جشن فرخنده‌ی زاینده‌رود

آب آمده است در زنده‌رود و صدایش در صدای شادی مردمی که ساعت‌ها برای استقبالش منتظر و روزها و ماه‌ها برای نبودنش نگران بودند گم شده‌است...

سال گذشته نیز پس از چندماه خشکی زاینده‌رود، جشنی به فرخنده‌گی جاری شدن آب در رودخانه برگزار شد. گویا این آیین جدیدی است که اصفهانی‌ها آن را ساخته‌اند؛ آیینی که حتی اگر ریشه در گذشته‌های دور نمی‌داشت، شایسته بود برای زنده شدن این رود زاینده آن را اختراع می‌کردند. جشن زنده‌رود، حتماً شایستگی مطالعات مردم‌شناسی را دارد. زاینده‌رود بستر مهمی برای شکل‌گیری و تکوین شهر اصفهان و اندیشه‌های شهرسازی آن بوده و هم اکنون نیز نقش مهمی در حیات اجتماعی شهر دارد. این پیوستگی طبیعت و تاریخ، به میراث زنده‌ای شکل داده است که نتیجه آن خلق لحظات شکوهمند و خودجوش مردمی در استقبال از بازگشت آب به بستر خشک رودخانه است: پاهایی که بر ترک‌های کف رودخانه می‌دود و پشت سرش آب خنک رد خشکی را از زمین پاک می‌کند.
.
.
 
بازگشت آب به زاینده‌رود به دنبال افزایش خروجی آب از سد زاینده‌رود صورت گرفته است. گرچه جشن فرخنده‌ی زاینده‌رود و عکس‌ها و فیلم‌های منتشر شده از آن در این روزها همگی شادی آفرین است اما این پرسش اساسی‌تر همچنان باقی می‌ماند که علت اصلی خشکی رودخانه در سال‌های اخیر چیست و آیا جاری کردن آب در بستر آن راه حلی موقتی است یا دائمی؟
 
.
بیژن روحانی در سایت رادیو زمانه
.
.
.
.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ آبان ۱۳٩٠
    پيام ها    +