نگاه طلبکارانه و تحقیرآمیز پروانه کاظمی به شرپاها

_ عصر روز سه شنبه 18 تیرماه 92 پروانه کاظمی گزارشی از تلاش ناموفق خود بر روی کانچن جونگا را در سالن اجتماعات سازمان‌های مردم نهاد شهر تهران ارائه نمود .

 

_ گزارش پروانه کاظمی به دلیل فقدان نکات تازه و قابل توجه ، به شدت خسته‌کننده و کسالت‌بار بود. همان حرف‌های همیشه‌گی ... و بارها گفته شده/ شنیده شده/ خوانده شده ... از فعالیت بر روی مسیری نرمال و بارها صعود شده در هیمالیا .

 

_ اما مهم‌ترین  و البته آزاردهنده‌ترین نکته در گزارش پروانه کاظمی ، تفکر و نگاه تحقیرآمیز و طلبکارانه‌ی او نسبت به شرپاها بود. او بار اصلی شکست خود در کانچن‌جونگا را به تمامی بر دوش شرپاها نهاد:"  آنها استاندارد برقراری کمپ را رعایت نمی‌کردند . آنها به تعهدات خود عمل نمی‌کردند . آنها رفتار غیرمسئولانه داشتند . آنها شرط من را مبنی بر اینکه صعود گروهی نمی‌کنم نادیده گرفتند . در ناهماهنگی تیم های شرپاها هیچ کس کار نمی‌کند . آنها مسائل اخلاقی را رعایت نمی‌کنند. بین آنها مسایل مالی پر رنگ شده و ... " و البته روشن بود که نگاه طلبکارانه و یک جانبه و غیرمنصفانه‌ی پروانه کاظمی نمی‌گذارد او مثلا به نقش تعیین کننده‌ی آنان در صعودهای موفق و از جمله در همین برنامه _ و باز هم در مثال به نقش آنان در صعود موفقیت آمیز رضا شهلائی اشاره داشته باشد.  مگر آنان شرپاهای خود را از سیاره‌ی دیگری آورده بودند؟!    چرا فقط پروانه کاظمی و امثال او باید همواره با شرپاها در مشکل باشند‌؟!   ... پرسشی که پاسخ روشن و صریح آن را لحظاتی بعد و در همان جلسه دریافت کردیم!!

 

_ از نگاه غیرانسانی پروانه کاظمی نسبت به شرپاها و صحبت هایش در این زمینه ، بی اختیار به یاد برنامه ماناسلو و همه‌ی آن انتقاداتی افتادیم که به او در باره نوع نگاه و رفتارش در حادثه‌ی مرگ عیسی میرشکاری مطرح شده بود ( این لینک را ببینید ) .

 

_ به گزارش برگردیم ... می توانید فضای بی‌حس و حال و بی‌رمق جلسه را بگذارید در کنار خاموش بودن دستگاه‌های تهویه سالن و گرمای کلافه کننده و ... اما این همه‌ی ماجرا نبود!

 

_ در میانه‌ی گزارش ، با ورود یکی از شخصیت‌های برجسته‌ی کوه‌نوردی جهان یعنی پیتر هابلر و همسرش، به یک باره حال و هوای جلسه دگرگون شد و آن فضای خسته‌کننده و کسالت‌بار جای خود را به شور و نشاطی هیجان انگیز داد. ابتدا در باره سوابق و جایگاه تاریخی هابلر در کوه‌نوردی جهان و حتی تاثیر و نقش او در کوه‌نوردی ایران برای حاضرین در جلسه توضیحاتی ارائه شد و سپس میکروفن به او سپرده شد تا ...

 

 

 _ آنچه بعد از حضور پیتر هابلر در جلسه‌ی گزارش پروانه کاظمی رخ داد ، نمایشی جالب و مثال زدنی از تقابل دو تفکر و دیدگاه کاملا متفاوت در ورزش کوه‌نوردی بود. از یک سو ، تفکر و دیدگاهی که در عطش صعود و افتخار و نام‌دار شدن به هر قیمت ممکن می‌سوزد و با اتکا به دلارهایش خود را ارباب و صاحب تام‌الاختیار همه‌گان و از جمله شرپاها می‌داند و در سوی دیگر،  نگاه انسانی و قابل احترام و تحسین‌برانگیز کوه‌نوردانی قرار دارد که ... آن شب دانستیم هابلر بزرگ از دسته‌ی دوم است !

 

_ به شکلی کاملا اتفاقی و البته بسیار جالب ، هابلر بخش عمده‌ای از سخنانش را به شرپاها اختصاص داد. آنچه او گفت در تقابلی آشکار با سخنان و نوع نگاه پروانه کاظمی قرار داشت : " ... وقتی صعود می‌کنیم ، مهم اینه که ما از کوه چه می  گیریم؟ ... نباید به کوه به مثابه ی دشمن نگاه کنیم باید به آن مهر بورزیم ... احترام به شرپاها در اکسپدیشن ها فراموش شده است ... خیلی بد است که بخواهیم با آنان رفتارهای زشت و تحقیرآمیز داشته باشیم ... باید به سمت رفتار دوستانه برویم ... آنان مردمانی بزرگ تر ، قوی تر و سریع تر هستند ... کوه مال آنهاست ... شرپاها ، ما باید آنان را درک کنیم ... اگر شما به آنان نگاهی غیردوستانه و تحقیرآمیز داشته باشید آنان نیز همین نگاه را خواهند داشت ! ... " و ما در همین جا برای پرسشی که در ذهن‌مان جای گرفته بود یعنی "چرا فقط پروانه کاظمی و امثال او باید همواره با شرپاها در مشکل باشند‌؟! " پاسخی روشن و صریح دریافت کردیم: اگر شما به آنان نگاهی غیردوستانه و تحقیرآمیز داشته باشید آنان نیز همین نگاه را خواهند داشت !

 

_ نگاه پرشور و اندیشه های انسانی پیترهابلر موجب گردید برای نزدیک به یک ساعت ، مضمون اصلی جلسه یعنی گزارش پروانه کاظمی و حتی شخص او کاملا فراموش شود!

 

 _ آن شب دانستیم برخی نام‌های بزرگ در تاریخ کوه‌نوردی جهان ، فقط با انجام کارهای ارزنده و شاخص ماندگار نشده‌اند . نقش تعیین کننده‌ی شخصیت و نگاه انسانی‌شان را نیز نباید هیچ‌گاه فراموش کرد!

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٩:٠۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٢
    پيام ها    +