وبلاگ همخانه ها: گزارشی از سفر بانوان انجمن کوه نوردان به امریکا

 ترجمه از عزیز حبیبی عضو خانه کوه نوردان تهران

منبع: http://inclined.americanalpineclub.org/2012/08/iranian-exchange-climbers-head-to-mt-elbert

 

 ملیسا آلکورن :

فاز اول تبادل فرهنگی بین امریکن آلپاین کلاب  و انجمن کوه نوردی ایران ، با کوه نوردی مشترک زنان ایران و امریکا  در  Rocky Mountain National Park  و با میزبانی در مدرسه کوه نوردی کلرادو در  Estes Park  به اوج درخشش خود رسید . در این تبادل فرهنگی ، زنان کوه نورد هر دو کشور در همزیستی با یکدیگر و با تجربه کردن وجوه مختلف زندگی در کنار یکدیگر ، امکان خارق العاده ای یافتند تا در گام بعدی ، برنامه خود را منسجم تر کنند . زنان ایران می خواستند تا در بالاترین نقطه کلرادو بایستند ، و زنان امریکا این امکان را برای شان فراهم کردند .

 بعد از یک روز برنامه ریزی و تهیه تجهیزات ، سرانجام تیم در بیس کمپ  Lakeview Campground  در پای کوه  Mt. Elbert South Trail  مستقر شد . آن شب ، شب نشینی پر شکوهی بود در ستایش سهمگین از غول های زیبا ! زنان کوه نورد ایرانی از کوه ها به مثابه نمادهای آزادی گفتند و از احترام عمیق خود به کوه ها سرودند . چنین وصف سهمگین و پرشکوهی از غول های زیبا موجب شد تا بیشتر به هستی شاد و سبک بار روی بیاوریم . آنها اسپیکر ما را گرفتند ، موزیک ایرانی نواختند و در حال و هوای ایران سرودند . سپس در ساعت مقرر همه به کیسه خواب های خود فرو رفتیم ، ساعت 3 صبح باید از خواب بیدار می شدیم .

وقتی که در آن صبح سرد با زنگ ساعت از خواب بیدار شدیم و به راه افتادیم هیچ کس شکایتی نکرد . ما از زنان ایران خواستیم که سرعت گام ها را آنها تنظیم کنند . آنها به مفهوم زمان و به محاسبه زمان در کوه نوردی ، به هوای طوفانی و رعد و برق ، و به الزامات تیم و اینکه بخشی از تیم هستند کاملا آگاه بودند ، ما خود را با آنها هماهنگ کردیم . سپیده زده بود . خط درختان در زیر پای ما بود ، دامنه های لخت و برهنه ، عاری از گل های آلپی بود ، و همنوردان ایرانی ما در حال صعود  آواز می خواندند !

درست 4 ساعت بعد از ترک کمپ ، زنان ایران به قله البرت رسیدند . آنها پرچم ایران و بنر آلپاین کلاب را بر فراز کلرادو بر افراشتند . در بالای قله ، دست در دست هم حلقه زده بودیم و زنان ایران سرود می خواندند . در قسمت شیب دار زمین دو تا از زنان هنوز کمی به آهستگی گام بر می داشتند و صعود می کردند . آنها صدای جشن و پای کوبی را شنیدند و برای ما پیام فرستادند که دارند می آیند ، و ما منتظر آ نها ماندیم . آسمان همراه و هم آهنگ بود ، وقتی که تمام تیم به قله رسید جشن و شادی و عکس و فیلم مجددا شروع شد .

فرود سرخوشانه بود . حالا می توانستی احساس کنی که پروژه تبادل فرهنگی به اهداف خود رسیده است ، و زنان در ژرفای اندیشه های خود به تجربه های مشترک دست یافته اند .

شب ، کمپ فایر داشتیم با شام و شیرینی ، و البته سرود های بیشتر . صبح روز بعد نیمی از ما برای سنگ نوردی به نزدیکی های  Leadville  رفت و نیمی دیگر به دوچرخه سواری از  Frisco to Dillon  و برعکس ، پرداخت . در پایان روز گزارش ها نشان می داد که همگی روزی شاد و پر شکوه داشته ایم . و شب ، میزبان ، مهمان مهمانان خود بود ! زنان ایران شامی رویایی تهیه دیده بودند ، غذاهایی با انواع رنگ ها ، مزه ها ، عطر ها و بوها ، و برای همه لذت بخش . بعد از شام به تماشای DVD  از کوه نوردی زنان ایران نشستیم و شاهد لحظه های استثنایی از پیروزی جمعی بودیم .

آخرین روز به سرعت گذشت . ما به  Eldorado Canyon  بر گشتیم ؛ همان جایی که ده روز قبل ، سفرمان را از آنجا شروع کرده بودیم . بعضی سنگ نوردی کردند و بعضی پیاده روی و عکاسی ، پایانی خوش برای ده روز با هم بودن . و در انتها ، در  Neptune Mountaineering  با کوه نوردان و با ایرانی آمریکایی هایی که برای دیدن زنان کوه نورد آمده بودند شبی موفق داشتیم  . روایت هایی از زندگی و از جزئیات فرهنگ کوه نوردی ایران شنیدیم . سر انجام لحظه آخر فرا رسید ؛ آغوش ها گشوده شد ، آخرین عکس ها . خداحافظی کردن از چنین تجربه ای سخت است ، و سخن گفتن از زنانی که در تعهدی خواهرانه مقید شده بودند دشوار .اما ، ما آموزه های خود را از یکدیگر داریم ، حرکت به جلو ، و می دانیم که زمان هایی دیگر و مکان هایی دیگر برای ادامه سفرمان و برای دور هم بودن مان وجود دارد .

 

 پی نوشت مترجم :

1_ این گزارش ، صرفا گزارش سه روز آخر تیم است .

2_ سپاس از زنان کوه نورد ایران که با توان فیزیکی و روحی ، و با درک موقعیت خود ، افتخاری برای جامعه کوه نوردی آفریدند . آنها سنت های اصیل کوه نوردی را همراه با دانش روز کوه نوردی مدرن جهان و در حسی مشترک با زنان کوه نورد امریکا به شایستگی به نمایش گذاشتند . و سپاس از زمین مادر که کوه ها را به ما هدیه کرد تا نمادی باشند برای عشق و دوستی .

با احترام - عزیز حبیبی

 

از وبلاگ همخانه ها

 

 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ امرداد ۱۳٩۱
    پيام ها    +