/279.htm

.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٠ اسفند ۱۳۸٧
    پيام ها    +