" مگه طبیعت برای باباته ؟! "

شاید استراحت در طبیعت و پیدا کردن محلی راحت و سبز کنار رودخانه‌ای آرام بدون درنظر گرفتن محل رویش گیاهان خاص در آن منطقه ، حق مسافر یا گردشگر باشد . شاید رها کردن یا چال کردن زباله‌هایی مانند ته‌مانده‌های غذا و میوه به خیال آن‌که در خاک تجزیه می‌شوند و به حکم این‌که هیچ سطل زباله‌ای پیدا نمی‌شود ، حق ما باشد و هیچ مشکلی نداشته باشد ؛ اما حق طبیعت را چه کسی ادا می‌کند و چه کسی پاسخ‌گوی نابودی خاموش و سریع آن است؟

محمد منظرنژاد _ راهنمای اکوتوریسم و فعال طبیعت‌گردی ـ به‌دنبال سفری که به پارک ملی لار و مشاهده‌های خود از نحوه‌ی سفر مردم به این منطقه‌ی طبیعی و حفاظت‌شده داشته ، مطلبی را در اختیار ایسنا قرار داده و در آن آورده است : پارک ملی لار این روزها با بارندگی‌هایی که شده ، بسیار زیبا و سرسبز است و واقعا برای افرادی که عاشق طبیعت هستند و اصول اولیه‌ی زیست‌محیطی را رعایت می‌کنند، منطقه‌ی بسیار زیبایی به‌شمار می‌آید ... نکته‌ی جالب توجه ، حساسیت این افراد هنگام ورود به طبیعت است که دوست دارند، جایی خوب و خوش‌منظره و تمیز را پیدا کنند ؛ ولی هنگام ترک آن محل ، بی‌دقتی می‌کنند .  به نظرم وقتی این مسایل را متذکر شویم ، شاید تأثیر خوبی بگذارد . من هم این مورد را به این مسافر گوش‌زد کردم که شما در ورود به طبیعت، حساسیت از خود نشان می‌دهید، ولی حالا آشغال خود را به زمین انداخته‌اید ، چرا ؟  اما این مسافر گفت : « مگه طبیعت برای باباته؟! »

خبرگزاری ایسنا

.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٠٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٠ خرداد ۱۳۸٩
    پيام ها    +