فاجعه ی دیزین

دکتر ابوالفضل جوادی :   " درس هایی از یک حادثه ... " ،  "بهمن در ... حادثه آفرید " ،  " باز هم حادثه در ... " ، " حادثه ی ... را به ... تسلیت می گوییم"  و ... این جمله ها را آنقدر در رسانه های کوه نوردی دیده ایم که دیگر تحت تاثیر آنها قرار نمی گیریم . دیگر تکان مان نمی دهد و مو به تن مان راست نمی کند . دیگر نمی پرسیم ، چرا ... ؟ گویی کشتار از اجزای ضروری این ورزش است !  راستی این ورزش است یا جنگ ؟  این طبیعت سخاوتمند ، مادر ماست یا دشمن مان ؟  از یک سو شعار می دهیم که « طبیعت دوست ماست » و از سوی دیگر با لجاجت تمام به جنگ او می رویم ! آخر در جنگ هم این گونه خود را به  کشتن نمی دهند ! این تجربه های غمبار تا کی باید تکرار شوند؟  تا کی می خواهیم آزموده های دیگران را دوباره ، ده باره و صد باره بیازماییم ؟ می دانیم که برف تازه خطرناک است ، ولی می رویم ! می دانیم که آموزش فضای امن و بی خطر می خواهد، ولی اعتنا نمی کنیم! می دانیم که هر چه تعداد افراد بالاتر باشد، خطر بهمن بیشتر است، ولی به جای گروه، کاروان راه می اندازیم! می دانیم که با برف خشک و تازه نمی توان غار برفی و اتاق برفی ساخت، ولی باز می رویم! می دانیم که بیش از یک متر برف تازه چه معنی می دهد، ولی ادامه می دهیم ! ... براستی چه کسی به ما این حق را داده است که خود _  و دیگران _  را به خطر اندازیم ؟

کدام منطق می پذیرد که بی توجه به اصول مسلم و بدیهی، خود را به مهلکه بیفکنیم و ده ها انسان دیگر _ از کوه نورد تا امدادگر و نجاتگر _ را وادار کنیم که جانشان را کف دستشان بگذارند و به خاطر ما درگیر تلاشی خطرناک و بی حاصل شوند؟  این چه آموزشی است که کارآموز باید بهایش را با جان خویش بپردازد؟ ... اگر برای زندگی خود ارزشی قایل نیستیم ، حداقل به خانواده ، نزدیکان ، دوستان و همنوردان خود احترام بگذاریم . به کسانی بیندیشیم که پیامدهای رفتار ما ، گریبان آنها را می گیرد. در نهایت اگر همه ی اینها برایمان بی اهمیت است ، حداقل به ورزش مورد علاقه ی خود آسیب نرسانیم .

به دنبال هر سانحه، شمار قابل توجهی از کوه نوردان بنا به تصمیم خود یا بخاطر فشار اعضای خانواده ، این ورزش را کنار می گذارند و با کوه قطع رابطه می کنند . تعداد بیشتری از کوه نوردان بالقوه _ کودکان و نوجوانان مستعد و علاقه مند _ نیز توسط پدر، مادر، خواهر و برادر از پرداختن به این ورزش محروم می شوند ... و این ورزش زخم خورده ستمدیده _ با زخمی تازه و خون چکان از جهالت و لجاجت ما _ خود را در پاکوب زمان به پیش می کشد و ردّی از خون به جای می گذارد ...

از کوه نیوز

.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱۱:۳۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۸ بهمن ۱۳۸۸
    پيام ها    +