مجید باغینی پور و روایت حادثه ی کرمان ...

 

                                                                کوه صاحب الزمان در کرمان

« ... ظاهرا ایشان قرار بوده که برای صعود به یکی از کوه های رفسنجان بروند که به دلیلی نمی روند و تصمیم می گیرند تک و تنها به کوه صاحب الزمان بروند و مسیری به اصطلاح سلو را صعود کنند. به نظر می رسد از جلوی طاق علی و کتیبه رد شده اند و به دره پشت طاق علی رفته باشند. در اینجا بدترین مسیر را برای صعود انتخاب کرده اند, یعنی دیواره سمت چپ . بنده بی هیچ اغراقی این کوه کوچک را خوب می شناسم و با دوستانمان تقریبا هر روز به این کوه می رویم و یکی دوساعتی کوه پیمایی می کنیم. بنده هنوز هیچ کوهنورد کرمانی ( حتی یک مورد) را ندیده ام که از این بخش از این دره صعود کند زیرا بسیار ریزشی و لیز است. شیب زیادی ندارد ولی به دلیل قرار گرفتن در مسیر ریزش باران های  فصلی فوق العاده لیز و نامطمئن است. شاید بی هیچ اغراقی صد بار با دوستانمان در غار کوچکی که در این دره قرار دارد و شباهت بسیاری به طاق علی دارد ( و به همین دلیل ما به آن طاق علی دو) می گوییم, نشسته ایم و به دیواره روبرو ( یعنی همان دیواره ای که خانم سالکی از آن قصد صعود داشته اند) نگاه کرده ایم و در باره بالا رفتن از آن حرف زده ایم و به دلیل ریزشی بودن آن هنوز حتی یک بار از آن بالا نرفته ایم و با قرار گرفتن بر یال جنوبی, از این بخش از کوه بالا رفته ایم و از خاک سرخو پایین آمده ایم. بی شک, کرمانی نبودن خانم سالکی و همراه نبودن با کوهنوردی کرمانی در انتخاب این مسیر نامطمئن بی تاثیر نبوده است. آنگونه که دوست خوبمان آقای علیرضا جاوید نیا تعریف می کرد, وقتی به محل سقوط خانم سالکی رسیده است, از سه زخم وحشتناک ایجاد شده در سر ایشان به شدت نگران شده است. خدا را شکر که به خیر گذشته است.»

از وبلاگ : زبان شناسی و کوه نوردی در کرمان   ( عکس از اینترنت )

http://baghinipour.blogfa.com/post-1305.aspx

  
نویسنده : فرامرز نصیری ; ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳۸٧
    پيام ها    +