نوستالژی !

چه باران ها در سرشت توست

وقتی بی تاب از مهربانی

به خاک تشنه ی  دشت های پهناور نگاه می کنی .

 

چه ستاره ها در سرشت توست

وقتی سرشار از روشنی

تمامی راه ها و دره های تاریک را طی می کنی .

 

چه پرنده ها در سرشت توست

وقتی بی قرار از رهایی

خود را در بادهای سرکش خط الراس رها می کنی .

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٩ خرداد ۱۳۸٩
    پيام ها    +