باشگاه دماوند: صعودی آشفته ، فرودی آشفته تر!!

از یادداشت ارسالی به وبلاگ : " ... مطلب لینک فوق گزارش یکی از اردوهای هیمالیانوردی باشگاه دماوند است. 9 تن در هوائی خراب و مه آلود در فروردین ماه ( یکی از خطرناکترین دوره های زمانی صعود قله دماوند ) عازم قله می‌شوند 5 نفر از این 9 تن در 3 مرحله مختلف از تیم جدا می‌شوند ولی هم چنان 4 تن که احتمالا" دچار تب قله شده‌اند صعود را ادامه می‌دهند. در هوائی خراب قله توسط این 4 تن صعود می‌شود گروه قله در برگشت با وجود داشتن جی پی اس راه را گم کرده و وارد کافر دره می‌شوند... نمی‌دانم آن 5 نفر که در  زمان‌های مختلف از تیم جدا شده بودند جی پی اس همراه داشتند یا نه؟ درگزارش فوق چیزی در این خصوص اشاره نشده. نکات جالبی در این برنامه کوه‌نوردی است که بیانگر این است که فرهنگ صعود به قله به هر قیمتی در کوه‌نوردی چقدر ریشه دار است. راستی این دوستان که چنین اسیر تب قله حدود 5700  متری دماوند شده اند و بیش از نیمی از تیم در هوای خراب به مرور جدا شده و بازگشته اند در یک قله 7 یا 8 هزار متری ... نام محفوظ  "

 

 

گزارش دومین اردوی هیمالیانوردی:  صعود قله دماوند از جبهه جنوبی

" ...ساعت 5:15، 9نفر از اعضای تیم یعنی، وحید بهرامی، امین خادم، سعید راعی، محمد رضا رضایی، وحید طهوری، حامد کرامت، پویا کیوان، کوروش نگهبان و پرستو ابریشمی بارگاه را به سمت قله در هوایی با بارش برف ترک می‌کنیم. بعد از 30 دقیقه خانم ابریشمی به پایین باز می‌گردد. بعد از گذشت 1ساعت به گردنه و محل چادرهای روز گذشته می‌رسیم.  کمی استراحت کرده و دوباره مسیر را ادامه می‌دهیم. هوایی متغیر همراه با بارش برف و  مه و در بعضی مواقع همراه با باد داریم ... در ارتفاع 5000 متری امین خادم و وحید طهوری به پایین برگشته و سایر افراد گروه مسیر را ادامه می‌دهند. شرکت‌کنندگان مانده در بارگاه نیز 1 ساعت از بارگاه به سمت قله صعود کرده و به بارگاه باز‌گشته اند. ما نیز هم‌چنان به صعود ادامه داده و در ارتفاع 5100 متری آقایان بهرامی و راعی نیز به پایین باز می‌گردند. مسیر پیش رو قابل شناسایی بوده ولی دیدمان به 10-20 متر محدود است... سرانجام در ساعت 11:15 دقیقه به قله می‌رسیم ... پس از استراحتی کوتاه به سمت چپ متمایل می‌شویم و داخل دره ادامه مسیر می‌دهیم. پس از گذشت زمانی اندک با توجه به GPS در می‌یابیم که مسیر را اشتباه رفته و داخل کافر دره هستیم. حامد کرامت و پویا کیوان که جلوتر هستند، به سمت راست تراورس کرده و ما نیز به دنبالشان می‌رویم. با پیشرویِ ما، شیب هم بیش تر شده و گذر بدون کرامپون و با یک کلنگ روی برف سفت دشوار می‌نماید. البته کرامپون ها همراهمان هست و پویا کیوان از آن استفاده می کند. شیب پایانی مسیر به 80 درجه می رسد، به صورتی که در انتهای مسیر حتی مجبور می شویم تا از طناب انفرادی استفاده کنیم. هم زمان دوستانِ درونِ بارگاه نگرانمان شده و با تماس تلفنی جویای حالمان می‌شوند ... "

 

متن کامل را در سایت باشگاه دماوند بخوانید

 

  

 پی نوشت :

 به مدیران باشگاه دماوند

با سلام و احترام فراوان

گزارش این برنامه  می‌تواند نشان دهنده‌ی  تداوم و حاکمیت تفکر و فرهنگ " صعود قله به هر قیمت ممکن "  در اجرای برنامه‌های آن باشگاه باشد . آسیب‌ها و هزینه‌های سنگینی که این تفکر و فرهنگ طی یک دهه‌ی گذشته بر پیکر باشگاه دماوند وارد آورده است بر کسی پوشیده نیست .  تفکر و فرهنگی که باشگاه دماوند را فقط طی یک دهه رکوددار تلفات انسانی در برنامه‌های کوه نمود : ویکتوریا کیانی راد ، امیر احمدی ، محمدرضا کاشفی ، سامان نعمتی ، لیلا اسفندیاری ، هشت جان باخته ی حادثه ی دیزین و جعفر ناصری .

 

با پشت سرگذاشتن این دوران  تلخ و تاسف بار انتظار می‌رفت بازنگری و انجام اصلاحاتی بنیادین و رادیکال در دستور کار مدیران باشگاه قرار گیرد . توجه جدی به سوابق و تجربه‌های سرپرستان برای اجرای برنامه‌های جدی یک ضرورت انکارناپذیر است! تفکر صعود قله به هر قیمت ممکن  نزد حامد کرامت و اشتباهات او در تشخیص مسیر و گم شدن ، به مرگ امیر رضا امیر امینی در حادثه ی زمستان 74 قله کهار منجر شد و اکنون یک بار دیگر ...

 

لطفا نگذارید باشگاه دماوند در مسیر " بازگشت به گذشته " قرار گیرد! لطفا توجه به ایمنی و سلامت اعضا در اجرای برنامه های کوه را جدی بگیرید!

 

با آرزوی موفقیت و سربلندی برای شما

 

 

 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٤٢ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩٢
    پيام ها    +