در ستایش کارهای نو در کوه نوردی ایران

 

گشایش مسیر بر دیواره شانه شرقی سرکچال ها

چرا صعودهای از مسیر غیر نرمال و یا صعود نشده با ارزشند؟ کسانی که برای اولین بار قله ای یا دیواره ای را صعود می کنند چه چیزی بیش از دیگران دارند آیا آنها توان جسمی فراتر از دیگران دارند آیا از لحاظ فنی از دیگران جلوترند ؟ به نظر من اولین ها و صعود کنندگان یک مسیر برای اولین بار لزوما" کوه نوردان برتری از لحاظ فنی و جسمی نیستند آنها تنها کسانی هستند که از لحاظ ذهنی توانسته اند خود را در حدی توانمند کنند که بتوانند از محدوده آرامش خود خارج شوند و  فضاهای جدید را تجربه کنند. ما نیز با همین رویکرد تصمیم به صعود دیواره ای گرفتیم که تاکنون حتی بدان نزدیک نشده بوده و هیچ گزارشی و یا خبری از صعود آن نشنیده بودیم. ا یکی از دهلیزهای این دیواره را صعود کردیم و از آن لذت بردیم. نمی دانم شاید کوه نورد یا کوه نوردانی پیش از این آنرا صعود کرده باشند و ما خبر نداریم. اما برای ما تفاوتی نمی کند ما از این صعود لذت بردیم و این چیزی است که مهم است نه هیچ چیز دیگر... "

مهدی فرهادی در  وبلاگ هم طناب من : http://piaro.blogfa.com

 

 

 

_ در شرایط فعلی کوه‌نوردی ایران ، حمایت و پشتیبانی همه جانبه از " شناسائی مسیرهای بکر و دست نخورده و اجرای برنامه‌های نو  داخلی " که با آمیزه‌ای از جسارت و جذابیت  صورت می‌گیرد ، ضرورتی انکارناپذیر است.

 

_ فعالیت‌های شخصی کوه‌نوردان ایرانی در هیمالیا  به شدت تکراری و کسالت‌بار شده است!  براستی صعود ده‌ها باره برودپیک و گاشربروم‌ها و لوتسه و ... از همان مسیرهای تکراری و همیشه‌گی و بدون هیچ گونه جذابیت و نوآوری ، می‌تواند دارای چه اهمیت و ارزشی در کوه‌نوردی ایران باشد؟ در خبرهای مربوط به خانم پروانه کاظمی  آمده است که  ایشان منتظر ثابت‌گذاری و آماده سازی مسیر کمپ‌های 3 و 4 توسط تیم شرپاها هستند تا صعود خود را شروع نمایند ... خسته نباشید خانم کاظمی!‌! ... اما آیا این نوع صعودها در هیمالیا همانی نیست که ادموند هیلاری آن را هیچ می‌داند : " با تجربه و تشخیصی که من از کوه‌نوردی دارم ، این کار کوه‌نوردی نیست . چند هزار متر طناب ثابت آماده کردن و نردبان‌های آلومینیومی به هم متصل شده روی شکاف‌های یخی گذاشتن و پا در جای پای راهنما نهادن ... بدون اینکه خود راهگشا بودن و قریحه و استعدادی نشان دادن ، هیچ است! "  و مسنر از آن به عنوان تباهی در کوه نوردی نام می برد؟ صعودهای تکراری و کسالت‌بار کوه‌نوردان ایرانی در هیمالیا تا به امروز دارای چه نتایج و دست آوردهایی برای کوه‌نوردی ایران بوده است؟

 

_ درست است که انتظار و توقع " گشایش مسیر و اجرای برنامه‌های نو در هیمالیا " از کوه‌نوردان ایرانی که به صورت منفرد اقدام به اجرای برنامه می‌کنند ، به شدت غیرمنطقی و غیرواقع‌بینانه است و همان‌طور که قبلا هم در این وبلاگ گفته شده، انجام چنین پروسه‌ای را فقط می‌توانیم در توان و امکان گروه‌ها و تشکل‌های بزرگ کوه‌نوردی کشورمان ببینیم ، اما دلیلی هم وجود ندارد که بخواهیم چشمان خود را بر اثرات زیان‌بار جو هیمالیازده‌ی فعلی و گونه‌ای شیفته‌گی کم و بیش مضحک نسبت به فعالیت‌های تکراری و کسالت‌بار ایرانی‌ها در هیمالیا ببندیم.

 

_  شاید فقط بتوانیم فعالیت‌های عظیم قیچی‌ساز را یک استثنا بدانیم . وجود پاره‌ای ارزش‌های تاریخی برای کوه‌نوردی ایران می‌تواند پاسخی‌ منطقی به چرائی حمایت و پشتیبانی از برنامه‌های او در هیمالیا باشد . این ارزش‌های تاریخی را می‌توان در تعدادی صعودهای او به عنوان اولین ایرانی ( آناپورنا ، ماکالو و ... احتمالا شیشاپانگما در آینده ) و یا در پروژه‌ی بزرگی که در شرف اتمام است یعنی اولین ایرانی صعود کننده به هر چهارده قله‌ی هشت هزار‌متری جهان جست‌و‌جو کرد . ارزش‌های تاریخی برنامه‌های عظیم قیچی‌ساز می‌تواند به کوه‌نوردی ایران اعتبار و افتخار دهد .

 

_ غافل شدن از کارهای نو و ارزشمند داخلی که توسط کوه‌نوردان خوب کشورمان در سکوت و گمنامی اجرا می‌شد  و می‌شود ، یکی از اثرات زیان‌بار بیماری هیمالیازده‌گی  در این سال‌های اخیر بوده است .  اکنون پرسش اصلی این است‌: آیا می‌توانیم این نقص و فقدان را جبران کنیم؟

 

_ در بسیاری حیطه‌ها ، وبلاگ‌نویسان را عناصری آگاه و پیشرو  می‌بینیم . در کوه‌نوردی ایران اما ...      نه‌! لزومی به قضاوت نیست . انتظار و توقع خود را به عنوان یک خواننده‌ی روزانه وبلاگ‌های کوه و کوه‌نوردی می‌توان با طرح پرسش نیز مطرح کرد‌: چرا باید وبلاگ‌نویسان ورزش کوه ، ابزار‌تبلیغاتی ‌کوه‌نوردانی‌ شوند که صرفا در جهت انگیزه‌های شخصی _ که البته در جای خود قابل احترام است _  عازم هیمالیا می‌شوند ؟  ابزار تبلیغاتی برنامه‌هایی شوند که فاقد هرگونه نوآوری و جذابیت است‌؟ و توده‌هایی مطیع ، چشم و گوش بسته و دنباله‌رو برای فعالیت‌هایی به شدت تکراری و کسالت‌بار باشند؟

 

_ در شرایط فعلی کوه‌نوردی ایران ، حمایت و پشتیبانی همه جانبه از " شناسائی مسیرهای بکر و دست نخورده و اجرای برنامه‌های نو  داخلی " که با آمیزه‌ای از جسارت و جذابیت  صورت می‌گیرد ، ضرورتی انکارناپذیر است.

 

 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳٩٢
    پيام ها    +