نخستین صعود زمستانی یال سیوله دماوند

 

" ... بدون اغراق 100 متر آخر را حالت نیم خیز بالا رفتم.فقط تبر و کرامپون را می کوبیدم. مطمئن بودم که اگر ایستاده صعود کنم باد باعث سقوطم خواهد شد.به قله رسیدم.به محض ورود به کاسه باد بسیار شدیدی پرتابم کرد. تبرم را در خاک های زرد قله کوبیدم و چهار دست و پا به پشت سنگی فرار کردم. آب بین پلک هایم یخ زده بودکمی نفس تازه کردم.علی کو؟؟فواد کجاست؟کسی روی قله نبود.یک لحظه گوشه کاپشن علی را دیدم.او هم  از حملات باد پشت سنگی سنگر گرفته بود.به علی گفتم فواد کجاست؟باید رسیده باشه؟منتظر ماندیم .یک لحظه فواد را دیدیم که به سمت قله غربی فرار می کرد.صدایش کردیم.دوربین را در آوردم. بعد از یک عکس یخ زد.بند گوشی علی هم دور گردنش گیر کرده بود.با تبر یخ آن را بریدیم تا بتوانیم عکس بگیریم.برای عکس ثانیه ای سرپا ایستادیم و بعد دوباره با درماندگی پناه گرفتیم.ساعت 14:37 به قله رسیده بودیم.به سختی به سمت قله غربی رفتیم و وارد شن اسکی جبهه غربی شدیم. باد همچنان شدید بود اما با قله قابل مقایسه نبود. با تبر و کرامپون از یخچال غربی فرود را آغاز کردیم.... "

 

 متن کامل را در وبلاگ نیما اسکندری بخوانید

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ دی ۱۳٩۳
    پيام ها    +