سنگ نوردی : روش های منحط ٬ روش های اخلاقی !

« ... مدت هاست که مسئله استفاده از قلم و چکش برای تراشيدن سنگ ها به منظور ايجاد گيره مصنوعی و يا استفاده از مته و پيچ برای کوبيدن رول در ديواره ها به منظور تسهيل صعود آنان ٬ مورد بحث سنگ نوردان بوده است . بسياری از سنگ نوردان صاحب نام خارجی با اين روش مخالفند . آنها می گويند که بايد صخره ها و ديواره ها را با استفاده از گيره های طبيعی و نيز ابزارهای غير ويرانگر مانند گوه و کيل و غيره صعود کرد . آنها برای اين مخالفت خود معمولا دو دليل ارائه می دهند . يکی اينکه اين کار صخره ها و ديواره ها را از حالت طبيعی خويش خارج کرده منجر به تخريب آنها می شود که خود يک نوع آسيب رسانی به طبيعت است و ديگر آنکه با اين کار از ارزش صعود به ديواره ها کاسته می گردد . صعود آنگاه ارزشمند است که گيره مصنوعی در هر جای سنگ که می خواهيم ايجاد نکنيم بلکه با استفاده از گيره های طبيعی و شکاف های موجود در سنگ ها صعود نمائيم و اگر ديواره ها و سنگ هائی هستند که صعودشان بدون استفاده از روش های تخريبی در حال حاضر ممکن نمی باشد ٬ بگذاريد همين طور صعود نشده باقی بمانند ٬ شايد در آينده سنگ نوردانی پديد آيند که مهارت آنها تا بدان درجه باشد که بتوانند اينها را صعود کنند . همچنانکه در حال حاضر سنگ نوردانی داريم که سنگ ها و ديواره هائی را بدون استفاده از روش های تخريبی صعود می کنند که تا چندی قبل صعودشان بدين گونه غير ممکن بنظر می رسيد ... برخی نقطه نظرات « بن مون » يکی از سنگ نوردان معروف انگلستان در مصاحبه با مجله  ROCK&ICE  :

نظر شما راجع به بکارگيری قلم يا مته و پيچ در ديواره ها به هنگام صعود چيست؟

ــ اين کار بسيار بد و وحشتناک است . به هيچ وجه توجيهی برای اين کار وجود ندارد و آنچه که در اين زمينه در امريکا اتفاق می افتد بسيار شرم آور و نادرست است . نمی توانم باور کنم که مردم اجازه چنين کاری را بدهند . مجله ها چشم خويش را بر اين کار می بندند . آنها بدين گونه سر خويش را در برف فرو می کنند! سنگ نوردان جدی و مسئول بايد به اين کار نه بگويند . ممکن است اين کار در امريکا سخت باشد ٬ زيرا در آنجا سنگ نوردی بسيار گسترده و پراکنده شده است . اما کاری که افرادی مانند « کورت اسميت » می کنند واقعا وحشتناک است . اينکه بگوئيم با ابزارهای عادی نمی توان کاری از پيش برد پس بايد دست بکار قلم و مته شويم واقعا بد است . اگر چند صخره صعود نشده باقی بماند چه اشکالی دارد ؟ بکار بردن قلم و مته کار غلطی است . اين کار کل موضوع سنگ نوردی را دچار خدشه می کند ...

 

و پاره ای نقطه نظرات « ادلينگر» سنگ نورد معروف فرانسوی در مصاحبه با مجله  ROCK&ICE  :

نظر شما پيرامون اين موضوع که در فرانسه برای صعود از ديواره ها و صخره ها ٬ گرايش زيادی به استفاده از پيچ وجود دارد چيست ؟ نظرتان راجع به استفاده زياد و جنجال آميز امريکائی ها از پيچ به هنگام صعود ديواره ها چيست ؟

ــ بسياری اوقات مردم از مواجه شدن با سطوح جديد و بالاتری از دشواری های صعود می هراسند . علت آن نيست که آنها محافظه کارند ٬ بلکه اين به حقيقت نزديک تر است که آنها زير پوشش سنت گرائی پنهان می شوند . از طرف ديگر ٬ استفاده از پيچ بسياری از سنگ نوردان را عصبی کرده از کوره بدر می کند . درست مثل آنکه از مسلسل استفاده شده باشد . به عقيده من سنگ نوردی بيان و ابراز آزادی است . بنظر من استفاده زياد از پيچ نشانه فقدان قوه تخيل است . نبايد مانع پيشرفت و يادگيری نسل تازه شد ٬ اما در عين حال نبايد افسار گسيخته و مثل وحشی ها به صخره ها حمله کرد... اين کار دستبرد زدن به نسل آينده است . کاری را که امروز نمی توان انجام داد ممکن است فردا عملی باشد . اين چيزی ست که در عمل بخود من اثبات شده است . مسيرهائی وجود دارد که زمانی صعود آنها را برای انسان غير ممکن می دانستم  اما خودم بعدها آنها را صعود کردم . بنابراين اگر به آينده احترام بگذاريم ٬ دليلی برای آسيب رساندن به صخره ها وجود ندارد ...»

 از نشريه : چکاد شماره ۲ ( گاهنامه گروه کوه نوردی چکاد کوهستان ـ اصفهان)

 .............................................

« ... موضوع اصلی که در بحث خود خواهيم داشت مفهوم صعود به عنوان يک هنر می باشد ... اين قاعده کلی مستلزم آن است که ما بتوانيم اولين صعود را به عنوان نوعی خلاقيت همچون خلاقيت در نقاشی يا موسيقی به حساب آوريم ... ما بخاطر احترام به آفرينش های ديگران و بخاطر توجه به احساس ديگر صعود کنندگانی که در آينده احتمالا می خواهند بر روی مسير همانگونه که در ابتدا بوده خلقی دوباره داشته باشند ٬ ميخی بر جا نمی گذاريم . بنابراين ما به مسير و تلاش های خلاقانه با پاکيزه نگاه داشتن مسير تا حدی که دست نخورده بنظر بيايد ٬ احترام می گذاريم . اگر به اين اصل بطور عمومی توجه شود می توانيم صعود کنندگانی بيشماری را بدون آنکه مسير را برای صعود کم ارزش بدانند ٬ داشته باشيم ...

برای يک امريکائی که به انگلستان می رود تا مسير جديدی بر روی  DINAS CROMLECH  باز کند ٬ با گذاشتن ميخ ها بر روی آن صعود آنرا ديگر کسل آور می کند . مثال ديگر مسيری در TOLUMUEM MEADOWS  است که ميخ کوبی روی آن شد و اکنون آن مسير از بين رفته تلقی می شود ...

در کنار مسائل فوق الذکر از مطلبی که صحبت نکرديم اخلاق کوه نوردی است و منظور در اينجا رقابت در اولين صعودها است . در تلاش برای باز کردن مسيرهای جديد مواقعی هست که افرادی که موفقيت برايشان بيشتر از سبک و استيل کار اهميت دارد به شيوه های ناپسندی متوسل می شوند از جمله طناب انداختن از بالا ٬ حمايت از قبل قرار داده شده و کار نابخشودنی کندن گيره ها . چنين برخوردی اگر به آن منتهی نگردد که کسی برای دزدی اولين صعود به شيوه هائی توسل جويد که از نظر رقابت های ورزشی خارج از اصول ورزشکاری است جنبه غير اخلاقی نيز بخود می گيرد . نمونه و سابقه های بهره گيری طناب از بالا و حمايت از قبل نهاده شده وجود داشته است اما آنها گوشه های کوچکی از کار را در بر می گرفته است . اينجا بحث در اين است که مسير نبايد صرفا بخاطر بهره گيری از چنين روش هائی صعود گردد . اگر چنين است شايد بهتر باشد آن مسير ها همچنان صعود نشده باقی بمانند ... »

از نشريه : آرش شماره ۲ ( گاهنامه گروه کوه نوردان آرش ـ تابستان ۶۶ )

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ روز شنبه ٧ مهر ۱۳۸٦
    پيام ها    +