عشق به طبيعت و زندگی با آدم ها ...

 

 

 

 

 

 

نيکول فريدنی عکس پيش کسوت طبيعت درگذشت ! « وقتي به عکس هاي نيکول فريدني فکر مي کنم اولين کلمه يي که به ذهنم مي آيد شفافيت است. نور عکس هايش نور خود طبيعت است. هواي عکس هايش را مي شود حس کرد. از ديدن آفتاب هايش گرمت مي شود و برف هايش سرما را زير پوستت مي کشاند. آسمان هاي صاف و آبي اش، علفزارهاي سبز و مواجش، درياهاي آرام و درياهاي خروشانش همه و همه حاکي از عشق او به طبيعت است. ايران را وجب به وجب گشته بود و با تمام زيبايي هاي آن آشنا بود. نيکول آدم هايش را خوب مي شناخت و معلوم بود با آنها زندگي کرده است. معلوم بود سر تنورشان رفته و تکه يي از نان داغ شان را خورده است. معلوم بود دوست شان دارد. از زن کوير نشين و مرد اهل جنوب و کودک شمالي همه را همانطور که بودند به همان سادگي نشان مان داد. آدم هايش جان داشتند. آدم هايش عکس نبودند، انگار در کنارشان بودي. حس شان مي کردي. دوستشان مي داشتي. فريدني عکاسي بود متواضع و فروتن و بي ادعا. کمتر حرف مي زد و بيشتر کار مي کرد. او نمونه کامل يک عکاس حرفه يي بود. فقدانش جبران ناپذير است...  ليلی گلستان  »

روزنامه اعتماد ۱۸/۱۱/۸۶   ـ عکس از همشهری

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۸٦
    پيام ها    +