انجمن کوه نوردان و آخرین نشست ماهانه در سال 86

انجمن کوه نوردان ایران روز سه شنبه ۲۱ اسفند ٬ آخرین جلسه ی نشست ماهانه ی خود در سال ۸۶ را با همان مضامین همیشگی و تکراری در این یکی دو سال اخیر یعنی :  عدم هماهنگی ٬ آشفتگی و فقدان برنامه ای مشخص برگزار نمود . مضامینی که به روشنی می تواند گویای موقعیت بحرانی و همچنین ضعف و ناتوانی در مدیریت فعلی این تشکل مستقل در کوه نوردی ایران باشد .

مجری جلسه جواد نظام دوست بود که سخنان خود را با پوزش  از حاضرین ٬ بابت تاخیر نیم ساعته ٬ آغاز کرد و نشان داد که توجه به این موضوع ساده و در عین حال فراموش شده ( شعور عذر خواهی ) می رود که اندک اندک جای خود را در میان مسئولین و دست اندرکاران تشکیلاتی انجمن باز کند .

« اخبار کوه نوردی ایران و جهان » عنوانی بود که برای شروع جلسه اعلام شده بود اما جناب مجری پرحرف گفت که اخبار هنوز به دستش نرسیده است !! و سپس برای پر کردن خلا این عدم هماهنگی و آشفتگی ٬ چند خبری را که در ذهن داشت برای حاضرین بیان کرد . جواد نظام دوست فردی پرکار و زحمتکش در تشکیلات انجمن کــــوه نوردان محسوب می شود اما مجری خوبی برای نشست هائی این چنین نیست . از اظهار نظرهای شخصی و در اغلب موارد بی ربط ٬ حرکات نمایشی و مجموعه تلاش هائی ( یا به عبارت بهتر : دست و پا زدن هائی ) که او برای خنداندن جماعت و بامزه نشان دادن خود انجام می داد ٬ بی اختیار به یاد مجریان شوهای مبتذل تلویزیونی افتاده بودیم !! و البته موجب شد : متانت شخصیتی حامد حصاری بیش از گذشته برایمان جلوه گر شود و بتوانیم از او به عنوان بهترین مجری نشست های ماهانه ی انجمن کوه نوردان در سال ۸۶ یاد کنیم !

سپس سورن سپانیان به ارائه ی گزارش برگزاری یک دوره کلاس آموزش های فشرده ی امداد و نجات در کشور ارمنستان برای تیم اعزامی انجمن کوه نوردان  پرداخت و عنوان کرد : این یک حرکت نو بود !   البته تعریف و تمجید مسئولین و دست اندرکاران این سرزمین ــ در هر حیطه و زمینه ای  ــ از خودشان و عملکردشان ٬ چیز تازه ای نیست و ما به آن عادت داریم  اما در قضاوت سپانیان نسبت به اعزام تیم به ارمنستان و کیفیت آموزش های آن تشکل ارمنی و ... پاره ای تعصبات قومی و مذهبی را نباید فراموش کرد !! 

بعد از اتمام اردوی آموزشی دیواره نوردی در منطقه پل خواب ـ همراه با مربیان فرانسوی ـ که توسط انجمن کوه نوردان برگزار گردید ٬ پنج نفر از اعضای برتر این دوره٬ برای گذراندن دوره آموزشی یخ نوردی ٬ به کشور فرانسه اعزام شدند . کیوان بصیریان گزارشی از این برنامه را در آخرین نشست ماهانه انجمن ارائه داد . گزارش بصیریان از این دوره آموزشی ٬ شامل مقداری توضیحات و صحبت های شفاهی و سپس نمایش فیلم بود و هر چقدر که قسمت اول مختصر و مفید و حیرت انگیز !! بود ( باور نمی کردیم کسی بتواند به این زودی و به این آسانی از یک میکروفن روشن دل بکند ) در قسمت دوم با نمایش فیلمی کسالت بار و طولانی ٬ تقریبا به زانو درآمدیم !!

و انگار لازم بود تمام خستگی و کسالت ناشی از تماشای فیلم آقایان در فرانسه ٬ با مجموعه طنزهائی ناب در قسمت اهدای احکام و هدایا و ... جبران شود !!  طنز دسته گل های جا مانده ! طنز احکام جا مانده ! طنز دعوت از کیومرث بابا زاده و دعوت غیر منتظره ی او از کاظم فریدیان برای آمدن روی صحنه ! ... و طنز ژست نمایشی و مانند همیشه ریاکارانه ی فریدیان که وقتی حکم را برای اهدا به عضو تیم اعزامی به او دادند گفت : چون من برای این کاغذها ارزشی قائل نیستم بنابراین اونو نمی دم !! ... و آن را روی  تریبون گذاشت . حالا چرا نمایشی و مانند همیشه ریاکارانه : چون تاکنون سابقه نداشت کاظم فریدیان در هیچ یک از موقعیت های مشابه در رابطه با خودش و به خصوص پس از صعود K2 و دریافت انواع و اقسام این کاغذها !! چنین برخوردی کند و دست رد به سینه ی حتی یکی از آنها زند .  

اما شاهکار اصلی این مجموعه طنزها  در قسمت بعدی و توسط یکی از کوه نوردان دستگاه دولتی یعنی فرخنده صادق ارائه شد !!  او هنگام دریافت حکم عضویت اش در تشکل فرانسوی GHM حرف هائی زد که در ادبیات سیاسی رایج ـ و البته مبتذل ـ جامعه ی ما به آن می گویند مشت محکم !! و این بار بر دهان کاظم فریدیان تا دیگر سراغ این گونه ژست های نمایشی ٬ پوشالی و ریاکارانه نرود : به نظر من هم کاغذها اهمیتی ندارند اما چیزهائی که در آنها نوشته شده برایم ارزشمند است ــ و در حالی که حکم اش را نشان می داد ــ من به این افتخار می کنم !  

و جالب ترین قسمت این جلسه ٬ گزارش صعود قله ی نوشاخ در کشور افغانستان توسط کوه نورد مشهدی مهدی عمیدی :  گزارشی ساده و در عین حال بسیار صمیمانه . بدون هیچ پیرایه ٬ اغراق و خودستائی . فیلم برنامه که شامل تصاویری از وضعیت طبیعی و اجتماعی افغانستان با همراهی موسیقی و ترانه هائی از این سرزمین بود مورد توجه حاضرین در جلسه قرار گرفت .  صحنه های عبور کوه نوردان ایرانی از دره ها و دامنه های وحشی و کم و بیش ناشناخته ی کوه های افغانستان را نمی توانیم فراموش کنیم . این نخستین حضور کوه نوردان ایرانی در کوه ۷۴۹۲  متری  نوشاخ بود .  

و طنز آخر ... برای خداحافظی !   کیومرث بابازاده که روی صحنه می آید تا هدیه ای به عمیدی  طفلک خسته و منتظر ( چهره و حالت ایستادنش را ببینید ) بدهد اما از فرصت استفاده می کند و روی صندلی می نشیند و به بیان نظرات و درد دل هایش در رابطه با انجمن می پردازد !!

و البته  ٬  بیش از همه شاید لازم بود که از طرف هیئت مدیره فعلی انجمن ٬ هدیه ای گرانبها و ارزشمند به تمامی شرکت کنندگان در تمامی نشست های ماهانه ی انجمن در این یکی دو سال اخیر داده شود . به پاس تمامی آنچه از صبر و تحمل و شکیبائی در مقابل این همه بی برنامه گی و آشفتگی و عدم هماهنگی از خود بروز می دهند !! 

 

بابازاده گفت : در انجمن همه باید باشند . کوه نوشت باید باشد . آرام کوه باید باشد . منتقد ادبی باید باشد . کلاغ ها باید باشد و ...

و به نظر می رسید در آخرین نشست ماهانه ی انجمن کوه نوردان در سال ۸۶ ٬ همه بودند ! این نشست در ساعت ۲۰ خاتمه یافت . 

 

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱:۳٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٥ اسفند ۱۳۸٦
    پيام ها    +