به مناسبت سالگرد تراژدی مهر

 

انگار مهر ۸۱ بود . از اعماق غار پراو ، خـود را چاه به چاه بالا می کشیدیم . در آن معبرهای دشوار و تاریک ، آفتابی نبود که  بر لبخـند چهره هامان بتابد . نسیمی نبود که از اندیشه های خیال انگیزمان بگذرد . برفی یا بارانی نبود کـه بر زمیــن های  تشنه ی روحمان ببــارد . به چاه ۱۸ رسیـدیم . درآنجا گـــذرگاهی بود برای پیوستن به ابدیت روشن جهان . ما از آن گذشتیم ...

.

یاد و خاطره شان گرامی باد . ویکتوریا کیانی راد و امیر احمدی . همنوردانی که بی دریغ و مهربان بودند .  به روشنی آفتاب  بودند .

   

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٩:٤۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٦ مهر ۱۳۸٩
    پيام ها    +