فرشاد خلیلی : ما به کارمان آشنا هستیم !!

گروه کوه نوردی همت شمیران در جریان حادثه ی ریزش بهمن محور شمشک به دیزین ، یکی از کوه نوردان ارزشمند خود را به نام سعید طاهری از دست داد  . حضور سعید طاهری در منطقه و تلاش شجاعانه و تحسین برانگیز او برای کمک به مصدومین سقوط بهمن اول و سپس کشته شدنش در سقوط بهمن سهمگین دوم ، موجب گردیده که گروه همت شمیران نسبت به انتشار گزارشی از این فاجعه ی بزرگ در پایگاه اینترنتی خود اقدام کند .  گزارشی که با وجود تمام ضعف ها و کاستی می تواند بیانگر زوایای دیگری از اشتباه بزرگ و مرگبار تیم کوه نوردان مبتدی باشگاه دماوند و سرپرست آن فرشاد خلیلی در اصرار برای عبور از منطقه ی خطر باشد :

" ... بیش از 10 خودروی شخصی از ساعت 12 اقدام به بازگشت می‌کنند ولی به دلیل بارش برف در جاده، حرکت آن‌ها متوقف می‌شود که بیش از یک ساعت به طول می‌کشد . سرانجام یک دستگاه لودر به محل آمده و خودروها به آرامی پشت سر آن می‌رانند اما مجدداً حرکت آن‌ها متوقف می‌شود . توقف اخیر به دلیل مسدود شدن جاده در اثر سقوط یک بهمن حوالی ساعت 2 بعدازظهر  بوده است . صادقیان از طرف پیست دیزین جهت هدایت اسکی‌بازان در محل بوده و مانع خروج آن‌ها از خودروها می‌شده است . محل حادثه بیش از 2 کیلومتر از پارکینگ فاصله دارد. قبل از ساعت 3یک گروه 30 نفره از کوه‌نوردان باشگاه دماوند از کنار صف خودروها عبور می‌کنند .صادقیان ، پیمانکاری که از طرف پیست مسئول راهداری است در مورد عبور به ایشان هشدار می­دهد و پاسخ می­شنود که ما به کارمان آشنا هستیم . آن­ها پس از تجمع گروه پشت لودر عبور از بهمن را آغاز می­کنند. علی جعفری راننده لودر می­گوید که یک گروه 6-5 نفره از بهمن عبور کرد من در اتاقک را باز کرده و به آن­ها گفتم که صبر کنند ، این کار خطرناک است . بقیه نفرات با کمی تأخیر عبور را آغاز کردند . ظاهراً آن‌ها باور نداشتند که دیو سپید از فراز صخره‌ها چشم دوخته و رسیدن ایشان را لحظه شماری می‌کند ... از گزارش گروه همت شمیران "

.

گروه همت شمیران در گزارش خود سعی کرده است تا جای ممکن و با طرح پرسش هائی ، به نقد و بررسی حادثه نیز بپردازد . نقدی که بنا به منافع و مصلحت اندیشی های باشگاهی و تشکیلاتی ، ابعاد آن  هرگز نمی تواند از موضوع وضعیت راهداری و مجموعه ی پیست اسکی دیزین و کمبودهای امداد و نجات فراتر رود و به ریشه یابی اشتباهات مرگبار تیم باشگاه دماوند و یا تحلیل فرهنگ و تفکر ورزشی حاکم بر این تشکل بپردازد . گزارش و نقد کم و بیش طولانی گروه همت شمیران ، در انتها و با جوهری آشکار از احتیاط و محافظه کاری ، تنها به طرح دو پرسش در باره عملکرد فرشاد خلیلی می پردازد :

"١_ آیا خطر سقوط بهمن مجدد نادیده گرفته شد ؟ اگر چنین نیست پس چرا تیم بزرگ 30 نفره از نقطه­ی خطر عبور کرد؟  ٢_ بعد از نقطه­ی حادثه تا رسیدن به شمشک ده ها نقطه بهمن خیز وجود دارد که بسیاری از آن ها خطرناک­تر از نقطه­ی مزبورند . فرض کنیم که تیم از آنجا به سلامت عبور می­کرد از آنجا تا شمشک را می­خواست چه کند ؟ آیا می­خواست ده ها بار در معرض خطر مسلم قرار گیرد ؟ ... "

.

وقتی تمام دانش و درک و توان تئوریک گروه همت شمیران ، به عنوان یکی از تشکل های قدیمی کوه نوردی استان تهران ، در تحلیل و نقد و بررسی فنی و کارشناسانه ی یکی از تلخ ترین فجایع کوه نوردی کشورمان به همین _ و فقط به همین _ دو پرسش ساده خلاصه می شود ...

وقتی فدراسیون کوه نوردی و  هیئت استان تهران و ... با سرعتی باورنکردنی در همان روز جمعه ، حادثه را جاده ای و غیر کوه نوردی و فعالیت لودرها را مقصر اصلی در بروز فاجعه معرفی می کنند ... 

وقتی انجمن کوه نوردان به دلیل نفوذ باشگاه دماوند و استفاده از حربه همیشگی " تهدید بیرون کشیدن نیروهایش " مانند حادثه نانگاپاربات و کشته شدن سامان نعمتی ، جرات و توان ابراز نظر و موضع گیری را ندارد ...

وقتی گروه ها و باشگاه های کوه نوردی در چنین موقعیت هائی به بهانه ی منافع کوه نوردی در درازمدت (!!) فقط به مصلحت های صنفی و باشگاهی فکر می کنند ...

آیا حق نداریم نسبت به عملکرد و تلاش هماهنگ تشکیلات رسمی کوه نوردی ایران برای به انحراف کشاندن موضوع ، ابراز نگرانی کنیم ؟

.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱:٥٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٦ اسفند ۱۳۸۸
    پيام ها    +