در ستایش ادبیات!

 

« زنده‌گی چیز بی‌ارزشی‌ ست اما هیچ چیز  از آن ارزش‌مند‌تر نیست. سال‌ها پیش وقتی در عین نومیدی بودم یکی به من گفت: این زمین با یأس و امیدواری ، با عشق و نفرت ساخته شده است  و هر ذره‌اش از این‌هاست.     فقط مرغ‌های دریایی هستند که از طوفان نمی‌هراسند حتی وقتی در میان دریاها جهت خود را گم کنند و جایی را برای نشستن نیابند ، آنقدر بال می‌زنند که یا طوفان فرو نشیند و زمینی را پیدا کنند برای فرود آمدن یا در همان اوج آسمان‌ها می‌میرند.  آن‌که به میان موج می‌افتد مرغ دریایی نیست .   مرغ دریایی در اوج می‌میرد،  آخرین توان خود را صرف اوج گرفتن می‌کند تا سقوط را نبیند .  خیلی کوچک بودم که نفرت را شناختم و سال‌ها را با او گذراندم . اما وقتی عشق به سراغم آمد ، دانستم که با او می‌توانم هر روز را سالی کنم . وقتی فهمیدم که قوی‌ترین دیوها در مقابل فرشته‌گان ظریفی که آدمی‌زاده باشد چقدر حقیرند ، دانستم که زمان را انسان می‌سازد. من خودم آن را ساختم .»

 

آندره مالرو

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٩:٤٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۳ فروردین ۱۳٩٢
    پيام ها    +