یک دیدگاه : امین معین ...

 

" پیشرفت ابزار و وسایل کوه‌نوردی و حتی روش ها و تاکتیک ها یا بهتر بگوئیم پیشرفت علم کوه‌نوردی مانند دیگر عرصه ها اجتناب ناپذیر است! نکته در اینجاست که اجرای برنامه ای در همان سطح 30 سال پیش دیگر امروزه فاقد ارزش فنی بالای کوه‌نوردی است. صعود 8000 متری ها در دهه های 50 و 60 میلادی جزء فعالیت‌های مهم به شمار می رفت ولی حدودا از دهه ی 70 کوه نوردان مطرح به صعودهای دیگر گونه روی آوردند. نمونه هایی مانند صعودهای زمستانی 8000 و یا صعود های بدون اکسیژن و گشایش مسیرهای مختلف و یا صعود های سبکبار. بخشی از این تغییر روند مربوط به همان گسترش و پیشرفت وسایل بود... ابن موضوع تا جایی پیش رفت که امروزه دیگر صعود یک 8000 متری در فصل صعود و از مسیر آماده آنهم با روش محاصره ای جزء فعالیت های درجه اول و مطرح قرار نمی گیرد.   

   حتی در صعودهای فنی هم بدین گونه است. یعنی با پیشرفت تکنولوژی در کوه نوردی امروزه صعودهای فنی محاصره‌ای هم جایگاهی در صعودهای برتر ندارد... اگر نگاهی به معیارهای انتخاب برترین صعودهای دنیا بیاندازیم می بینیم که صعودهای سبکبار ، بار فنی بالا، استفاده از کمترین ابزار و معیارهایی از این دست بر ارتفاع و طول مسیر می‌چربد... به همین شکل در صعودهای داخلی اگر امروز با تجهیزاتی که کوه نوردی را در یک کلام ساده تر می کنند، همان صعود زمستانی که 30 سال پیش کار شاخصی بود را انجام دهیم، در رده یک صعود برتر قرار نخواهد گرفت و اگر قرار بگیرد یک جای کار می‌لنگد!    

آلپینیسم یعنی کوه‌نوردی به شکلی که در آن خود مسیر و چالش های آن مورد نظر است نه رسیدن به قله یا فتح مکانی مشخص. این یک روش و واژه شناخته شده در کوه‌نوردی بین المللی است. البته کوه‌نوردی در ایران با چنین دیدگاهی فرسنگ‌ها فاصله دارد. بحث و گفتگو بر سر زمان صعود در فصل زمستان نه در ایران که در محافل بین المللی هم همیشه داغ بوده است. اگر خوش بینانه قضاوت کنیم شاید بتوان گفت امروز دیگر آن روحیه جنگندگی و چالش با طبیعت در بین کوه‌نوردان کمتر دیده می‌شود. این روزها برای چنین حرف هایی شاید کمی زود باشد... شاید وقتی دیگر!   "            

                     

از بخش کامنتینگ وبلاگ

 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ٥:٥۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۸ بهمن ۱۳٩۳
    پيام ها    +