عکاسی ، آرامش در ابدیت لحظه ها

"عکاسی فرایند‌ی آفریننده است: زایش دوباره «واقعیت» در «فراواقعیت» ، شکلی گذرا و نامفهوم در شکلی ثابت و پر معنا؛ باز نمودی از آنچه نمی توان دید، زیرا پیش از آنکه بتوان دیدش، دیگر وجود ندارد. سرعت در اینجا دیگر حرکت نیست، بلکه نابودی  ناگزیر لحظه‌ها در جریان زمان  است با نتیجه‌ای غم انگیز: از میان بردن معانی. چشم در اینجا بی‌سلاح است و  تنها توانش انتقال داده‌هایی به ذهنی است که دیر یا زود فرار می‌شود و  اندیشه‌ای بوالهوس که حافظه‌ای را می‌سازد و حافظه‌ای که به دلبخواه  در دسترس هست یا نیست. اینجاست که عکاسی به میدان می‌آید، زمان را متوقف می‌کند: هر چند شکی نیست که آن را، همچون سوژه خود،  می‌کشد اما برای آنکه بتواند دوباره و این بار در قالبی بازنموده  آن را باز آفریند. نگاه را به میهمانی معنا دعوت کند و چشمان را در ابدیت یک لحظه آرامش ببخشاید... "

 

متن: ناصر فکوهی

عکس : فرامرز نصیری 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۸ آذر ۱۳٩۱
    پيام ها    +