صدايی که در سينه کش کوه ...

پرتاب می کند خود را

به گدار دره تاريک

                        ـ چتر سکوت ـ

و پر می شود کوره راه

از عطر ترانه های سپيد

آنچنان که

بی تاب می کند

فاصله ها را

 

با پر گل های چارقدش ٬ کوه

رنگ می زند

گونه هايم را

و دل خاکستری ام ٬ باز می شود

از صدايی که

در سينه کش کوه ٬

می خواند  و  می رود  و  می خواند  و ...

                      سوسن رئيسی (ويژه نامه همايش زن و کوه )

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱۱:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٩ دی ۱۳۸٥
    پيام ها    +