وداع با دشت شقایق‌های دماوند

در خرداد و تیرماه هر سال گل‌های شقایق سر از خاک برمی‌آوردند ، شقایق‌هایی که عمرشان تنها 8 ساعت است اما آدمی همین چند ساعت زندگی اندک را نیز از آنها دریغ می‌کند . محلی‌ها می‌گویند زمانی اینجا، دشت سراسر با شقایق فرش می‌شد. خیلی دور نروید، کمتر از 10 سال پیش را می‌گویند . اما اکنون دشت ، شقایق دارد اما نه آنگونه که بتوان نامش را دشت شقایق گذاشت . اینجا دشت شقایق‌های منطقه "رینه" در دامنه کوه دماوند است. آدم باور نمی‌کند، در جایی همین بغل گوش تهران دود گرفته و شلوغ جایی باشد که بتوانی چند دقیقه زندگی را ببینی. اینجا حاکم طبیعت است و آرامش حکم فرماست .  در اینجا می‌توان چشم در چشم شقایق نگاه کنی و ببینی که مادر طبیعت آنچنان رنگی یگانه‌ای را برای رنگ‌آمیزی این گل به کار گرفته که به هیچ رنگ قرمزی نمی‌ماند و به هر رنگ قرمزی می ماند.  اما این طبیعت بکر نیز انگار قرار نیست ازدست درازی‌های آدمی در امان بماند. دستان ویرانگر آدمی تا دامنه دماوند کوه نیز آمده است .  در خرداد و تیر ماه هر سال گل‌های شقایق سر از خاک بر می‌آوردند، شقایق هایی که عمرشان تنها 8 ساعت است اما آدمی همین چند ساعت زندگی اندک را نیز از آنها دریغ می‌کند.  گردشگرانی که برای دیدن دشت‌های پر از شقایق به منطقه رینه در شهرستان پلور می‌روند، گویا فراموش کرده‌اند که سال دیگری نیز وجود دارد و اگر گل‌ها را بکنند ، دیگر دشت شقایقی باقی نمی‌ماند که بهار ، به شوق تماشای گل‌ها راهی رینه شوند .  همین باعث شده تا هر چه زمان می‌گذرد از تعداد شقایق‌ها کم شود .

جام جم آنلاین

.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱۱:٠٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱ تیر ۱۳٩٠
    پيام ها    +