اسماعيل آباد : زندگی در سياهی اندوه می گذرد ...

خانه بوي نا مي‌دهد؛ زمين بوي نفت. سبزيكاري‌ها سبز نيست، سياه است، سياه. كاج‌ها سوخته، داس‌ها آويخته و اينجا كه مخزن‌هاي نفت ديوار خانه‌ها را حصار كشيدند بلند؛ زندگي سال‌هاست، سياه است، سياه.

فاجعه زيست محيطی در کنار پالايشگاه نفت تهران


 

 

 

 

 

سه كيلومتري جاده تهران - قم ٬ زندگي 270 خانوار هنوز در حصار مخرن‌هاست. سخت مي‌گذرد. زمين‌ها سوخته . داس‌ها آويخته كه زمين سياه است و جاي كشت و كار نيست. نفت اينجا براي مردمانش سرمايه و سود نيست. اينجا كه مخزن‌ها شانه به شانه خانه‌ها بالا آمده‌اند، گندم‌ها سياه ، ذرت‌ها سياه و زندگي در سياهي اندوه مي‌گذرد. 1300 نفر پشت مخازن پالايشگاه نفت تهران در هواي مسموم، سرب را، گوگرد و سولفات سديم را نفس مي‌كشند. آب آلوده مي‌نوشند. دست‌هايشان پينه بسته، پينه‌ها به زخم نشسته كه آب آلوده است و هوا آلوده‌تر. دست‌هايشان بوي نفت مي‌دهد و انگار نفس‌هايشان هم. خانه‌هايشان بوي نا گرفته، زمين شان بوي نفت. «گندم مي‌كاريم. ذرت مي‌كاريم. چند هكتاري سبزيكاري هم اون طرف پالايشگاه داريم اما محصولاتمان را خوب نمي‌خرن. اگر بخرن هم نصف قيمت مي‌خرن. ميگن آلوده است. بو نفت ميده.»

ادامه گزارش : سفره های اسماعيل آباد هنوز بوی نفت می دهد

روزنامه تهران امروز  ـ دوشنبه ۱۴/۱۲/۸۵

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:۱٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٥
    پيام ها    +