خرد و متانت در " قله های مه گرفته "

" ... وقتی ما یک حرکت جمعی انجام می دهیم و نامی برای اون انتخاب می کنیم ، طبعا اهدافی داریم فراتر از خود اون جمع . وقتی پوستری چاپ می شه ، توی اینترنت تبلیغ می شه و حتی فعالیت ما توی تلویزیون بازتاب پیدا می کنه ، مسوولیت جمع ، خصوصا کسانی که به نوعی پایه گذار و هماهنگ کننده و به نوعی مسوول برنامه هستند، سنگین تر شده و ابعادی فراتر از شرکت کنندگان برنامه پیدا می کنه. ما یک جمع تشکیل می دهیم به نام مثلا "کوهنویسان" یا "وبلاگ نویسان کوهنورد" و یک حرکت جمعی انجام می دهیم که به نوعی جامعه داره ما رو می بینه و ما هم دوست داریم پیامی از جمعمون و کارمون به جامعه بدهیم. خوب عموم مردم که تو برنامه با ما نیستند! ما هم نشریه مشخص یا پایگاه متمرکزی نداریم و ابزار اطلاع رسانی و ابراز وجود ما همین وبلاگهامون هست.

وقتی ما برای هدف مشخصی دور هم جمع می شویم و دوست هم داریم دیده بشویم، باید به هر حال به مخاطبان خودمون هم احترام بگذاریم و نگران اون باشیم که آیا تونستیم پیاممون رو اونطور که دوست داریم به مخاطب برسونیم یا نه؟ من فکر می کنم بزرگترین ضعف ما در این قضیه دقیقا در همین نکته و به خصوص بعد از برنامه نهفته است. یعنی ما اطلاع رسانی کردیم، زحمت کشیدیم، هماهنگ کردیم، کلی درد سر کشیدیم تا یک برنامه اجرا کنیم، ولی وقتی این برنامه به خوبی اجرا شد، فراموش کردیم که باید به نحوه انتشار و بازتاب این حرکت هم برای افکار عمومی توجه کنیم و بعضی از ما، البته نه همه، فکر کردیم مخاطب ما فقط همون جمع ۷۰ نفری هستند و ... "

متن کامل را در وبلاگ " قله های مه گرفته " بخوانید :

http://climb-in-haze.blogfa.com/post-106.aspx

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٧ امرداد ۱۳۸٩
    پيام ها    +