نـوستـالـژی !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هنرمند از پای درآمده از عظمت ويرانه های باستانی ( هنری فوسلی ۱۷۷۸)

« ... در اين طراحی به ياد ماندنی که با گچ قرمز و آب مرکب قهوه ای کار شده است ٬ مدرنتيه به عنوان فقدانی بازگشت ناپذير ٬ افسوسی جانکاه برای کليت از دست رفته و تماميتی تباه شده به تصوير در آمده است . هنرمند از اين تباهی چنان ضربه ای خورده است که حتی قادر به ديدن نيست . او در حالی بازنمايی شده که توان ديدن را از خود سلب کرده است . او در حالی که با يک دست چشمان خود را پوشانده است ٬ دست ديگر خود را با نرمی و ملاطفت به پای غول آسای کنار خود رسانده تا آن را در بر گيرد ٬ و در عين حال اندازه ٬ حجم و بافت آن را حس کند ... به يک معنای خاص ٬ فوسلی چشم انداز مشخصا مدرنی از دوره باستان در مقام فقدان به وجود آورده است. چشم انداز يا برشی که بنيان وجه بازنمايانه مدرنيسم را پی ريزی خواهد کرد ... »

از کتاب : بدن تکه تکه شده ــ ليندا ناکلين ( انتشارات حرفه هنرمند ۱۳۸۵)

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٦:۳٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢۱ شهریور ۱۳۸٦
    پيام ها    +