صدايی که در سينه کش کوه ...
پرتاب می کند خود را
به گدار دره تاريک
ـ چتر سکوت ـ
و پر می شود کوره راه
از عطر ترانه های سپيد
آنچنان که
بی تاب می کند
فاصله ها را
با پر گل های چارقدش ٬ کوه
رنگ می زند
گونه هايم را
و دل خاکستری ام ٬ باز می شود
از صدايی که
در سينه کش کوه ٬
می خواند و می رود و می خواند و ...
سوسن رئيسی (ويژه نامه همايش زن و کوه )
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱۱:٤٤ ب.ظ روز شنبه ٩ دی ۱۳۸٥
