چهارشنبه سوری ...

عکس از فرامرز نصیری

" از آیین‌های نوروزی امروز _که بایستی آمیزه ای از چند رسم متفاوت باشد_ مراسم چهارشنبه سوری است که در برخی از شهرها آن را چهارشنبه آخر سال گویند. درباره چهارشنبه سوری، کتاب‌ها و سندهای تاریخی، مطلبی یا اشاره‌ای نمی‌یابیم و تنها در این قرن اخیر، یا دقیق‌تر، در این نیم قرن اخیر است که مقاله‌ها و پژوهش‌های متعددی در این باره منتشر شده و یا در نوشته‌های مربوط به نوروز به چهارشنبه‌سوری نیز پرداخته‌اند. برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه‌شنبه )، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می‌افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می‌پرند و با گفتن:"زردی من از تو، سرخی تو از من"، بیماری‌ها و ناراحتی‌ها و نگرانی‌های سال کهنه را به آتش می‌سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند. تا زمانی که از ظرف‌های سفالین چون، کاسه و بشقاب و کوزه، در خانه استفاده می‌شد، پس از خانه تکانی، کوزه کهنه‌ای از پشت بام خانه به کوچه می‌انداختند؛ کوزه‌ای که در آن آب و چند سکه ریخته بودند. اسفند دود کردن و آجیل خودرن، فال گرفتن،  فال گوش (در کوی و گذر به حرف عابران گوش دادن و از مضمون آن ها برای نیت خود تفاًول زدن) و قاشق زنی (معمولا زنان روی خود را می‌پوشانند و با قاشق، یا کلید به خانه ها در می‌زنند، صاحب خانه شیرینی، میوه و یا پول در ظرف آنها می‌گذارد) نیز از باورها و رسم‌هایی است که به ویژه در بین نوجوانان، هنوز به کلی فراموش نشده است؛ و این رسم‌ها و باورها در شهرهای مختلف با یکدیگر متفاوت‌اند..."

منبع:اینترنت

 

.

.

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:۱٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۳ اسفند ۱۳٩٠
    پيام ها    +