و هم چنان ... در باره ی صعود نانگاپاربات !

" در بخش ۴ گزارش لیلا اسفندیاری از صعود به نانگاپاربات می خوانیم:


روز سی چهارم برنامه 27/4/87 را از ساعت 12 شب شروع کردیم و امید داشتیم قبل از پایان روز قله را صعود کنیم، ساعت ها به کندی می گذشتند، دوست داشتم هر چه زودتر روز شود . ساعت 6 صبح که برای استراحت ایستادیم هوا روشن شده بود، کاظم در این حین متوجه شد که سامان کوله ندارد و سراغ کوله را از سامان گرفت ، سامان در جوابش گفت لوازم مورد نیازش را برداشته و در جیب هایش گذاشته است، کاظم نگاهی به سامان انداخت و سراغ کلاهش را گرفت و در جواب شنید که کلاه واجب نبود !
.......
.......
ساعت 2 هوا رو به خرابی رفت و حدود ساعت 3 بود که بارندگی شروع شد اما خیلی آرام به نظر می آمد. هوای نانگاپاربات اینگونه است؛ تغییر وضعیت هوا از همین ساعتها شروع می شد و تا 2ساعت خراب بود و بعد دوباره گرم و آفتابی می شد. به ارتفاع 7900 متری رسیده و حسابی خسته بودیم،گاهی چنان نفسم می گرفت که احساس می کردم دارم از حال می روم، مجبور می شدم نفس های عمیقی بکشم تا حالم جا بیاید ، کپسول اکسیژنی با خودمان به همراه نداشتیم، تصمیم داشتیم بدون اکسیژن صعود کنیم. هر چه ارتفاع بیشتر می شد حرکتمان نیز کندتر می شد .سهند و کاظم حسابی از ما فاصله گرفته بودند. با توجه به صحبت های لوییز که گفته بود بیشتر به سمت راست بروید ترجیح دادم بیشتر به سمت راست بروم، در بعضی جاها که صخره ایی بود چهار دست و پا راه میرفتم ، ولی همچنان به صعود ادامه می دادم، برف همچنان می بارید اما از طوفان خبری نبود. ساعت 4 بعد از ظهر شده بود که صدای فریاد سهند را شنیدم که می گفت کاظم به قله رسیده، اما فاصله ما از سهند زیاد بود، انرژی مضاعفی گرفتم و سرعتم را بیشتر کردم اما فقط مدت کوتاهی با آن سرعت دوام آوردم، به سختی بالا می رفتیم، کاظم و سهند را نمی دیدیم فریاد می زدم و آنها را صدا می کردم اما خبری از آنها نبود به دلیل اینکه بالا را نگاه میکردم تا اثری از انها ببینم چند باری لیز خوردم، من، حسین و احسان فاصله امان را از هم کم کرده بودیم و با هم صعود می کردیم قدم های آخر بود،

ولی چرا این پی نوشت؟
با توجه به آنچه در بالا آمد و تجربه هیمالیانوردان ، صعود ۲۵۰ متر باقی‌مانده مسیر در ۱ ساعت به وسیله‌ی تیم نانگاپاربات ، در ارتفاع ۸۰۰۰ متری، بدون اکسیژن مصنوعی و در هوای بد به نظرم شگفت‌انگیز و غیر قابل باور آمد، مگر آن‌که در گزارش‌هایی که تا به حال داده‌اند، زمان بندی بخش آخر و ساعت رسیدن به قله را اشتباه عنوان کرده باشند ... "

از وبلاگ : آرام کوه http://aramkuh.blogfa.com

.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱۱:٢٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳۸٩
    پيام ها    +