حادثه در جوپار: خداحافظ خصلت های خوب کوه نوردی!

 

گزارش رسول زندی : درتاریخ نوزده اردیبهشت 92   تیمی از هیئت خراسان رضوی با عنوان تیم منتخب برای تمرینات هیمالیانوردی عازم منطقه جوپار کرمان می‌شوند. این تیم به سرپرستی آقای کدخدایی در زیر ]قیف مصیبت[ کمپ را بر پا و روز بعد با تجهیزات کامل روانه قله سه شاخ بزرگ شده که در نزدیکی قله یکی از اعضای تیم که گویا مربی تیم بوده !!!؟ دچار حادثه می‌شود و چند متری سقوط نموده و از ناحیه زانو آسیب می‌بیند که اعضای تیم با بستن کارگاه های متعدد او را به ارتفاع چهار هزار متری (چهارگردنه) رسانده و تقاضای امداد هوایی می‌نمایند.

از آنجا که بالگرد هلال احمر برای ماموریت به شیراز اعزام شده بود سه نفر از امدادگران کوه نورد بلافاصله به منطقه اعزام شده و آن زحمتکشان بی منت با تجهیزات سنگین از جمله طناب و بسکت (Basket) در مدت دو ساعت و ده دقیقه خود را به کمپ می‌رسانند کسانی که به منطقه جوپار رفته اند ،می‌دانند که این فاصله چهار ساعته طی می‌شود. در همین هنگام با خوش شانسی مصدوم ، بالگرد که دارای خلبان بسیار آزموده ای بوده در شرایط خوب هوا می تواند در میان سه تیغ های هولناک جوپار در محل چهار گردنه به زمین نشسته و مصدوم را حمل کند.

 امدادگران زمینی با رسیدن به کمپ اصلی و آگاهی از اعزام مصدوم خوشحال می شوند و سرپرست تیم صعود ( آقای کدخدایی) به جای حداقل یک تشکر کوچک از کوه نوردان امداد، می گوید: ما می دانستیم بالاخره هلی کوپتر می آید و با این سخن گویی آب سردی را در آن هوای سرد بر روح  و روان امدادگران می ریزد. موضوع به همین جا ختم نمی شود و روز بعد نه تنها در بازگرداندن بسکت به امدادگران کمک نمی کند حتی اعضای تیم را از کمک به آنان در حمل بسکت منع می‌کند و با کمال ......؟ از سه نفر امدادگر تقاضای حمل کوله های دیگر کوه‌نوردان را نیز می‌کند. حال براستی باید پرسید:

1-     با این عملیات انتحاری که در سال های اخیر کوه‌نوردان ایرانی در هیمالیا انجام داده‌اند!! و اذهان جهان کوه‌نوردی را به خود معطوف داشته‌اند نباید در انتخاب سرپرست تیم‌ها ، کارشناسانه برخورد کرد؟
2-     آیا بستن کرامپون در یخ و برف و صخره بطور یکسان صحیح است ؟ کما اینکه کوه‌نوردان این تیم از ابتدای صعود تا انتهای فرود حتی بر روی صخره‌ها کرامپون به پا داشته اند و قطعا" همین امر موجب سقوط آن فرد شده است.
3-     آیا برخورد با سه نفر کوه‌نورد امدادگر که خود را از منطقه‌ای دیگر که در حال صعود بوده اند با شتاب به جوپار رسانده تا جان همنوردشان را نجات دهند این گونه باید تحقیر آمیز باشد؟
4-     آیا خصلت‌های کوه‌نوردی آنقدر کمرنگ شده‌اند که حتی از ادای یک کلمه‌ی کوچک (سپاس) در آن شرایط سخت امدادی منطقه خود را دریغ داشته‌اند و شاید هزینه هنگفتی برای آنها داشته!!؟
5-     آیا با این برخوردها ، بنظر نمی رسد انگیزه‌ی امداد‌رسانان در حوادث بعدی ضعیف‌تر شده و به سوی ( باری به هر جهت ) پیش روند؟
 
 
 
 
 
پی‌نوشت :
      رسول زندی یکی از شخصیت‌های نام‌آشنا و قابل احترام در کوه‌نوردی کرمان و ایران است . در صحت اظهارات و گزارش او نمی‌توانیم تردیدی به خود راه دهیم . لازم است از سوی تیم اعزامی  هیئت خراسان، توضیحات لازم و قانع کننده به افکار عمومی ارائه شود . این گونه برخوردهای تحقیرآمیز نسبت به نیروهای زحمتکش امدادگر نمی‌تواند از سوی جامعه‌ی کوه‌نوردی پذیرفتنی باشد. 
 
 
 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٧:۱٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳٩٢
    پيام ها    +