مرگ بر فراز اورست

 

 مسیر یال جنوب شرقی اورست که از پر رفت و آمد‌ترین مسیرهای صعود قله محسوب می‌شود، به درۀ رنگین‌کمان مشهور است. دلیل این نام‌گذاری، اجساد کوه‌نوردانی است که ملبس به لباس‌های رنگارنگ کوه نوردی، در میان برف‌های ابدی مسیر آرمیده‌اند. هر کوه‌نورد در گذر از این مسیر با این اجساد روبرو می‌شد. به مرور زمان، برخی از این اجساد به حاشیه‌ی مسیر منتقل شده‌اند و دیگر اجساد هم زیر برف‌ها مدفون گشته‌اند اما هنوز هم میتوان تعدادی از آنها را دید و افسانه‌های آنها را بازگو کرد.

یک از مشهورترین اجساد درۀ رنگین‌کمان، متعلق به کوه‌نورد آلمانی ”هانلوره اشماتز“ است. او و همراهش بسال 1979 هنگام فرود پس از فتح قله، در گذشتند. وی اولین زنی بود که در ارتفاع 8300 متری جان سپرد. هنگام بازگشت از قله، وی و همراهش تصمیم به بیواک و شب‌مانی گرفتند. اصرار شِرپای همراه آنان به ادامۀ مسیر، نتیجه‌ای نداد. جسد همنورد هانلوره ناپدید شد و هرگز پیدا نشد اما جسد کوه‌نورد آلمانی، همانگونه که به کوله‌پشتی خود تکیه زده بود، مدتهای مدید همان‌جا باقی ماند. برای سال‌ها، کوه‌نوردان در کنارۀ مسیر، جسد این زن آلمانی را مشاهده می‌کردند که با چشمانی باز به خواب ابدی فرو رفته و موهایش در بادهای ابدی اورست رقصان است.
پنج سال پس از مرگ وی، دو شرپا تلاش کردند تا پیکر او را پایین آورند اما هردو سقوط کرده و کشته شدند. سرانجام بادهای باستانی اورست، جسد این زن را با خود بردند و به دره‌های سرد هیمالیا سپردند.

 

 

 

یکی از مشهورترین اجساد یال شمال شرقی اورست، معروف به ”سبز چکمه“، متعلق به کوه‌نورد هندی ”سوانگ پالجور“ است. این جسد در ارتفاع هشت هزار متری و در دهانۀ غار کوچکی قرار گرفته، گویا سوانگ در آخرین تلاش‌هایش در حال پناه بردن به این غار بوده است.
در سال 1996 که یکی از سال‌های شوم اورست محسوب می‌شود، یک گروه شش نفره از هند به قصد اورست صعود خویش را آغاز کردند. اما آنها قبل از قله با کولاک شدیدی روبرو شدند که پیش از آن در یال جنوب شرقی، تعدادی از کوه‌نوردان را از پای در آورده بود. سه تن از کوه‌نوردان هندی از صعود منصرف شدند اما پالجور ودو نفر دیگر، مسیر خود را به سمت قله ادامه دادند. آخرین تماس آنها، حکایت از فتح قله داشت… و از آن پس ناپدید شدند.
یک گروه ژاپنی که در همان روز قصد صعود به قله داشتند، از ناپدید شدن سه کوه‌نورد هندی آگاه شدند و در صدد جستجوی آنها بر‌آمدند اما هوای بسیار بد، آنها را متوقف کرد. از انجا که سوانگ پالجور پوتین‌هایی سبز رنگ به پا داشت، تصور می‌شود جسد واقع در این غار، متعلق به اوست. در سال 2006،کوه‌نورد بریتنایایی ”دیوید شارپ“ از هوای بد به داخل این غار پناه برد. کوه‌نوردان زیادی از کنار وی گذشتند ولی از آنجا که می‌پنداشتند او همان ”سبز چکمه“ است، به او کمک نکردند. شارپ تا رسیدن کمک، در همین غار در گذشت. در سال 2007 کوهنورد بریتانیایی دیگر، ”یان وودال“، به داخل غار رفت تا جسد پالجور را بیرون کشیده و دفن کند، اما نتوانست پیکر او را از درون یخ‌ها بیرون بکشد.

 

 

 

در سال 1996، ”فرانسیس آرسنتیف“ نخستین زن آمریکایی نام گرفت که اورست را بدون کپسول اکسیژن صعود کرده است. او و همسرش سرگئی، دو بار پیاپی برای صعود قله تلاش کردند اما موفق نشدند. سرانجام تلاش سوم آنها نتیجه داد، اما گذران سه شب پیاپی در منطقۀ مرگ (ارتفاع بالای 8000 متر) آنها را از پای در آورده و خسته کرده بود. آنها قله را دیر هنگام صعود کردند اما در مسیر بازگشت از هم جدا شدند. هنگامی که سرگئی به کمپ اصلی رسید، دریافت همسرش هنوز بازنگشته. او بلافاصله با اکسیژن و دارو، به جستجوی همسرش برآمد.
صبح روز بعد، یک گروه اُزبک در راه بازگشت از قله، فرانسیس را نیمه‌جان و سرمازده یافتند و سعی کردند او را باخود به پایین حمل کنند. اما خستگی ودشواری مسیر مانع آنها شد. آنها در راه سرگئی را دیدند که به دنبال همسرش به بالا باز می‌گشت. این اخرین باری بود که کسی سرگئی را زنده می‌دید.
صبح روز بعد گروهی از کوه نوردان فرانسیس را یافتند که به گونه‌ای معجزه‌آسا، اما به سختی، هنوز زنده بود. آنها تبر یخ و طناب‌های سرگئی را نیز یافتند اما از خود او اثری نبود. کوه‌نوردان از صعود خود منصرف شده و در کنار فرانسیس ماندند تا شاید بتوانند به او کمک کنند. اما کاری از دست کسی بر نمیآمد. فرانسیس نیز در صبح‌گاهان در گذشت. جسد وی سال‌ها در مسیر، تبدیل به نشانه‌ای برای کوه‌نوردان دیگر شده بود که در راه صعود، از کنار آن می‌گذشتند. یک سال بعد نیز جسد سرگئی در پایین‌دست کشف شد: او در تلاش برای نجات همسرش سقوط کرده و کشته شده بود.
یکی از کوه‌نوردان، یان وودال، در سال 2007 تلاش کرد تا جسد فرانسیس را به پایین منتقل کند. او موفق شد جسد این زن را از مسیر عبور کوه‌نوردان دور کرده و کمی پایین‌تر بیاورد.

 

 

منبع : http://debriiss.wordpress.com

 

 

 

 

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۸:٢۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳٩۳
    پيام ها    +