مرزهای دانش : وویجر در لبه ی منظومه شمسی

فضاپیمای وویجر یک ، که دورافتاده ترین فضاپیما از زمین است ، در سفر خود به سوی کرانه های فراتر از منظومه شمسی یک گام مهم دیگر برداشته است . این فضاپیمای پیشکسوت که اکنون 17 میلیارد و 400 میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد ، تغییری مشخص در جریان ذرات در اطراف خود را ردیابی کرده است . این ذرات، که از خورشید متصاعد می شوند ، تا این نقطه درحال دور شدن از مرکز منظومه بودند، اما اکنون عمود بر این مسیر حرکت می کنند . این بدان معنی است که وویجر باید خیلی به مرحله پرش به فضای موسوم به "میان-ستاره ای" نزدیک باشد . ادوارد استون ، دانشمندی که سرپرستی پروژه وویجر را به عهده دارد، از این فضاپیما و اطلاعات ارزشمندی که هم چنان 33 سال پس از شروع ماموریتش فراهم می کند تمجید کرد. او به بی بی سی گفت: "وقتی وویجر پرتاب شد، فقط 20 سال از شروع عصر فضا گذشته بود، بنابراین هیچ مبنایی که بتوان براساس آن گفت فضاپیما چقدر دوام خواهد آورد وجود نداشت . هیچ نمی دانستیم که تا چه فاصله ای باید برویم تا از منظومه شمسی خارجه شویم . اما حالا می دانیم که باید کم و بیش ظرف پنج سال ، برای اولین بار از منظومه خارج شده باشیم . "  وویجر 1، روز پنجم سپتامبر 1977 پرتاب شد و خواهرخوانده آن وویجر 2 ، روز 20 اوت 1977 راهی فضا شد . هرچند وویجر 2 زودتر پرتاب شد اما در مسیری آهسته تر قرار داده شده و اکنون کمی بیش از 14 میلیارد کیلومتر از زمین فاصله دارد ...

سایت BBC

.

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٩:٢٦ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ آذر ۱۳۸٩
    پيام ها    +