در باره ی افزایش حجم مایعات درون بافت ریه

 
 
با افزایش ارتفاع، حجم مایعات درون بافت ریه‌های کوه‌نوردان افزایش یافته و مانع ورود اکسیژن کافی به داخل ریه‌ها می‌شود

انسداد مجاری ریوی و کاهش حجم اکسیژن ورودی به ریه‌ها موجب ایجاد اختناق و احساس خفه‌گی می‌شود و اگر چه در این حالت فرد در آب غوطه‌ور نمی‌شود اما احساسی شبیه خفه‌گی در زیرآب را تجربه می‌‌کند. از این‌رو اغلب افراد در اثر صعود به ارتفاعات با مشکلات تنفسی ناشی از تورم بافت مجاری ریوی مواجه می‌شوند. در سال 1960 میلادی گروه امداد و نجات کوهستان با جوان کوه‌نوردی مواجه شدند که در ارتفاعات Aspen در ایالت کلورادو به سختی بیمار شده بود و در همین زمان چارلز هوستون از پزشکان آمریکایی موفق شد با بررسی وضعیت جسمانی این کوه‌نورد جوان به شواهدی مبنی بر افزایش حجم مایعات میان بافتی ریه‌ها در کوه‌نوردان دست یابد. در حقیقت تغییر بافت ریه در نتیجه صعود به ارتفاعات از جمله عوامل مهمی است که موجب می‌شود کوه‌نوردان در ارتفاعات با مشکلات ریوی و تنگی نفس مواجه شوند. هوستون ابتدا و پس از انجام معاینات پزشکی روی فرد بیمار تصور کرد او به بیماری ذات‌الریه مبتلا شده است. اما در این کوه‌نورد علائمی دیده می‌شد که با عوارض و نشانه‌های بیماری ذات‌الریه متفاوت بود. برخلاف بیماران مبتلا به ذات‌الریه در افرادی که در ارتفاعات با مشکل ریوی مواجه می شوند، جریان گردش خون در ریه‌ها به میزان قابل توجهی افزایش می‌یابد که موجب ورود خون به داخل کیسه‌های هوایی مجاری تنفسی و بافت‌های مجاور می‌شود.

به گفته هوستون، پس از گذشت یک یا 3 روز اقامت در ارتفاعات مقادیر قابل توجهی از مایعات بدن به بافت بین مجاری هوایی در ریه‌ها و مویرگ‌های خونی نفوذ می‌کند. اگرچه این مایع اغلب به سرعت جذب می‌شود تا مانعی را در مسیر عبور جریان هوا ایجاد نکند اما افزایش این مایع در مجاری ریوی به حدی است که تجمع یافته و سدی را در برابر عبور اکسیژن ایجاد می‌‌کند. در نتیجه میزان جذب اکسیژن کاهش یافته و در مقابل مایعات بیشتری وارد مجاری تنفسی می‌شود. به طور قطع نمی‌توان پیش‌بینی کرد چه افرادی بیشتر در معرض ابتلا به این وضعیت هستند. بعضی از کوه‌نوردان در اولین صعودشان به ارتفاعات با هیچ مشکلی مواجه نمی‌شوند و این در حالی است که در دومین صعودشان با مشکلات تنفسی شدیدی دست و پنجه نرم می‌کنند.

البته حتی کوه‌نوردانی که هنگام صعود دچار مشکل تنفسی می‌شوند نیز در صورتی که بلافاصله اقدام به بازگشت نکنند، پس از گذشت مدت زمانی در نتیجه سازگاری به محیط به حالت طبیعی بازمی‌گردند و چنین شرایطی تنها می‌تواند تهدیدی جدی علیه سلامت کودکان باشد.

جام جم آنلاین

.

.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۸:٥۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۳٠ دی ۱۳٩٠
    پيام ها    +